Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Ευαγγέλης και Κωνσταντίνος Ζάππας


Ευάγγελος Ζάππας
Ο Ευαγγέλης Ζάππας (1800 – 1865) ήταν βλαχόφωνος Έλληνας επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και εθνικός ευεργέτης. Πρωτοστάτησε και έπαιξε κύριο ρόλο στην αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων. 

Γεννήθηκε στο χωριό Λάμποβο της Βορείου Ηπείρου (σημερινή Αλβανία) το 1800. Ήταν ο νεότερος γιος του Βασίλη Ζάππα, έμπορος από τους σημαντικούς της περιοχής και της Σωτηρίας, το γένος Μέξη. Το χωριό ανήκε στην επαρχία Τεπελενίου, γενέτειρα του Αλή Πασά. Ο Ευαγγέλης, σε ηλικία 13 ετών, στρατολογήθηκε απ' τον Αλή Πασά και στάλθηκε φρουρός σε ένα φρούριο κοντά στα Γιάννενα. Με τη συμμαχία των Σουλιωτών με τον Αλή, ο Ζάππας βρέθηκε στο στρατόπεδο του Αγώνα και μεταπήδησε στην εξουσία του Μάρκου Μπότσαρη. Έγινε, μάλιστα, υπασπιστής και τον ακολούθησε. Μετά το θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη, ο Ευαγγέλης Ζάππας πολέμησε με τον Κωνσταντίνο Μπότσαρη, αδερφό του ήρωα, και στη συνέχεια με τον στρατηγό Νικόλαο Ζέρβα, τον Λάμπρο Βέικο, τον Γκούρα, με συναγωνιστή τον Μακρυγιάννη, τον Νοταρά και τον Πανουργιά. Το 1824, έγινε ταξίαρχος και διοίκησε τα Βλαχοχώρια των Σαλώνων. Σύμφωνα με άλλες πηγές, πολέμησε με τον Καραϊσκάκη, τον Κολοκοτρώνη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Στο τέλος της επανάστασης αρνείται την χρηματική αποζημίωση για τους ήρωες της Επανάστασης και μεταναστεύει στο Βουκουρέστιτο 1831. 

Ζάππειο Μέγαρο
Η περιοχή αυτή των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών είχε την περίοδο εκείνη μεγάλη ελληνική παράδοση, από την εποχή που η Υψηλή Πύλη διόριζε Φαναριώτες στις διοικητικές θέσεις. Ο Ζάππας εγκαταστάθηκε στη Βλαχία. Η κοινωνικοοικονομική δομή της περιοχής χαρακτηριζόταν από την ισχνότητα αστικών κέντρων και τα μεγάλα κτήματα. Ο Ζάππας εντάχθηκε στην τοπική κοινωνία χρησιμοποιώντας ένα εκλεπτυσμένο σύστημα δημοσίων σχέσεων. Φρόντισε να εξοικειωθεί με τους άρχοντες και τους ηγούμενους των ελληνικών μοναστηριών οι οποίοι διαχειρίζονταν τα μοναστηριακά κτήματα. Ο Ζάππας ακολούθησε την τακτική και άλλων Ελλήνων, νοίκιασε και εκμεταλλεύτηκε μοναστηριακά κτήματα στην περιοχή της Γιαλόμιτζας, κοντά στο Βουκουρέστι. Σε τρεις περίπου δεκαετίες απέκτησε τεράστια περιουσία και αντίστοιχα εισοδήματα. Η μακροχρόνια απουσία του Ευαγγέλου απ' την Ελλάδα και το ρίζωμα του στη Βλαχία, του δημιούργησε  την διάθεση να ευεργετήσει και τις δύο χώρες. 

Ευάγγελος Ζάππας
Ο κύριος αποδέκτης των ευεργεσιών του ήταν η Ελλάδα. Η πιο εντυπωσιακή εκδήλωση της προσφοράς του Ευαγγέλου προς την Ελλάδα ήταν το εγχείρημα αναβίωσης των Ολυμπιακών αγώνων. Ο Ευαγγέλης Ζάππας, μαζί με τον εξάδελφό του Κωνσταντίνο Ζάππα τιμούνται ως εθνικοί ευεργέτες από το 1859, όταν ιδρύθηκαν τα "Νέα Ολύμπια", έκθεση γεωργική, τεχνική και βιομηχανική που ορίστηκε να πραγματοποιούνται ανά τετραετία (στο "Ζάππειο"). Το 1863 ο Ευαγγέλης προσβλήθηκε από ψυχική νόσο. Πέθανε στις 19 Ιουνίου του 1865 στο Μπροστένι, και ο ξάδερφος του Κωνσταντίνος στις 20 Ιανουαρίου του 1892 στο Μάντον της Γαλλίας. Ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους το διέθεσαν για κοινωφελείς και εθνικούς σκοπούς στην ιδιαιτέρα πατρίδα τους. Συγκεκριμένα, ίδρυσαν εκπαιδευτήρια στο Λάμποβο, την Πρεμετή, τη Νίβανη, το Δέλβινο και τη Δρόβιανη. 


Παναθηναϊκό Στάδιο
Οι Ζάππειοι αγώνες

Το 1856 έγραψε στο βασιλιά Όθωνα προσφέροντας 400 μερίσματα της Εθνικής Ατμοπλοΐας ώστε τα κέρδη να χρησιμοποιηθούν για την ίδρυση των Ολυμπιακών αγώνων, την Ολυμπιάδα και για τα βραβεία των νικητών των αγώνων. Το 1859 κατάφερε να αναβιώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε μια πλατεία της Αθήνας. Το 1865 πέθανε αφήνοντας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, που χρηματοδότησαν τους αγώνες του 1870 και 1875 που πραγματοποιήθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο που επίσης αναστύλωσε [The Modern Olympics - A Struggle for Revival. The Johns Hopkins University Press. 1996]. Οι Ζάππειοι αγώνες του 1859, 1870 και 1875 ήταν επίσης διεθνείς αφού συμμετείχαν αθλητές από την Ελλάδα και από την Οθωμανική αυτοκρατορία [εδώ]. 
Ο Ζάππας αναβιώνοντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες για πρώτη φορά από την Αρχαιότητα, έθεσε τη βάση για τους μεγάλους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. από το βαρώνο Πιέρ ντε Κουμπερτέν και τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή που ιδρύθηκε το 1894. Ο Ζάππας επίσης χρηματοδότησε τη δημιουργία του Ζαππείου μεγάρου που χρησιμοποιήθηκε για τους αγώνες ξιφασκίας στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 και ως κέντρο τύπου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. 


Κωνσταντίνος Ζάππας
(1814-1892)
Ο Κωνσταντίνος Ζάππας (1814–1892) υπήρξε βλαχόφωνος Έλληνας επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και εθνικός ευεργέτης. Έπαιξε κύριο ρόλο μαζί με τον εξάδελφό του Ευαγγέλη Ζάππα στην αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων.

Γεννήθηκε το 1814 στο υπό οθωμανική διοίκηση Λάμποβο Τεπελενίου (Βόρεια Ήπειρος). Μετά τον θάνατο το Ευαγγέλη Ζάππα, διαχειρίστηκε την περιουσία του εξαδέλφου του, που ορίστηκε και επικαρπωτής της «Επιτροπής των Ολυμπίων», της επιτροπής δηλαδή που είχε σκοπό την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων.
Το 1881 αγόρασε μεγάλα τσιφλίκια στη Θεσσαλία, μερίμνησε για την ανέγερση (1874-1888) του καλλιμάρμαρου Ζαππείου Μεγάρου στην Αθήνα. Με επιδοτήσεις από την προσωπική περιουσία του κτίστηκαν τα πρότυπα Ζάππεια παρθεναγωγεία στην Κωνσταντινούπολη καθώς και πολλά άλλα εκπαιδευτήρια σε πολλές πόλεις και κομωπόλεις της Ηπείρου και της Θράκης και συστήθηκαν υποτροφίες για τη μετεκπαίδευση σπουδαστών στις γεωργικές σχολές της Δυτικής Ευρώπης.
Πέθανε το 1892 στην πόλη Μαντ (Mantes-la-Jolie) της Γαλλίας.
Αδριάντες του Κωνσταντίνου και Ευαγγέλη Ζάππα έχουν ανεγερθεί μπροστά από το Ζάππειο Μέγαρο. (πηγή: εδώ και εδώ)


Επίσης, διαβάστε:



Τα σαλόνια του Ζαππείου είναι
επιβλητικά και προκαλούν δέος
Το Ζάππειο Παρθεναγωγείο (Κωνσταντινούπολη)

Ο μεγάλος ευεργέτης Ευαγγέλης Ζάππας, που γεννήθηκε στην Ήπειρο το 1800, αγωνίστηκε για τη μόρφωση των Ελλήνων, δαπανώντας ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του. Όταν πέθανε το 1865 άφησε εκτελεστή της διαθήκης του τον εξάδελφό του Κωνσταντίνο Ζάππα, ο οποίος το 1875 ίδρυσε το Ζάππειο Παρθεναγωγείο στην Κωνσταντινούπολη. Το χτίσιμο του Ζαππείου στοίχισε 32.000 χρυσές λίρες, τεράστιο ποσό για την εποχή εκείνη και τουλάχιστον τριπλάσιο από το κόστος κατασκευής των άλλων μεγάλων ελληνικών σχολείων της Πόλης. Λίγο πριν πεθάνει ο Κωνσταντίνος Ζάππας, το 1893, κατοχύρωσε οικονομικά το δημιούργημά του με ειδική διαθήκη, για να εξασφαλιστεί η μελλοντική λειτουργία του. Από τότε μέχρι σήμερα, επί 136 ολόκληρα χρόνια, λειτουργεί στο Πέραν της Κωνσταντινούπολης η μεγαλειώδης αυτή κοιτίδα ελληνικής παιδείας, σε ένα κτήριο χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ένα παλάτι.

Εξωτερική άποψη του Ζαππείου Παρθεναγωγείου
Κωνσταντινούπολη
Γυναίκες πρωτοπόροι

Το Ζάππειο θεωρείται σχολείο ισότιμο του Αρσακείου και σε αυτό φοιτούσαν μόνο κορίτσια έως το έτος 2000, όταν λόγω έλλειψης μαθητριών αναγκάστηκε να γίνει μικτό σχολείο. Για πρώτη φορά λειτούργησε το 1875 σε ενοικιαζόμενο παλαιό κτήριο και από το 1885 στεγάστηκε στο σημερινό ιδιόκτητο κτήριο κοντά στην Πλατεία Ταξίμ, δίπλα στον ναό της Αγίας Τριάδας

Ήταν ένα παλάτι εξοπλισμένο με εποπτικά μέσα και πιάνα από το Παρίσι, που ακόμα και σήμερα, σχεδόν ενάμισι αιώνα μετά, θα το ζήλευαν τα καλύτερα σχολεία του κόσμου. Αποτελεί ένα κόσμημα για την Πόλη και παραμένει μια ζωντανή απόδειξη του ελληνικού πολιτισμού και αρχιτεκτονικής

Γλυπτά καλλιτεχνικής αξίας
κοσμούν το κτήριο
Η πρώτη διευθύντρια του Ζαππείου το 1875 ήταν η Καλλιόπη Κεχαγιά, που καταγόταν από την Προύσα και είχε διατελέσει ήδη διευθύντρια του Αρσακείου Αθηνών. Το 1879 το Ζάππειο έδωσε τις πρώτες έξι απόφοιτές του, μία εκ των οποί­ων, η Ευθαλία Αδάμ, πήρε υποτροφία και σπούδασε παιδαγωγικά στο Παρίσι. Αυτό για την εποχή του θεωρήθηκε αληθινή επανάσταση. Σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν μορφώνονταν καν, οι μαθήτριες του Ζαππείου διέπρεπαν στις επιστήμες και αποτελούσαν την απόλυτη πρωτοπορία. Από τότε μέχρι τις μέρες μας το Ζάππειο κάνει τεράστιες προσπάθειες να φανεί αντάξιο της φήμης του και των προσδοκιών των χορηγών του. Ακόμα και σήμερα οι απόφοιτοί του πετυχαίνουν σε ποσοστό 100% στα τουρκικά πανεπιστήμια, παρόλο που οι εξετάσεις είναι πολύ δύσκολες. Δύο εκατομμύρια άτομα δίνουν εξετάσεις κάθε χρόνο στην Τουρκία και τα πανεπιστήμια παίρνουν μόλις το 10%. Πολλά δυνατά μυαλά μένουν έξω από την ανώτατη εκπαίδευση και γενικά ζορίζονται πολύ τα παιδιά στη γείτονα χώρα για να καταφέρουν να σπουδάσουν. Αυτός ο συναγωνισμός, όμως, έχει ως αποτέλεσμα το υψηλό επίπεδο των τουρκικών πανεπιστημίων. 
Τις μαθήτριες του Ζαππείου τις έλεγαν Ζαππίδες, όρος που επικράτησε έναντι του Ζαππιάδες, που προτάθηκε από ειδικούς στην Ελλάδα. Μια πρώην μαθήτρια, περιγράφει μια αστεία παράφραση του όρου Ζαππίδες, που χρησιμοποιούσαν οι μαθητές των άλλων ελληνικών σχολείων της Πόλης: «Μας ρωτούσαν, τι είσαι συ; Ζαππίδα ή σταφίδα; Και Ζαππίδα και σταφίδα, τους απαντούσαμε, αλλά όχι για να μας φάτε εσείς. Κατά βάθος κολακευόμασταν, επειδή οι σταφίδες είναι γλυκές και επιθυμητές απ’ όλους». Στο ερώτημα πώς κατορθώνουν οι Ζαππίδες να είναι πάντα άψογες στην εμφάνιση, απαντά: «Ήταν ολόκληρη τελετουργία η προετοιμασία μας να γίνουμε Ζαππίδες. Εκπαιδευόμασταν από τη γιαγιά, τη μητέρα και τις θείες στο χτένισμα και το ντύσιμο. Όλο το καλοκαίρι ετοιμαζόμασταν για να πάμε στο σχολείο τον Σεπτέμβρη. Ζουμπουλάκια, μπλούζες, πουκάμισα, γάντια και μια ντουζίνα εσώρουχα παίρναμε μαζί μας από το σπίτι, τα πάντα ολοκαίνουργα και στην εντέλεια». 

Μαθητικές στολές
με κεντημένο το γράμμα Ζ
Οι μαθήτριες του Ζαππείου δεν ξεχώριζαν μόνο για την εμφάνισή τους, αλλά και για την έφεσή τους προς τις τέχνες, καθώς φοιτούσαν μέσα σ’ ένα επιβλητικό περιβάλλον γεμάτο με διάσπαρτα έργα τέχνης, που δεν βρίσκονταν πίσω από βιτρίνες όπως στα μουσεία, αλλά ήταν διαθέσιμα για διαρκή και άμεση αισθητική καλλιέργεια. Οι Έλληνες της Πόλης παρείχαν στα παιδιά τους εκπαίδευση που διακινεί όλες τις αισθήσεις και γι' αυτό οι Κωνσταντινοπολίτες, παρά τους οικονομικούς διωγμούς, παραμένουν αριστοκρατικές προσωπικότητες. Δεν απέκτησαν αρχοντιά από τα πλούτη, αλλά από ευγένεια ψυχής. Οι καλλιτεχνικές ευαισθησίες είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό των Ελλήνων της Πόλης από την εποχή του Βυζαντίου μέχρι σήμερα.

Ξέσπασαν στο σχολείο

Στο κεφαλόσκαλο της μεγάλης εσωτερικής σκάλας του Ζαππείου είχε τοποθετηθεί από το 1916 το μαρμάρινο άγαλμα του Κωνσταντίνου Ζάππα, που είναι εφάμιλλης γλυπτικής αξίας με εκείνο που υπάρχει στο Ζάππειο Μέγαρο της Αθήνας. Στα ανθελληνικά όμως επεισόδια του 1955, ο τουρκικός όχλος εισέβαλε στο σχολείο και μεταξύ άλλων καταστροφών έσπρωξε το άγαλμα, που έσπασε σε τρία κομμάτια. Οι Ρωμιοί με μεγάλο κόπο, λόγω του βάρους των δύο τόνων, μάζεψαν τα κομμάτια και τα τοποθέτησαν πίσω από το κεφαλόσκαλο. Οι τουρκικές αρχές έδωσαν εντολή να επισκευαστούν τα σκαλοπάτια που καταστράφηκαν από την πτώση του αγάλματος, ίσως για να επαλειφθούν τα σημάδια των βανδαλισμών. Οι τότε υπεύθυνοι του σχολείου χρησιμοποίησαν με βαριά καρδιά υποδεέστερα τοπικά μάρμαρα στα σκαλοπάτια, που δεν είχαν καμία σχέση με τα πρώτης ποιότητας αρχικά μάρμαρα Πεντέλης. Το σπασμένο άγαλμα του Ζάππα έμεινε επί 44 ολόκληρα χρόνια στο κεφαλόσκαλο να μαυρίζει, μέχρι που κάποιοι Ρωμιοί βρήκαν το θάρρος να ενώσουν τα κομμάτια του και να το φυλάξουν προσωρινά σε κάποια αίθουσα για άλλα 11 χρόνια. 

Το ''τραυματισμένο'' άγαλμα του Κων/νου Ζάππα,
φυλαγμένο σε  αίθουσα,
πριν επανατοποθετηθεί στην αρχική του θέση
Μια απόφοιτος του Ζαππείου και νυν μητέρα μαθήτριας του ίδιου σχολείου, που παρακάλεσε να διατηρήσει την ανωνυμία της, μας περιέγραψε πώς βίωνε επί χρόνια τη θέα του σπασμένου αγάλματος: «Μου είχαν μιλήσει με πολύ μελανά λόγια οι γονείς μου για τα γεγονότα του 1955 και κάθε πρωί που πήγαινα στο σχολείο, κοιτούσα μήπως παραφυλάει κανείς απέξω για να μας κάνει κακό. Ειδικά το κατεστραμμένο άγαλμα αποτελούσε για μένα και τις συμμαθήτριές μου ανοιχτή πληγή φόβου, που μεγαλώνοντας μετατράπηκε σε εθνικό πόνο και σύμβολο σκληρότητας, απρέπειας και μικρότητας. Κάποιες φωτογραφίες των καταστροφών του σχολείου και του κομματιασμένου αγάλματος, που είχαν βρεθεί στα χέρια μας, τις κρύψαμε καλά για να μην τις βρει κανείς και μας κατηγορήσει». Όταν το 2010, στα πλαίσια μιας επίσκεψης Τούρκου υπουργού στην Αθήνα, ανακοινώθηκε ότι τα ελληνικά αγάλματα της Πόλης θα αναστηλωθούν στην αρχική τους θέση, η ελληνική κοινότητα έφερε αμέσως γερανό και αναστήλωσε το άγαλμα του Ζάππα. Το έσυραν με μεγάλη προσοχή μέχρι το κεφαλόσκαλο και το ανέβασαν σκαλί σκαλί μέχρι να μπει στην αρχική του θέση. Στις 17 Οκτωβρίου 2010, ο Πατριάρχης έκανε λειτουργία στον γειτονικό ναό της Αγίας Τριάδας και αμέσως μετά ευλόγησε τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος στο Ζάππειο. «Κάντε κουράγιο αδέλφια και μην φοβάστε», είπε σε μια αποστροφή του λόγου του. Στο μεταξύ, η τουρκική εφημερίδα Χουριέτ δημοσίευσε εικόνες με το κατεστραμμένο άγαλμα και έγιναν ακόμα και εκθέσεις φωτογραφίας με θέμα τα ανθελληνικά επεισόδια. Μετά από αυτό, οι Ζαππίδες επανέφεραν τις κρυμμένες φωτογραφίες του πόνου στα οικογενειακά τους άλμπουμ.

Τα πολυτελή γραφεία των καθηγητών
Σε σημείο μηδέν

Πήρε ολόκληρες δεκαετίες στους Τούρκους να κάνουν απλή αναφορά στις πληγές που προκάλεσαν στους Ρωμιούς, αλλά σιωπούν ένοχα μπροστά στον αφανισμό των ελληνικών σχολείων της Πόλης. Το ιστορικά φοβικό απέναντι στις μειονότητες τουρκικό κατεστημένο δεν επιτρέπει στα ελληνόπουλα χωρίς τουρκική υπηκοότητα να φοιτήσουν στα ελληνικά σχολεία της Πόλης. Έτσι, τα πολλές εκατοντάδες παιδιά των Ελλήνων, που ζουν για επιχειρηματικούς λόγους στην Κωνσταντινούπολη, αναγκάζονται να φοιτούν σε ξένα κολέγια, τη στιγμή που δίπλα τους λειτουργούν μεγαλειώδη ελληνικά σχολεία, με Έλληνες καθηγητές και ελληνικό αναλυτικό πρόγραμμα. 

Αίθουσα θεατρικών παραστάσεων
Όταν ξεμείνουν εντελώς από μαθητές τα ρωμαίικα σχολεία, θα κατασχεθούν τα κτήριά τους, σύμφωνα με στοχευμένο τουρκικό νόμο. Τι σημασία θα έχει αν μετά από άλλα 50 χρόνια γράψει κάποια τουρκική εφημερίδα για τον χαμό των ελληνικών σχολείων, που αποτελούσαν σπουδαία αρχιτεκτονικά μνημεία και πρόσφεραν κοσμοπολίτικο αέρα στην Πόλη; 

Πριν φτάσει η κατάσταση σε εκείνη τη μοιραία στιγμή, πρέπει το Ζάππειο μέγαρο της Αθήνας, που ανήκει στο ίδιο κληροδότημα με το Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης, να μην απορροφάει δυσανάλογα τα κονδύλια και να αφήσει κάτι για το σχολείο. 

Κεραμική σόμπα στο σαλόνι
του Ζαππείου Παρθεναγωγείου

Χτυπούν 130 παιδικές ελληνικές καρδιές εκεί μέσα και δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για τα στοιχειώδη έργα συντήρησης. Πρέπει επίσης να επιδιωχτεί η παράλληλη λειτουργία των ελληνικών σχολείων και ως ιδρυμάτων εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας. Καθώς υπάρχει τεράστια ζήτηση στην Τουρκία, τα δίδακτρα θα δώσουν βαθιά ανάσα στα σχολεία, ενώ παράλληλα θα υπάρξει καλύτερη προσέγγιση του τουρκικού και ελληνικού λαού. Τέλος, πρέπει να ξυπνήσουν συνειδήσεις ευεργετών, οι οποίοι θα στηρίξουν τις ελληνικές νησίδες της Κωνσταντινούπολης, αφού το πτωχευμένο και ηττοπαθές ελληνικό κράτος δεν είναι σε θέση να προστατέψει ούτε τον εαυτό του.
(Πηγή: εδώ)

Ακόμη, διαβάστε: εδώ και εδώ
καθώς επίσης: 



Χρόνιο αίτημα της σύγχρονης οικογένειας των Ζαππαίων που διαμένει στο Αργυρόκαστρο αλλά και των κατοίκων του Λαμπόβου είναι να ενδιαφερθεί άμεσα και ενεργά η Ζάππειος Επιτροπή και κάθε αρμόδιος φορέας για το ερειπωμένο αρχοντικό μέγαρο των Εθνικών Ευεργετών αλλά και για το χωριό. Μόνο έτσι θα καταστεί δυνατόν να γίνουν σημαντικές παρεμβάσεις και έργα υποδομής που θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη της περιοχής, με σκοπό τη διάσωση και προβολή της πολιτιστικής και εθνικής κληρονομιάς. (Πηγή: εδώ)

Η μουσική που συνοδεύει το βίντεο είναι: 
Ο Ύμνος για το Ζάππειο Μέγαρο σε μουσική-ενορχήστρωση του Βορειοηπειρώτη Κώστα Νούσια και στίχους της Κωνσταντινοπολίτισσας Ζαππίδας ποιήτριας Στέλλας Λεοντιάδου.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η κόσμια κριτική και η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των σχολιαστών είναι σεβαστή. Σχόλια τα οποία υπεισέρχονται σε προσωπικά δεδομένα ή με υβριστικό περιεχόμενο να μην γίνονται. Τα σχόλια αποτελούν καθαρά προσωπικές απόψεις των συντακτών τους. Οι διαχειριστές δεν ευθύνονται σε καμία περίπτωση για τυχόν δημοσίευση υβριστικού ή παράνομου περιεχομένου στα σχόλια των αναρτήσεων.Τα σχόλια αυτά θα διαγράφονται με την πρώτη ευκαιρία.