Nτιμίτριγε Ίλιτς ο Έλληνας (Димитрије Илић Грк)

Sabac Serbia

O Nτιμίτριγε ήταν γιος της Kατερίνας και του Eλίας. Ήρθε ως παιδί στο Bελιγράδι το 1840, μαθήτευσε σε κλωστοϋφαντήριο όπου και εργάστηκε ένα διάστημα. Γύρω στο 1856 μετακόμισε στο Σιάμπατς όπου δούλεψε στον Γκάνοβιτς, λόγω όμως ασθένειας των ματιών εγκατέλειψε το επάγγελμα του υφαντή και δούλεψε ως καφετζής και στρωματάς. Παντρεύτηκε στο Σιάμπατς και απέκτησε αρκετά παιδιά. O Nτιμίτριγε άφησε μετά το θάνατό του καλή περιουσία. 

Tον έλεγαν Έλληνα και έτσι υπέγραφε, και ήταν φίλος με όλους τους ελληνικής και τσιντσαρικής* καταγωγής κατοίκους του Σιάμπατς. Παντού όπου μπορούσε μιλούσε ελληνικά και τσιντσαρικά, ενώ και η γυναίκα του ακόμα τα έμαθε. Σερβικά εκφραζόταν πολύ δύσκολα. Γιόρταζε την ονομαστική του γιορτή, του αγ. Δημητρίου (Λ. Πάβλοβιτς). 

Πηγή: Dusan Popovic, O Cincarima, έκδοση Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 2010.

* Τσίντσαροι: Έτσι ονομάζουν οι Σέρβοι τους Βλάχους στις περιοχές Σερβίας-Σκοπίων.

--------------

Илић Грк, Димитрије - Ша̀бац

Димитрије је био син Катарине и Елиаса, трговца у Шатисту. Дошао је као дечак у Београд 1840 г. ступио на ткачки занат и радио извесно време. Око 1856 год. прешао је у Шабац, где је радио код Гановића али због болести очију напустио ткачки занат и одао се кафанској и мандраџиској радњи. Оженио се у Шапцу и имао је доста деце. Димитрије је послс смрти оставио велико имање у добром стану. 

Σίμιτς - Μηλόβιστα (Maloviste) Πελαγονίας

Μηλόβιστα - Maloviste

Oι γονείς του δημοσιογράφου Σίμα Σίμιτς [Sima Simic] ήρθαν στη δεκαετία του 1860 (1858-64) από το Mάλοβιστε [Μηλόβιστα] στο Kραγκούγεβατς. 

Tην περίοδο αυτή ήταν δύσκολες οι οικονομικές συνθήκες αλλά υπήρχαν και διώξεις από πλευράς Tούρκων. Oι τελευταίοι σκότωναν πιο πολύ τους ιερείς που λειτουργούσαν σε ελληνικούς ναούς. Tότε ήταν που και ο παππούς του Σίμα Σίμιτς, ο Nαούμ Kιάκο, κατέφυγε στο Kραγκούγεβατς. Aσχολήθηκε με το εμπόριο και ήταν και καφετζής. Λειτουργούσε το καφενείο «Γκρούζια». 

Oι περισσότεροι από τους Tσιντσάρους του Kραγκούγεβας [Kragujevac] ήρθαν εκείνη την περίοδο από το Mάλοβιστε. Eίναι οι: Mόισι, Tόταν, Mπάρζιου, Mέτα, Mπατάλι, Pίζι κ.ά.

Πηγή: Dusan Popovic, O Cincarima, έκδοση Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 2010.
---------------

Sima Simic - Malovista:

Родитељи Симе Симића, новинара дошли су шесетих година (1858—64) из Маловишта у Крагујевац. 

Тих година биле су тешке економске прилике и зулум од Турака. Нарочито су убијани свештеници који су били у служби Грка. Тада је и дед С. Симића, Наум Ћако, пребегао у Крагујевац. Бавио се трговином и био кафеџија. Држао је кафану „Гружу".

Η ηθοποιός Ελένη Ζιώγα για το γεφύρι της Πλάκας

Η καταξιωμένη ηθοποιός και στιχουργός Ελένη Ζιώγα γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από το Συρράκο της Ηπείρου και την Πόλη.

To γεφύρι της Πλάκας το ήξερα από παιδί. -Ο παππούς μου ο Κώστας είχε καταγωγή απ΄ τα Τζουμέρκα. Απ΄το Συρράκο. -Κι εγώ άλλωστε-. 

Όταν ταξιδεύαμε, λοιπόν, προς την ιδιαίτερη πατρίδα μας, σ΄αυτή την συγκλονιστική, παλιά, Ηπειρώτικη διαδρομή, ανάμεσα στα πλατάνια και τις ποταμιές, κάποια στιγμή σταματούσαμε να αγναντέψουμε και να ευχαριστηθούμε αυτό το τοξωτό, αέρινο γεφύρι, που ένωνε σαν αραχνοϋφαντη μονοκοντυλιά τις δύο όχθες του ορμητικού Άραχθου.

Το Ιστορικό του παρελθόν, φυσικά, τότε δεν το ήξερα. Κάτι διάβαζα στα υγρά μάτια του παππού, κάτι που εγώ το ερμήνευα κυνικά και επιπόλαια σαν γεροντική ευσυγκινησία. Κουβέντα, βλέπεις, δεν έλεγε για τα γεγονότα... Φρέσκος ο εμφύλιος ακόμα. Και οι συνέπειές του είχαν καταδικάσει την κοινωνία σε μια πληγωμένη σιωπή. 

Πού να ομολογήσει ο παππούς ότι ήταν παρών, ως συμμετέχων στην Αντίσταση, στο γεγονός της υπογραφής του συμφώνου ανακωχής των δύο αντιμαχόμενων αντάρτικων ομάδων Ζέρβα- Βελουχιώτη, που συνέβη ακριβώς εκεί, στο γεφύρι της Πλάκας, το Φλεβάρη του ’44... 

Μιας υπογραφής που γεφύρωσε, έστω και περιστασιακά, τις εθνικές μας αντιθέσεις ... 

Τσιμουδιά ο παππούς. Απλώς κοιτούσε το γεφύρι. 

Και αναπολούσε την χαμένη ενότητα...

Σίγησε για πάντα «το αηδόνι της Ηπείρου», o Αλέκος Κιτσάκης

Ιωάννινα

Σίγησε για πάντα «το αηδόνι της Ηπείρου», Αλέκος Κιτσάκης, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, ενώ νοσηλευόταν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη στον Άγιο Νικόλαο Κοπάνων, στα Γιάννενα.

Γεννημένος στο Ριζοβούνι του νομού Πρέβεζας το 1934, ορφανεύει μικρός και εγκαθίσταται στην Αθήνα όπου και αρχίζει να συμμετέχει σε εκδηλώσεις της Ηπειρώτικης Ομοσπονδίας.

Ο Αλέκος Κιτσάκης τα χρόνια εκείνα συμμετείχε και σε φιλανθρωπική εκδήλωση στο θέατρο Reχ, με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Ήταν τότε που η πριγκίπισσα Φρειδερίκη, ενθουσιασμένη, τον πήρε μαζί της στο παλάτι, όπου και διέμεινε για μικρό χρονικό διάστημα. 

Στη συνέχεια τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο Οικοτροφείο Κέρκυρας (Αχίλλειο Ίδρυμα) και τον Σεπτέμβριο 1949 στάλθηκε στη Μέση Γεωπονική σχολή Πατρών (Σκαγιοπούλειο Ορφανοτροφείο) όπου παράλληλα σπούδασε στο Ωδείο Πατρών, έψελνε στην εκκλησία και παρουσιάζονταν σε εκπομπές Δημοτικού τραγουδιού στο ραδιόφωνο.

Με την επιστροφή του στην Αθήνα συμμετείχε σε εκπομπές της ΕΡΤ ενώ εξασφάλισε, με τη βοήθεια του Μανόλη Καλομοίρη, υποτροφία στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Αν και ξεκίνησε τις σπουδές, δεν τελείωσε λόγω στράτευσης. Συνεργάστηκε με την Odeon του Μίνωα Μάτσα και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη μουσική βιομηχανία. Υπολογίζεται ότι έχει ηχογραφήσει 2.500 τραγούδια.

Είχε συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού όπως την Καίτη Γκρέι, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τη Μαρινέλλα, τη Ρίτα Σακελαρίου, την Τζένη Βάνου, τον Περικλή Περράκη, τον Βασίλη Σούκα, τον Στάθη Κάβουρα, και πολλούς άλλους καλλιτέχνες.

Spoljašnji izgled Beograda u prvoj polovini XIX veka

Terazijska česma ispred Topčiderske crkve

Podignuta 1860

Posmatran iz Zemuna, Beograd je u to vreme davao pravu sliku jedne turske varoši, sa svojim kućicama pokrivenim ćeramidom, koje su se gubile u zelenilu vrtova i stapale sa visoravni, koja se uzdizala nad utokom brze Save u Dunav. Jednolikost i monotoniju te varoši prekidali su jedino beli, viti minareti, koji su se na sve strane mogli videti na toj visoravni, kao da su hteli demonstrativno da kažu: ovde Islam gospodari! 

Na svršetku dana, kad bi sunce zalazilo iza bežanijskih padina, tada bi Beograd, ovaj turski grad, zablistao u sjajnome refleksu sa srebrnih vrhova bezbrojnih turskih džamija. A kada bi se sunce već smirilo i kada bi suton počeo da pada na varoš, tada bi se sa sviju strana začuli tihi, elegični zvuci mujezinove pesme: Ala-ih akbir! 

U ovome prizoru, u ovoj vernoj slici turskoga istoka, među ovim bezbrojnim amblemima Islama, ničega što bi odavalo da je ovo jedan hrišćanski grad, sem jednog jedinog zvona kod Saborne crkve, jedinog znaka hrišćanstva i pravoslavlja. Usamljen među ovim mnogobrojnim minaretima, on je izgledao kao neki obezoružani zarobljenik, opkoljen neprijateljskim stražama. 

Od Kalimegdana, Kraljevog trga, sve do Dušanove ulice, pružao se turski kraj Beograda. To je bilo pravo tursko gnezdo. Uzani, krivi sokačići, jednospratne i dvospratne kuće - većinom u drvetu, sa doksatima u staklu i konkima, i sa mnogobrojnim prozorima obojenim omiljenom turskom bojom zelenom i poređanim u istočnjačkom stilu jedan do drugoga -nalazila su se skrivena od radoznalih pogleda, u prostranim baštama, ograđenim visokim zidom. Tek retko po koja kuća izbijala je na ulicu. To su većinom bile zgrade, za stanovanje muškaraca i prijem gostiju, takozvani selamluci. Turske hanume pak stanovale su u svojim golubijim čardacima, koji su se dizali u zelenilu vrta, u kome je cvetao badem i „šeftelija", mirisan jasmin i đul, šarenile se lale i zumbul, šeboj i karamfil prosipali svoj opojni dah sladostrašća. Među cvetnim bademovim granama lepršale su se kumrije; njihovo monotono elegično gugutanje zvučalo je kao refren tihog haremskog života. Gore, na staklenim doksatima, mlade turske devojke vezle su na đerđefu, dok su se u bašti šiparice koje za jaš¬mak i feredžu još ne behu dorasle, klackale na daski sa svojim hrišćanskim drugaricama, susetkama. 

Iz svake turske bašte, mala vratanca - kapidžici - vodila su u susedno dvorište i to je išlo tako redom sve dalje i dalje, tako, da se kroz te kapidžike moglo da ide, čak u drugu i treću mahalu, a da se ne izađe na ulicu. 

Δελτίο Τύπου «ΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΠΙΤΑΣ ΤΩΝ ΒΛΑΧΩΝ 2015» - Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων

Το Σάββατο 17 Ιανουαρίου στην κατάμεστη αίθουσα του αμφιθεάτρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών διεξήχθη η καθιερωμένη Ημερίδα της ΠΟΠΣΒ με θέμα : «Η συνεισφορά του Βλαχόφωνου Ελληνισμού στον Μακεδονικό Αγώνα μέσα από τα αρχεία της ΔΕΠΑΘΑ» και εισηγητή τον Αριστοτέλη Νικ. Σπυριδόπουλο (υπ. Δρ Ιστορίας ΑΠΘ), και τον κ. Δημήτριο Κωστόπουλο πρόεδρο των φίλων του Ιδρύματος του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα. 

Την έναρξη της εκδήλωσης κήρυξε ο Πρόεδρος της ΠΟΠΣΒ κ. Μιχάλης Μαγειρίας που τόνισε σχετικά: «Η αποψινή μας εκδήλωση είναι αφιερωμένη στη συμβολή των Βλάχων στο Μακεδονικό Αγώνα. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων, με συνέπεια τα τελευταία χρόνια, δίνει βήμα σε νέους ερευνητές, επιστήμονες που με το έργο τους φωτίζουν πολύπλευρα την παρουσία και συμβολή της βλαχόφωνης Ρωμιοσύνης στη συγκρότηση της νεοελληνικής ταυτότητας αλλά και του νεοελληνικού κράτους. Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το ενδιαφέρον μας για τον ευρύτερο μακεδονικό χώρο, ιστορικό χώρο παρουσίας και δράσης των Βλάχων ως αναπόσπαστου στοιχείου της Ρωμιοσύνης. Η αποψινή εισήγηση του κ. Σπυριδόπουλου, ενός νέου επιστήμονα του οικείου Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, αναδεικνύει το θέμα και συμβάλλει στην αυτογνωσία μας».

Κύπρος και Πελαγονία: με τα μάτια της ψυχής

Μεσ’ από το βάθος των καλών καιρών 

οι αγάπες μας πικρά μας χαιρετάνε. 

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες. 

Κι αν φούσκωσαν τα στήθη, κι αν δακρύζεις 

που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα, 

δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις. 

(Καρυωτάκης - Νοσταλγία)

Μοναδικά στιγμιότυπα από την συνάντηση της Άννας Βίσση με τον Τόσε Πρόεσκι στο βίντεο που ακολουθεί... ας αφήσουμε τις εικόνες να μιλήσουν μόνες τους, τα λόγια περισσεύουν!

 

Αφορμή να γνωρίσουμε τον Tose και να μάθουμε περισσότερα για την ζωή του στάθηκε αυτή η δημόσια συνάντησή του με την Άννα Βίσση, το 2006 σε τηλεοπτική σερβική εκπομπή απ' όπου προέρχεται και το παραπάνω βίντεο, που μας γέμισε με όμορφα συναισθήματα. Αναμφίβολα, ξεχώρισαν με την παρουσία τους που γέμισε αυθόρμητα το χώρο με απερίγραπτη ζεστασιά και λάμψη!

Η καθημερινότητα ενός ήρωα

Ν. Εγγονόπουλος
Μέγας Αλέξανδρος και Παύλος Μελάς, 1977

Βρίσκονταν σχεδόν μέσα στο νερό και δροσιά καμιά. Έλιωνε κορμιά η ζέστη αν και ο Αύγουστος ήταν στα τελειώματά του. «Καπετάνιε, φώναξε ο Κρητικός, πού θα ήσουν τώρα επαέ αν δεν πολέμαγες στη Νεγοβάνη;» «Σήμερα Κρητικέ είναι Κυριακή, θα ήμουν με τη γυναίκα μου και θα διάβαζα ιστορίες στα παιδιά μου». «Είναι μεγάλο το σπίτι σου Καπετάνιε;» «Όχι, δεν είναι πολύ μεγάλο, αλλά είναι πνιγμένο στα λουλούδια, σε μια περιοχή της Αθήνας που τη λένε Κηφισιά». «Μα τότε είσαι διπλά και τριπλά γενναίος, τα άφησες όλα αυτά και ήρθες στη Μακεδονική γη να πολεμήσεις; » «Εσύ Κρητικέ τι άφησες, για να έρθεις σε αυτά τα μέρη; » «Άφησα κατσίκες και λιόδεντρα, ωραία βουνά και να με, στα λασποτόπια της Μακεδονίας, για την Ελλάδα μας!". «Για αυτήν μωρέ, για την πατρίδα, προσπάθησε να ψελλίσει ο Ζέζας, μα στο νου του έφερε τα δυο παιδιά του και σαν να λύγισε λίγο». Ακούστηκε ένα σύνθημα, πλησίαζαν κάποιοι να ήταν Τούρκοι ή Βούλγαροι;

«Τούρκοι είναι, Γιουρούκοι χωρικοί, φτωχοί άνθρωποι», είπε κάποιος από την ομάδα.

«Αφήστε τους να φύγουν και πάμε». Πρόσταξε ο καπετάνιος, «σήμερα δεν βρήκαμε συμμορίτες».

Ξεκίνησαν για την επιστροφή. Προσπέρασαν μια σάπια, παλιά βαρκούλα που λικνιζόταν σαν να περίμενε να ξανοιχτεί πάλι για ψάρεμα. Η δική τους βάρκα, σιγά και αθόρυβα, πέρασε το ποτάμι. Μέσα από την πυκνή βλάστηση που σκέπαζε όλη την περιοχή, ξεπρόβαλε η καινούρια τους καλύβα. Προχειροφτιαγμένη σκόπιμα, έστεκε καλά κρυμμένη σ’ ένα παραπόταμο του Αλιάκμονα, μοιάζοντας περισσότερο για στέκι ψαράδων. Πλάι της, δέσποζε μια μουριά που εκμεταλλεύτηκε ένα μικρό κομμάτι χέρσας γης και όρθωσε τον γιγάντιο κορμό της. Τα υπόλοιπα δέντρα, όσα δεν είχαν ξεραθεί κάτω από τη σκιά της, ήταν εντελώς καχεκτικά και καλυμμένα από τα θεόρατα ψιθυριστά καλάμια. Εδώ περνούσαν ώρες ατελείωτες, καταστρώνοντας σχέδια, χαμένοι στη ζούγκλα του ποταμιού και περιμένοντας την κατάλληλη συγκυρία να πάνε προς τα χωριά όπου ο ελληνισμός ήταν τρομοκρατημένος.

Αναστηλώνεται ο Ναός της Αναλήψεως στο χωριό Εμπορία - Shpëtohet Kisha e Ristozit në Mborje

Ο Ναός της Αναλήψεως του Σωτήρος στην Εμπορία είναι ένα από τα πιο αξιόλογα μνημεία στην Αλβανία. Αυτός ο ναός χρονολογείται από το 1389 και ανήκει στο αρχιτεκτονικό τύπο του σταυροειδούς με θόλο.

Αυτός ο ναός κινδύνευε να καταρρεύσει λόγο της αδιαφορίας κατά τα τελευταία 20 χρόνια και για το λόγο αυτό υπήρχαν φθορές και μετακινήσεις στην δομή της, πράγμα που έχει αποφέρει την φθορά του κυλίνδρου και του θόλου.

Από τον Μάιο μήνα ξεκίνησαν οι εργασίες συντήρησης.

Ο σχεδιασμός είχε δυσκολίες εξαιτίας της κατάστασης και κράτησε αρκετούς μήνες έχοντας την βοήθεια και πολλών εδικών της Διεύθυνσης Μνημείων Κορυτσάς, αλλά και την μέριμνα της ίδιας της υπουργού κ. Μιρέλας Κουμπάρο. Χάρη στην επέμβαση αυτή σώθηκε το μνημείο αυτό.

Η επέμβαση γίνεται με στόχο την σταθεροποίηση της δομής και την παρεμπόδιση της περαιτέρω φθοράς. Το σχέδιο προβλέπει την επέμβαση σε δύο φάσεις, πρώτα δημιουργείται το προσωρινό στέγαστρο για να προστατεύει το ναό από τους ατμοσφαιρικούς παράγοντες και έχουν γίνει με μεγάλη προσοχή επεμβάσεις για ενδυνάμωση της δομής, εσωτερικά, ώστε να διαφυλάσσονται συγχρόνως άθικτα και τα τοιχώματα με τις εικονογραφίες που έχουν ανυπολόγιστη αξία.

Η εργασία θα συνεχιστεί με την επιδιόρθωση της δομής του θόλου που έχει εκτεταμένες σχισμές και ρωγμές. Θα ενισχυθούν και τα τοιχώματα και οι αψίδες του θόλου.

Συμμετέχουν και πολλοί ειδικοί από τα Τίρανα για να διαφυλαχτεί αυτό το σημαντικό μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

--------

Kisha e Ristozit në Mborje është një nga monumentet më të çmuara në Shqipëri. Ajo daton në vitin 1389 dhe i përket tipit arkitektural kryq-me-kupolë.

“Kjo kishë rrezikonte të shëmbej për shkak të lënies në harresë dhe mos ndërhyrjeve në të prej më shumë se 20-vjetësh, ku si pasoje ka pasur çarje dhe lëvizje në strukturën e saj, gjë që ka sjellë dëmtimin e tamburit dhe të kupolës.

Që prej muajit maj ka filluar puna për projektin e nderhyrjes restauruese. Hartimi i projektit ka pasur vështirësi për shkak të gjëndjes dhe ka zgjatur disa muaj duke pasur dhe asistencen e specialistëve më të mirë të IMK, DRKK-Korcë dhe vete angazhimin e ministres Mirela Kumbaro. Fale kësaj ndërhyrjeje është bërë i mundur shpëtimi i këtij monumenti.

Το Μοναστήρι

Μοναστήρι - Υδραγόρας

Ευδοκιμίδης Γιάννης

Η περιέργεια να δεις πίσω από την κουρτίνα. Ιδίως όταν η κουρτίνα αφήνει χάσματα από όπου περνούν μνήμες, ακούσματα, ονόματα οικεία, δικά σου. Και ακόμη περισσότερο όταν το δίχτυ της ζωής σε δένει με την άλλη πλευρά. Να δεις, να ακούσεις, να σκεφθείς έξω από τα στερεότυπα της μαζικής εκδρομής - επιδρομής. Μοναχική πορεία σε τόπους έρημους και πολυσύχναστους για να ακούσεις το ψιθύρισμα του Ελληνικού· και να γευθείς το κοινό του τόπου και των ανθρώπων που βρίσκεται χωμένο άλλοτε βαθιά και άλλοτε μόλις κάτω από την επιφάνεια. Βόλτα στις γειτονιές από την άλλη πλευρά των συνόρων μας. Στο κομμάτι της γης που άλλοι το λένε Νοτιοανατολική Ευρώπη και άλλοι Βαλκάνια.

Από την Οχρίδα στο Μοναστήρι, 70 χλμ., ο άνετος δρόμος ακολουθεί πιστά την Εγνατία οδό. Εμείς όμως κάναμε κύκλο για να περάσουμε το βουνό Γκαλίσιτσα και να συναντήσουμε τον διεθνή δρόμο στο Ρέζεν. Προχωρήσαμε λοιπόν νότια στις όχθες της λίμνης ως το χωριό Τραπέϊτσε (Τραπεζίτσα). Ανεβήκαμε τη στενή άσφαλτο μέσα από τις οξυές και τις βαλανιδιές στις απότομες πλαγιές του βουνού. Στο πέρασμα Λιβάδι, σε υψόμετρο 1.500 μ., η θέα της λίμνης της Οχρίδας είναι εντυπωσιακή. Αριστερά μας, δίπλα στον Αγιο Ναούμ, ασπρίζει το Πόγραδετς, πίσω του απλώνεται το οροπέδιο της Κορυτσάς. Απέναντί μας, προς τη Δύση, το φράγμα των έρημων βουνών της Αλβανίας που ανάμεσά τους περνάει ο δρόμος για το Ελμπασάν, τα Τίρανα και το Δυρράχιο. Στην άκρη δεξιά προς τον Βορρά μόλις που διακρίνεται η πόλη της Οχρίδας.

Το πέρασμα Λιβάδι ανοίγει ανατολικά προς τη Μεγάλη Πρέσπα ­ η αρχαία Βρυγηίς. Απέναντι το Περιστέρι, δεξιά στα νοτιοανατολικά η παραλία στον λαιμό της Πρέσπας και πίσω της να αχνοφαίνεται η Μικρή Πρέσπα με τον Αγιο Αχίλλειο και το χιονισμένο Τρικλάριο στο βάθος. Δεξιότερα, ο μικρός και καλογραμμένος όρμος των Ψαράδων. Η γεωγραφική ενότητα ξεπερνά την πολιτική διάσπαση του χώρου. Κατηφορίζοντας προς τη λίμνη οι όχθες γεμάτες καλαμιές. Η Πρέσπα δεν έχει την αξιοποίηση της Οχρίδας. Αραιά και πού, χωριά στις όχθες της. Προς τον Βορρά η λίμνη γίνεται σχεδόν βαλτότοπος όπου καταλήγει η μικρή τριγωνική πεδιάδα του Ρέζεν με καλαμπόκια και καπνά. Περιγράφουμε κυκλικά τη λίμνη. Στο χωριό Σλίβνιτσα ψάχνουμε για το μοναστήρι με τις τοιχογραφίες τού 1607.

Το Μέτσοβο έχτισε εκ βάθρων το Ναό του Αγίου Αθανασίου Σελενίτσας Αυλώνος

Ο Περιφερειάρχης Ηπείρου κ. Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Μιχαήλ Τρίτος και ο δημοσιογράφος κ. Νίκος Μανούρης επισκέφθηκαν χθες την βλαχόφωνη κωμόπολη Σελενίτσα Αυλώνος Αλβανίας, όπου το Μέτσοβο έχτισε εκ βάθρων το ναό του Αγίου Αθανασίου.

Ο Ιερεύς π. Σπυρίδων και σύσσωμοι οι κάτοικοι της κωμοπόλεως τους υποδέχτηκαν με αισθήματα τιμής και ευγνωμοσύνης.

Η Σελενίτσα είναι μια κωμόπολη 8.000 κατοίκων, από τους οποίους οι 4.000 είναι ορθόδοξοι χριστιανοί και οι άλλοι 4.000 Μπεχτασήδες μουσουλμάνοι, οι οποίοι για λόγους ειρηνικής συνυπάρξεως δεν δέχτηκαν να χτιστεί τζαμί, αλλά προσεύχονται στον ορθόδοξο ναό.

Ο προηγούμενος ναός κατεδαφίσθηκε από το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα.

Οι ρωμαιοκαθολικοί για προπαγανδιστικούς λόγους προσφέρθηκαν να χτίσουν το ναό με την προϋπόθεση τριάντα από τους κατοίκους να γίνουν Ουνίτες. Οι κάτοικοι όμως δε το δέχτηκαν.

Εξίσου αρνητικοί ήσαν οι βλαχόφωνοι κάτοικοι της Σελενίτσας και στους ρουμάνους προπαγανδιστές, οι οποίοι διά του ρουμάνου πρέσβεως στα Τίρανα George Micu και του επισκόπου Αρτετζάνου Καλλινίκου προσπάθησαν να τους προσεταιρισθούν.

Η απάντηση των εθνικά υπερήφανων κατοίκων ήταν ότι τα βλέμματά τους είναι στραμμένα στην Ελλάδα.

Τότε οι κάτοικοι στράφηκαν στο Μέτσοβο. Οι κάτοικοι του με επικεφαλής τον Αρχιμ. π. Σεραφείμ Καχριμάνη, τον σημερινό Περιφερειάρχη και τον κ. Μιχαήλ Τρίτο ανέλαβαν εκστρατεία για την ανέγερση του ναού.