Πίτα γλυκιά με ρύζι

Διανύουμε την Μεγάλη Εβδομάδα... Νηστεία μέχρι το Μ.Σάββατο και μετά θα απολαύσουμε όλες τις λαχταριστές λιχουδιές που θα μας περιμένουν στο τραπέζι μας το βράδυ της Ανάστασης και τις ημέρες των πασχαλινών γιορτών !!!

Η νηστεία αποτελεί μία περίοδο που μας βοηθά  στην αυτογνωσία και αξίζει να αποτοξινωθούμε από το κρέας, τα γαλακτοκομικά προϊόντα αλλά και από τον "κακό μας" εαυτό. Η δυσκολία έγκειται στο ότι για αρκετές μέρες αποφεύγουμε να φάμε τα αγαπημένα μας φαγητά... όμως μπορούμε, με νηστίσιμα υλικά, να φτιάξουμε πεντανόστιμα πιάτα που θα τα λατρέψουν ακόμη και οι πιο φανατικοί κρεατοφάγοι!

Παραθέτουμε μια παραδοσιακή νηστίσιμη συνταγή, εξαιρετικής νοστιμιάς, που πιστεύουμε ότι θα σας φανεί χρήσιμη για τις ημέρες αυτές...

Πίτα γλυκιά με ρύζι ~ Πίτα ντούλτσι κου αρύζου

Της Βούλας Ψαλλίδα

Νηπιαγωγού

Μεγάλη βδομάδα και φυσικά... νηστεία! Τι να μας κάνει η γιαγιά που όλοι στο σπίτι νηστεύουμε; 

τί άλλο.. μια λαχταριστή γλυκιά πίτα με ρύζι, σταφίδες και καρύδια !!!

Ο τίτλος είχε και μια… δόση υπερβολής: «Η μεγάλη των Βλάχων σχολή στα Τρίκαλα»

Ο Πρόεδρος της ΠΟΠΣΒ κ. Μ. Μαγειρίας

Απρόβλεπτες διαστάσεις πήρε το χθεσινό δημοσίευμα του trikalavoice για την βλάχικη γλώσσα…

Ο δημοτικός σύμβουλος Τάκης Παζαϊτης επεξεργάζεται από καιρό μια πρόταση για την αξιοποίηση του Πολιτιστικού Κέντρου Αγίας Μονής, συνοικία όπου κατοικούν στη πλειοψηφία τους οικογένειες καταγόμενες από τα βλαχοχώρια της Σαμαρίνας. 

Αυτό που ο ίδιος θέλει είναι να υπάρχει ένα σημείο συνάντησης στην περιοχή ώστε να παραμείνουν ζωντανά, έθιμα και παραδόσεις. Ο τίτλος μας που είχε και μια… δόση υπερβολής («Η μεγάλη των Βλάχων σχολή στα Τρίκαλα») ήταν αυτός που προκάλεσε συζητήσεις πανελλαδικά δημιουργώντας μείζον θέμα. 

Ωστόσο ο ίδιος ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Βλάχων κ. Μιχάλης Μαγειρίας μιλώντας στο trikalavoice δίνει τις απαραίτητες διευκρινήσεις: «Με αφορμή δημοσιεύματα στον τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, καθώς και αναρτήσεις σε ιστολόγια ή ψηφοφορίες στο facebook, σχετικά με τη βλάχικη γλώσσα η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολτιστικών Συλλόγων Βλάχων τονίζει:

Όταν μιλάμε για τη βλάχικη γλώσσα (νεολογισμοί: αρωμουνική, αρμάνικη, κουτσοβλαχική) στο χώρο της Νοτίου Βαλκανικής εννοούμε τα βλάχικα, δηλαδή των σύνολο των βλάχικων προφορικών διαλέκτων. Η γλώσσα αυτή παραμένει μέχρι σήμερα προφορική και δεν έχει αποκτήσει μία ενιαία μορφή, κοινά αποδεκτή, από όλες τις ομάδες των βλαχοφώνων, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις γύρω Βαλκανικές Χώρες. Τα βλάχικα, σύμφωνα και με τους ειδικούς γλωσσολόγους, είναι το σύνολο των διαλέκτων μίας μη ομογενοποιημένης και μη κωδικοποιημένης προφορικής γλώσσας.

Πήρε ο Απρίλης δώδεκα για το βλαχοξεκίνημα των Ελληνοβλάχων της Ακαρνανίας στα ηπειρώτικα βουνά

Του Δημήτρη Στεργίου 

Μερικές εικόνες από την καθημερινή ζωή των Ελληνοβλάχων της Ακαρνανίας, οι οποίοι αυτήν την εποχή ετοιμάζονταν να ξεκινήσουν για τα βουνά, ετοιμάζονταν για να πάρουν ένα δρόμο μακρινό, τραχύ και δύσκολο. 
Κρεμούσαν όλα τα βαριά κουδούνια και κύπρια στα γκεσέμια τράγια και κριάρια...

Σταδιακή η μόνιμη εγκατάσταση στην Παλαιομάνινα 

Αναδημοσιεύω από την εφημερίδα «Παλαιομάνινα» (φύλλο 5, σελίδες 4 και 5) το επίκαιρο άρθρο του συγχωριανού μου, συμμαθητή μου και φίλου Κώστα Γ. Κουτσουμπίνα για το «Βλαχοξεκίνημα». Θα ήθελα πριν από τη δημοσίευση αυτή να προτάξω το ακόλουθο σημείωμα: 

Από διηγήσεις παλιών γερόντων του χωριού μας προκύπτει ότι μετά το 1829 οι πρόγονοί μας ζούσαν ως «σκηνίτες» στη θέση «Παλιοκούνακα» και ότι τα πρώτα σπίτια από λασποτοίχια ή πέτρα κτίσθηκαν μετά το 1840 

Από στοιχεία και πληροφορίες γερόντων του χωριού μας σε σχετικές συζητήσεις κατά το τέλος της δεκαετίας του 1950 και τις αρχές της δεκαετίας του 1960, προκύπτει ότι η μόνιμη εγκατάσταση των βλαχοποιμένων προγόνων μας ήταν σταδιακή. Σίγουρα, άρχισε μετά την ικανοποίηση σχετικού αιτήματός τους από τον τότε κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια για «να τους δοθή μια συγκεκριμένη θέσις, η οποία ονομάζεται Μάνινα και Ποδολοβίτζα, επί Θέματος Ξηρομέρου…», δηλαδή μετά το 1829, και ολοκληρώθηκε στη δεκαετία του 1880. Υπενθυμίζεται ότι η σχετική επιστολή εστάλη από τη Ναύπακτο στις 27 Σεπτεμβρίου 1829 και υπογραφόταν από τον Αθανάσιο Δημ. Κραψίτη. 

Γριβάδι στο ταψί με κρεμμύδια

Αύριο είναι η Κυριακή της Μεγάλης Εβδομάδας, η τελευταία μέρα της Σαρακοστής. «Μετά Βαΐων και κλάδων» έγινε η υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα!

Κατά τη διάρκεια της σαρακοστιανής νηστείας επιτρέπεται μόνο δύο φορές η κατανάλωση ψαριού, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (25η Μαρτίου) και την Κυριακή των Βαΐων, γι'αυτό και σας παραθέτουμε μια κλασική συνταγή -μια νόστιμη ανάπαυλα στις δύσκολες μέρες της σαρακοστανής νηστείας- για την αυριανή ημέρα:

Της Βούλας Ψαλλίδα 

Νηπιαγωγού

Ψάρια στο ταψί με κρεμμύδια - Πέστι του ταψίι κου τσέπι

Λόγω της λίμνης που έχουμε μέσα στο χωριό (Λιμνοχώρι Φλώρινας), πάντα την Κυριακή των Βαϊων κάνουμε γριβάδι γεμιστό στο ταψί με κρεμμύδια:

Υλικά:

1 μεγάλο γριβάδι

250 gr ελαιόλαδο

1500 gr κρεμμύδια που τα κόβουμε σε ψιλές φετούλες

250 gr ντοματάκια ή σάλτσα

4 - 5 σκελίδες σκόρδο

1 ματσάκι μαϊντανό

αλάτι - πιπέρι - και λίγο κόκκινο πιπέρι.

Η ηρωϊκή Έξοδος του Μεσολογγίου - Κυριακή των Βαϊων 1826

Αφιέρωμα  
Η πολιορκία και η ηρωϊκή Έξοδος του Μεσολογγίου

Στους ηρωικούς αυτούς αγώνες συμμετείχαν και Ελληνόβλαχοι οπλαρχηγοί και ήρωες από την περιοχή  αυτή αλλά και από όλη την Ελλάδα..   Τα βλαχόπουλα, από την περιοχή της Ακαρνανίας και την Σαμαρίνα -το γεγονός αποτύπωσε η λαϊκή μούσα στο δημοτικό τραγούδι «Παιδιά της Σαμαρίνας»- αλλά και από τα χωριά της ανατολικής Πίνδου κατέβηκαν να υπερασπιστούν το πολιορκούμενο Μεσολόγγι και θυσίασαν την ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας!

Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου

Μετά την καταστροφική μάχη του Πέτα για τους Έλληνες επαναστάτες (4 Ιουλίου 1822), ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιουταχής, επικεφαλής 11.000 ανδρών, κατήλθαν χωρίς αντίσταση στην κοιλάδα του Μεσολογγίου, την οποία απέκλεισαν από ξηράς (25 Οκτωβρίου). Μαζί τους βρέθηκαν και οι οπλαρχηγοί Βάλτου και Ξηρομέρου, Γεώργιος Βαρνακιώτης, Γιαννάκης Ράγκος, Γώγος Μπακόλας, Γεωργάκης Βαλτινός και Ανδρέας Ίσκος, που είχαν δηλώσει υποταγή στους δύο πασάδες. Ο Γιουσούφ Πασάς με τον στόλο του συμπλήρωνε τον αποκλεισμό της πόλης από τη θάλασσα. Το Μεσολόγγι εκείνα τα χρόνια ήταν το οικονομικό και πολιτικό κέντρο της Δυτικής Χέρσου Ελλάδας (σημερινής Δυτικής Στερεάς Ελλάδας).

Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Μάρκος Μπότσαρης με τα λείψανα του εκστρατευτικού σώματος του Πέτα ανέλαβαν την υπεράσπιση της πόλης. Το Μεσολόγγι ήταν ευπρόσβλητο από ξηράς και προστατευόταν από ένα χαμηλό περιτείχισμα κατασκευασμένο στις αρχές της Επανάστασης. Η δύναμη των πολεμιστών δεν υπερέβαινε τους 700 άνδρες, ενώ χρειάζονταν τουλάχιστον επταπλάσιοι υπερασπιστές. Στους προμαχώνες δεν υπήρχαν παρά μόνο 14 πυροβόλα. Τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα μόλις έφθαναν για ένα μήνα. Η θέση των πολιορκημένων ήταν απελπιστική.

Τα Κάλαντα του Λαζάρου

Σάββατο του Λαζάρου σήμερα.. κι ο λαός μας το έχει στολίσει με όμορφα έθιμα !!!

Ένα από αυτά είναι τα Κάλαντα του Λαζάρου που έχει διάφορες παραλλαγές από τόπο σε τόπο..  Ένα έθιμο με ρίζες αρχέγονες, αρχαιοελληνικές -αν θυμηθούμε τις εορτές που ελάμβαναν χώρα προς τιμήν του Αδώνιδος- όσο και χριστιανικές, που είναι κρίμα να χαθεί στις μέρες μας, όπως τόσα άλλα, μετά από χιλιάδες χρόνια επιβίωσης στη ζωή και στις παραδόσεις του λαού μας.. 
Ένα έθιμο συμβολικό που αρωματίζει τη ζωή με ελπίδα και υμνεί την ανάσταση και την άνοιξη.. της ψυχής και της πλάσης.. του ανθρώπου και της φύσης.. σημαντικό για τις μέρες μας όσο ποτέ..


Σ'όλη την Ελλάδα γιόρταζαν τη νεκρανάσταση του Λαζάρου αλλά και τον ερχομό της Άνοιξης κι εξιστορούσαν, αλλού με τραγούδια, αλλού με αναπαράσταση, το θαύμα της επιστροφής του από τον Άδη στον κόσμο των ζωντανών. Ξεχύνονονταν τα παιδιά σε ομάδες, από σπίτι σε σπίτι, να διαλαλήσουν το χαρμόσυνο γεγονός, κρατώντας τα στολισμένα με ανοιξιάτικα λουλούδια καλαθάκια τους για να τους φιλέψουν οι νοικοκύρηδες με τα φρέσκα αυγά που θα βάφανε για το Πάσχα, καθώς κι ένα πάνινο ή ξύλινο ομοίωμα του νεκραναστημένου Λαζάρου που συμβόλιζε τη νίκη της ζωής, την επικράτηση του φωτός στο σκοτάδι. 

Τα κορίτσια ''οι Λαζαρίνες'' και τ'αγόρια ''οι Λάζαροι'' στολίζουν τα καλαθάκια τους με λουλούδια και γυρνούν από σπίτι σε σπίτι ψέλνοντας: 

Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια,

ήρθ' η Κυριακή που τρων τα ψάρια.

Σήκω Λάζαρε και μην κοιμάσαι,

ήρθ' η μάνα σου από την Πόλη

σού'φερε χαρτί και κόμπολόι.

-Το χαρτάκι σου τί γράφει μέσα;

-Γράφει Θόδωρος, γράφει Δημήτρης,

γράφει λεμονιά και κυπαρίσσι.

Οι κοτίτσες σας αυγά γεννούνε,

οι φωλίτσες σας δεν τα χωρούνε,

δώστε μας κι εμάς να τα χαρούμε!

Και του χρόνου!

Το έθιμο του «Λαζάρου» στην Παλαιομάνινα

Του Δημήτρη Στεργίου

Τα παιδιά, κατά ομάδες, «περιέφεραν» στο χωριό τον δικό τους «Λάζαρο», κουνώντας, για να χτυπάνε όσο το δυνατόν ηχηρότερα, τα «κύπρια».

Την παραμονή της γιορτής του Λαζάρου, στην Παλαιομάνινα, όλα σχεδόν τα παιδιά – μαθητές προετοιμάζονταν τα παλαιότερα χρόνια για το έθιμο του «Λαζάρου». Από τρία ξύλα (συνήθως καδρόνια) ίσου μήκους σχημάτιζαν ένα ισοσκελές περίπου τρίγωνο. Ύστερα, ένα μεγάλο ξύλο (συνήθως κι αυτό από καδρόνι), στο ύψος περίπου των παιδιών, έτεμνε τη βάση του τριγώνου αυτού. 

Στη συνέχεια, κρεμούσαν, δεξιά και αριστερά από τη βάση του τριγώνου, μεγάλα κουδούνια γιδιών και τραγιών (κύπρια), ενώ στόλιζαν το τρίγωνο με δάφνες, που τις μάζευαν από τη «Γκούβα α Ντελί» (Σπηλιά όπου έμενε και όπου σκοτώθηκε ο λήσταρχος Δελής), και αγριολούλουδα. Επίσης, πάνω στα κύπρια και στα στεφάνια από λουλούδια και δάφνη έριχναν χρωματιστά τσεμπέρια. Προφανώς, με όλα αυτά ήθελαν να δώσουν την εικόνα του «σαβανωμένου» Λαζάρου. 

Ανήμερα, όλα ήταν έτοιμα. Έτσι, τα παιδιά, κατά ομάδες, «περιέφεραν» στο χωριό δικό τους «Λάζαρο», κουνώντας, για να χτυπάνε όσο το δυνατόν ηχηρότερα, τα «κύπρια», ενώ έλεγαν και το ακόλουθο τραγούδι: 

Λαογραφικός Σύλλογος Βλάχων Νάουσας: εκδήλωση-ομιλία με θέμα «Οι Βλάχοι στην Νάουσα το 1821»

Λαογραφικός Σύλλογος Βλάχων Νάουσας

Πρόσκληση

Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση-ομιλία με θέμα «Οι Βλάχοι στην Νάουσα το 1821», με ομιλητή τον ερευνητή και συγγραφέα κ. Αστέριο Κουκούδη.

Η ομιλία θα γίνει την Τετάρτη 18 Απριλίου 2012 και ώρα 8.30 μμ στην αίθουσα της Εστίας Μουσών του Δήμου Νάουσας.

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

Για το ΔΣ 

      Η Πρόεδρος                      Η Γραμματέας

Αρχοντούλα Τζιμουλίκου         Ασιμούλα Τόσκα

Αφιέρωμα στις εφετινές Εορτές της Εξόδου του Μεσολογγίου

Του Δημήτρη Στεργίου 


Στους ηρωικούς αγώνες του για την ελευθερία συμμετείχαν αποδεδειγμένως εκατοντάδες Ελληνόβλαχοι οπλαρχηγοί και ήρωες από την περιοχή και από όλη την Ελλάδα, με κορύφωση εκείνων των Ελληνόβλαχων της Ακαρνανίας και των «Παιδιών της Σαμαρίνας» πριν ακριβώς από 196 χρόνια. Πλούσιο φωτογραφικό υλικό και ένα συγκινητικό έγγραφο στις 16 Απριλίου 1826 για την πτώση του Μεσολογγίου. 

Εφέτος, στις 25 Δεκεμβρίου 2012, συμπληρώνονται 190 χρόνια από την Πρώτη Πολιορκία του Μεσολογγίου. Εφέτος, στις 7 Απριλίου και, ιστορικά, στις 10 Απριλίου, του Σαββάτου των Βαϊων, συμπληρώνονται 196 χρόνια από την ηρωική Έξοδο των Ελεύθερων Πολιορκημένων του Μεσολογγίου. 

Για την πρώτη πολιορκία είναι γνωστά. Μετά την καταστροφική μάχη του Πέτα για τους Έλληνες επαναστάτες στις 4 Ιουλίου 1822, ο τουρκικός στρατός κατευθυνόταν από την Ήπειρο προς το Μεσολόγγι, με επικεφαλής τον Κιουταχή, χωρίς να συναντήσει αξιόλογη αντίσταση. Στις 10 Οκτωβρίου ο Ομέρ Βρυώνης, συναντήθηκε με τις δυνάμεις του Κιουταχή και στις 25 Οκτωβρίου δύναμη επτά χιλιάδων ανδρών έφτασε έξω από το Μεσολόγγι, όπου βρισκόταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Κίτσος Τζαβέλλας αποφασισμένοι να κρατήσουν την πόλη με οποιαδήποτε θυσία. Ο Γιουσούφ πασάς με το στόλο του συμπλήρωνε τον αποκλεισμό της πόλης από τη θάλασσα. Η πόλη είχε άθλια οχύρωση και ελάχιστους υπερασπιστές. Κατά τον Σπυρίδωνα Τρικούπη ήταν 380 και κατά Gordon πάλι 380. Οχύρωση «εκ των ενόντων» είχε κάνει ο Μαυροκορδάτος στο Μεσολόγγι τον Σεπτέμβριο του 1821. 

Αντιπροσωπεία από την ΠΓΔΜ προσβλέπει σε ένταξη στο ΝΑΤΟ

Παμμακεδονική Ένωση Ηνωμένων Πολιτειών

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΓΔΜ ΠΡΟΣΒΛΕΠΕΙ ΣΕ ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΟ ΝΑΤΟ 

«Δεν υπάρχουν εθνοτικές, κοινωνικές ή πολιτικές διαιρέσεις στην πολυεθνική «Μακεδονία», όταν πρόκειται για ένταξη στο ΝΑΤΟ», είπαν τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της ΠΓΔΜ που παρουσίασαν την κοινή τους θέση κατά τη διάρκεια εκδήλωσης την Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012 με τίτλο συζήτησης: «Η «Μακεδονία» και το ΝΑΤΟ: Από Αποδέκτη Ασφάλειας σε Πάροχο Ασφάλειας ». Ωστόσο, η δήλωση αυτή ήταν μακράν της αλήθειας.

Οι θέσεις που παρουσίασε το πάνελ (που αποτελείτο από πολιτικούς της ΠΓΔΜ: τους βουλευτές τουVMRO-DPMNE, Αντώνιο Μιλοσόσκι και Παύλε Σάζντοβ, τον βουλευτή του SDSM Ιγκόρ Ιβανόβσκι και την βουλευτή του Αλβανικού κόμματος DUI Ντεσίρα Ιμέρη), απέβλεπε στο να δώσει την εντύπωση ότι υπάρχει ομοφωνία σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις της ΠΓΔΜ, σχετικά με την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ στην προσεχή σύνοδο κορυφής της Συμμαχίας, στο Σικάγο το Μάιο του 2012. Η εκδήλωση έλαβε χώρα σε μια μικρή αίθουσα του πέμπτου ορόφου του WoodrowWilsonCenter (WWC) στην Ουάσινγκτον με ένα ακροατήριο που δεν υπερέβαινε τους είκοσι πέντε συμμετέχοντες, μεταξύ των οποίων αρκετά μέλη της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ. 

Ο κ. Μιλοσόσκι άρχισε την ομιλία του με μια εσκεμμένα προκλητική παρατήρηση εναντίον της Ελλάδας, λέγοντας ότι όταν η χώρα του απέκτησε την αυτονομία της το 1991, η Ελλάδα προσπάθησε να τους σταματήσει με πρόσχημα την ονομασία. Αργότερα ο Μιλοσόσκι και οι υπόλοιποι του πάνελ ανέφεραν ότι η Ελλάδα είναι ένας από τους μεγαλύτερους επενδυτές στη χώρα τους. 

Η ελληνική καταγωγή του ηπειρώτικου πολυφωνικού τραγουδιού

Η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας δέχεται πολλαπλά χτυπήματα...

Αυτή τη φορά, με παραποιημένα τα στοιχεία προς την Unesco, οι Αλβανοί διεκδικούν και τα πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου... (!!!)

Καθαρά ελληνική η πεντατονική κλίμακα!

Ως αλβανική πολιτιστική κληρονομιά θεωρείται το Ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Πρόκειται σαφώς για διαστρέβλωση της πραγματικότητας. 

Το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου (συμπεριλαμβανομένης και της Βορείου Ηπείρου, της σημερινής νότιας Αλβανίας) είναι ένα εξαιρετικό δείγμα του πολιτισμού της περιοχής. Ένα βασικό στοιχείο, που χαρακτηρίζει την πολυφωνική μουσική της Ηπείρου είναι η έκφραση του ιδιαίτερου κοινωνικού περιβάλλοντος. Το Ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μουσικές φόρμες στην ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, αλλά και στο παγκόσμιο ρεπερτόριο της λαϊκής πολυφωνίας. 

Η καταγωγή αυτής της πολυφωνικής φόρμας, παρόλο που η έρευνα δεν έχει καταλήξει ακόμη σε βέβαια συμπεράσματα, πιθανά να ανάγεται σε πολύ παλιές (ίσως ακόμη και προελληνικές) εποχές. 

Οι μελωδίες των πολυφωνικών τραγουδιών (μαζί με ορισμένα ακόμη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας) είναι οι μοναδικές στον ελλαδικό χώρο που έχουν διατηρήσει την ανημίτονη πεντατονική κλίμακα (κλίμακα που αποτελείται από πέντε νότες χωρίς ημιτόνια). 

Η κλίμακα αυτή, σύμφωνα με κάποιους μουσικολόγους, ταυτίζεται με το δώριο τρόπο των αρχαίων Ελλήνων, την κατεξοχήν «ελληνική αρμονία». Δίπλα στην κλίμακά του, στοιχεία που συνηγορούν στην παλαιότατη καταγωγή του είδους αποτελούν ο φωνητικός, ομαδικός, ρητορικός και τροπικός του χαρακτήρας.