Παιδιά της Σαμαρίνας

Η Έξοδος του Μεσολογγίου 

Κυριακή των Βαϊων 1826

Στα 1826 οι Σαμαριναίοι μετέχουν στην αθάνατη φρουρά των Μακεδόνων, που πολέμησαν στην πολιορκία του Μεσολογγίου. 
Η ομάδα των Σαμαριναίων αποτελούνταν από 120 μαχητές, με αρχηγό τον Μίχο Φλώρο και πολέμησαν στην «Ντάπια» του Στρατηγού Μάκρη. 
Μερικά από τα ονόματα των μαχητών, που διέσωσε η παράδοση ήταν του Μάκρη, Μανάκα, Αβραμούλη, Συράκου, Μ. Μπούσια, Γκιολδάρη, Τζίμου. Από αυτούς, κατά την έξοδο της φρουράς διεσώθησαν μόνο 33, ενώ οι υπόλοιποι Φλώρος, Μακρής, Αβραμούλης κλπ. έπεσαν ηρωικά στο Μεσολόγγι. 
Ο καπετάνιος Μίχος Φλώρος βαριά τραυματισμένος έδωσε στα παλικάρια που σώθηκαν την τελευταία του διαταγή, τα λόγια του τραγουδιού «παιδιά της Σαμαρίνας»: 

Προέλευση και ιστορία των Βλάχων.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΑΡΜΑΝΩΝ (ΒΛΑΧΩΝ Ή ΑΡΩΜΑΝΩΝ)

Προέλευση και σημερινή εντόπιση

Οι λατινόφωνοι κάτοικοι της νοτίως του Δουνάβεως Χερσονήσου του Αίμου, γνωστοί στην διεθνή βιβλιογραφία ως Aromuns, αποτέλεσαν αντικείμενο ιστορικής ερεύνης, αλλά παρόλα αυτά ερωτήματα όπως η προέλευση και η πρώιμη ιστορία των Αρμάνων παραμένουν χωρίς ικανοποιητική απάντηση (Κ. Χρήστου, 1999). Αυτόχθονες Αρμάνοι προκύπτει ότι υπήρξαν στην Ελλάδα, Αλβανία και FΥΡΟΜ. Οι μεγάλες Αρωμανικές ομάδες στη Σερβία, Μαυροβούνιο, Βουλγαρία και Ρουμανία εμφανίζονται κατά το 18o αιώνα ως αποτέλεσμα μετακινήσεων των Αρωμανικών πληθυσμών. Στο παρελθόν κράτη όπως η Ρουμανία και η Ιταλία επιχείρησαν να αποσπάσουν από τους πληθυσμούς αυτούς την ελληνική εθνική ιδέα γεγονός που δεν κατάφεραν και κρίνονται ως ιστορικά αβάσιμοι ισχυρισμοί (βλέπε ιστορικά δεδομένα). Στο συνολό τους οι Αρμάνοι των βαλκανίων παρουσιάζουν ομοιότητες (συγγενικές διάλεκτοι) αλλά και διαφορές (ενδυμασία, έθιμα) αποτέλεσμα ίσως της γεωγραφικής τους εντόπισης και της αλληλοεπίδρασης με γειτονικούς πληθυσμούς.

Η νεοελληνική ταυτότητα.

Ime romeos e xeuro plus glose Fazio degli

Uberti, Il Dittamondo, 3.23.36

Έγκριτοι ακαδημαϊκοί αντικρούουν τις θέσεις του καθηγητού Βίκτωρ Φρίντμαν.Παραθέτουμε στην συνέχεια το κείμενο της απάντησής τους.

Σε συνέντευξή του στο Balkanalysis.com (14-12-2008) [1], ο καθηγητής Γλωσσολογίας και Βαλκανικών Σπουδών Βίκτωρ Φρίντμαν (Victor Friedman), παρουσιάζει τους Έλληνες ως ένα εξόχως αντιδημοκρατικό και καταπιεστικό έθνος, από την αρχαιότητα έως σήμερα, και τοποθετεί τον ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια κάτω από ένα πολύ αρνητικό πρίσμα. Τα βασικά του επιχειρήματα περιστρέφονται γύρω από αυτό που ο ίδιος θεωρεί ως καταπίεση της πολυγλωσσίας και των μειονοτήτων στην Ελλάδα, την οποία συνδέει με τη διένεξη μεταξύ Ελλάδος και της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (πΔΓΜ) σχετικά με το θέμα του ονόματος της γείτονος χώρας. Ως πανεπιστημιακοί, μερικοί από εμάς μάλιστα μελετητές του πολιτισμού και της ιστορίας της Μακεδονίας, θεωρούμε ότι έχουμε χρέος να παρουσιάσουμε μια διαφορετική άποψη και να αντικρούσουμε τους ισχυρισμούς του κ. Friedman σχετικά με την ταυτότητα του νεότερου Ελληνικού έθνους και την πραγματική φύση της παρούσας διένεξης μεταξύ Ελλάδας και πΓΔΜ. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η απόφασή μας να απαντήσουμε στους ισχυρισμούς του κ. Friedman σε μορφή ανοικτής επιστολής ελήφθη όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να αποδεχθεί την πρόσκληση μας γιά δημόσια συζήτηση στο διαδικτυακό forum καθηγητών πανεπιστημίου το οποίο φιλοξενείται στον ιστοχώρο του Hellenic Electronic Center*.

Η απροκάλυπτη μεροληψία του Friedman διαφαίνεται ξεκάθαρα από το περιεχόμενο της ακόλουθης δήλωσης του: «Οι Έλληνες ξεγλυστρούν εκμεταλλευόμενοι την εικόνα «του λίκνου της δημοκρατίας» που έχει δημιουργηθεί για την χώρα τους! Ποιος κοροϊδεύει ποιον! Ένας από τους θεσμούς της αρχαίας Ελλάδας ήταν η ιδιοκτησία σκλάβων». Η δήλωση αυτή δεν χρειάζεται περαιτέρω σχόλια. Είναι όντως λυπηρό το γεγονός ότι μια τέτοια δήλωση προέρχεται από έναν διανοούμενο καθηγητή πανεπιστημίου.

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι ως κινητήριοι μοχλοί τοπικής ανάπτυξης.

Γιώργος Συνεφάκης
Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’
Καμηλάρι 29 Μαΐου 2010

Αισθάνομαι μεγάλη χαρά που βρίσκομαι εδώ, προσκεκλημένος των τοπικών αρχών, για να καταθέσω τις απόψεις μου, τις εμπειρίες μου και τις όποιες γνώσεις μου πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, της ταυτότητας και του ρόλου των πολιτιστικών Συλλόγων ενός τόπου.

Παράλληλα θα ήθελα να μεταφέρω έναν θερμό πατριωτικό χαιρετισμό στις φίλες και τους φίλους της Κρήτης, τόσο από τα μέλη του Συλλόγου μου της Θεσσαλονίκης, όσο και από τους κατοίκους του Λιβαδίου Ολύμπου. Το Λιβάδι Ολύμπου είναι ένας οικισμός, ο οποίος βρίσκεται αποδεδειγμένα εδώ και τουλάχιστον 9 αιώνες σκαρφαλωμένος στα 1.200 μέτρα στις παρυφές της οροσειράς του Ολύμπου, ψηλά από την αρχαία Τριπολίτιδα όπου εκτεινόταν η Περραιβική Δωδώνη και το οποίο ευωδιάζει ιστορία.

Έχω τη μεγάλη τιμή να είμαι ο Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύ-μπιος’, να εκπροσωπώ τον υπεραιωνόβιο Σύλλογό μας –έχει ιδρυθεί το 1908 επί τουρκοκρατίας- και να σας μεταφέρω θερμό και εγκάρδιο πατριωτικό και συμπατριωτικό χαιρετισμό, από τα 511 επισήμως εγγεγραμμένα μέλη του, τις πολλές εκατοντάδες φίλους του και τις χιλιάδες Λιβαδιωτών 2ης, 3ης και 4ης γενιάς που ζουν, προκόπτουν και δημιουργούν στη Θεσσαλονίκη. 

Ο Σύλλογός μας ιδρύθηκε πριν 101 χρόνια, το 1908, στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατούμενης τότε Θεσσαλονίκης. Από τότε έως και σήμερα, είχε και έχει έντονη παρουσία στα εθνικά, στα πολιτιστικά και στα κοινωνικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης, του Λιβαδίου και της Ελλάδας. Εξέχοντα μέλη της Λιβαδιώτικης κοινότητας της Θεσσαλονίκης, έχουν χαράξει με την παρουσία τους, την ιστορία τους και τη συμβολή τους, τη ζωή της πόλης μας από υψηλές θέσεις ευθύνης, τόσο στη διοίκηση, όσο και στην κοινωνία. Το Λιβάδι του Ολύμπου έχει δώσει πολλούς άνδρες και γυναίκες στην υπηρεσία της Ελλάδας και της πόλης μας. Ο ιατρός Δημήτριος Ζάννας, η μεγάλη ψυχή του Μακεδονικού Αγώνα, ο Υπουργός της κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου Αλέξανδρος Ζάννας, ο Παύλος Ζάννας, ο πρέσβης Κυβερνίδης, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Πέτρος Συνδίκας, ο νυν Πρόεδρος του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα και Πρώτος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης μετά τη μεταπολίτευση Δημήτρης Ζάννας, που τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών και την Πολιτεία για την αντιστασιακή του δράση στην Κατοχή μαζί με τον δικηγόρο και Επίτιμο Πρόεδρό μας Γιάννη Τριάρχου, ο φιλόλογος-συγγραφέας και πρ. Διευθυντής του Ιδρύματος Μ. Τριανταφυλλίδη Κώστας Προκόβας, καθώς και πάρα πολλοί άλλοι, ήταν και είναι όλοι Λιβαδιώτες, πολλοί δε από αυτούς μέλη του Συλλόγου μας. 

Ξηρολίβαδο Βερμίου - Ιστορικά στοιχεία.

Οι πρώτοι κάτοικοι  που εγκαταστάθηκαν μόνιμα και δημιούργησαν τον πρωταρχικό οικισμό στο Ξηρολίβαδο πρέπει να  ήταν ντόπιοι Βεροιώτες, ή από την γύρω περιοχή και είχαν ως αποστολή την φρούρηση και την ασφάλεια της Βασιλικής Οδού. Δεδομένου ότι η Βέροια  αποτελούσε πάντα σημείο πολιτικής, στρατηγικής και οικονομικής αναφοράς, είναι εμφανές ότι το Ξηρολίβαδο ως προάστειο, φυλάκιο και ουσιαστικά είσοδος της πόλης είχε την επιφόρτιση του τελωνειακού  και υγειονομικού ελέγχου των διερχομένων. Μέχρι  το τέλος της τουρκικής κυριαρχίας, στο χωριό έδρευε ένοπλη φρουρά  η οποία και πρόβαλλε αντίσταση στην προέλαση του ελληνικού στρατού, που μέσω της διάβασης του Ξηρολιβάδου κατευθύνονταν προς την Βέροια,  η οποία απελευθερώθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1912.

Μια μεγάλη επιδρομή Τουρκαλβανών  που πραγματοποιήθηκε στα 1795, ανάγκασε τους κατοίκους να σκορπίσουν στη Βέροια, τη Νάουσα και την Κοζάνη, όπου αρκετοί εγκαταστάθηκαν μόνιμα, ενώ κάποιοι άλλοι επέστρεψαν στο χωριό τους. Όταν το 1806 ο F.Pouqueville πέρασε από τη διάβαση του Ξηρολιβάδου επισήμανε τα ερείπια ενός μεγάλου χωριού, που μάλλον θα πρέπει να ταυτίζεται με το Ξηρολίβαδο. Αρκετοί κάτοικοι πάντως  που επέστρεψαν στο χωριό μετά το πέρασμα των Τουρκαλβανών έδωσαν και πάλι  ζωή στο Ξηρολίβαδο.   Το χωριό έγινε τσιφλίκι του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, την περίοδο που αυτός προσπαθούσε να θέσει τη Νάουσα και την περιοχή της κάτω από τον έλεγχο του.

Βλάχοι, οι μεγάλοι εθνικοί ευεργέτες!

Σταύρου Γεώργιος

Προκαλεί κατάπληξη σε όσους θα προσπαθήσουν να ερευνήσουν τους μεγάλους ευεργέτες και δωρητές του Γένους μας: Θα διαπιστώσει πως όλοι σχεδόν οι Μεγάλοι Ευεργέτες είναι Βλάχοι. Και αυτή η κατάπληξη είναι που δήγησε τον (Βλάχο) δημοσιογράφο Νικόλαο Μέρτζο να τονίσει: «Βλάχοι όλοι περίπου οι Μεγάλοι Εθνικοί ευεργέτες πλην του Συγγρού».

Γι αυτό και επιχείρησα να καταγράψω τους μεγαλύτερους Δωρητές του Έθνους και τα πιο σημαντικά μνημεία που έγιναν με τα χρήματα τους. Επίσης έχω καταγράψει και τους σημαντικότερους Βλάχους αγωνιστές της Επανάστασης του 1821, έναν άλλο τομέα όπου οι μεγάλοι πρωταγωνιστές επίσης ήταν Βλάχοι.

Κλείνοντας την εισαγωγή αυτή, και απλά για να δείξω το μέγεθος της φιλοπατρίας των βλαχόφωνων Ελλήνων αναφέρω τα παρακάτω περιστατικά:

Στους δωρητές του Πανεπιστημίου Αθηνών αναφέρεται και το όνομα ενός πάμφτωχου Μετσοβίτη ονόματι Όκας, ο οποίος βρέθηκε νεκρός από το κρύο ένα χειμωνιάτικο βράδυ, και που στο χέρι του κράταγε το πουγγί του με το μοναδικό του τάλιρο μέσα, και ένα σημείωμα που έγραφε: «για τον έρανο του Πανεπιστημίου». Το τάλιρο αυτό όμως, μαζί με τις εικοσιοκτώ δραχμές ενός άλλου πολύ φτωχού Μετσοβίτη ονόματι Φαφαλά, συγκίνησαν και ευαισθητοποίησαν τόσο πολύ την Αθηναϊκή κοινωνία ώστε να πολλαπλασιαστούν οι δωρεές και να πετύχει ο έρανος για αυτόν τον ιερό σκοπό.

Ή την περίπτωση του Ι. Μπάγκα από την Κορυτσά, ο οποίος με πολλές στερήσεις έγινε πλούσιος στην Ρουμανία και σε μεγάλη ηλικία αποφάσισε να μείνει στην Αθήνα. Αφού δώρισε όλη την περιουσία του στο Ελληνικό κράτος, κράτησε για τον εαυτό του 500 δρχ. τον μήνα, που και αυτές πάντα τις μοιραζόταν με αγωνιστές αγνοημένους από το επίσημο κράτος.

Γεωργάκης Ολύμπιος (1772-1821) Μία θυσία στιγμιαία ή διαχρονική; Ένα νόημα με ημερομηνία λήξης ή αέναο;

Γιώργος Συνεφάκης
Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

Γεωργάκης Ολύμπιος (1772-1821)
Μία θυσία στιγμιαία ή διαχρονική; Ένα νόημα με ημερομηνία λήξης ή αέναο;
Ομιλία στις 2 Σεπτεμβρίου 2007 στο Λιβάδι

Όταν μου προτάθηκε προ ημερών από τον αξιότιμο Δήμαρχο Λιβαδίου κύριο Γαλάνη, να είμαι εγώ ο κεντρικός ομιλητής της φετινής εκδήλωσης στη μνήμη του Γεωργάκη Ολυμπίου, 186 χρόνια από την θυσία του στη Μονή του Σέκου, η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να αρνηθώ, σκεπτόμενος ότι δεν είμαι ειδικός επί του θέματος επιστήμων, φιλόλογος ή ιστορικός. Αμέσως μετά όμως, σκέφθηκα ότι η μορφή και η θυσία του Ήρωα ανήκει σε όλους μας, ανεξαρτήτως επιστημονικής εξειδίκευσης, επαγγελματικής κατάρτισης, κοινωνικής προέλευσης, χωρικής καταγωγής, μορφωτικού επιπέδου ή όποιας κοινωνικής τάξης, πληθυσμιακής κατηγορίας και ταξινόμησης. Αποδέχθηκα λοιπόν με το σκεπτικό αυτό την πρόταση και αφού ευχαρίστησα τον Δήμαρχο Λιβαδίου για την τιμή, συνέταξα μετά φόβου γνώσεως τις λίγες αυτές γραμμές που θα σας αναπτύξω, ευελπιστώντας στην επιείκειά σας.

Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές φορές το τελετουργικό αυτό, διαπίστωσα ότι οι ενιαύσιες αναφορές την κάθε 1η Κυριακή του Σεπτεμβρίου στην Άγια Μορφή του Γεωργάκη, έδιναν έμφαση κυρίως στο αμιγώς ηρωικό στοιχείο της βιογραφίας του, του επαναστατικού απελευθερωτικού αγώνα του και κυρίως του απίστευτα ηρωικού θανάτου του. Με τον τρόπο αυτό, σε κάθε λόγο για τον Γεωργάκη -και όχι μόνον από αυτόν τον άμβωνα της Παναγίας-, ίσως χάνονται κάποια βαθύτερα νοήματα που θα ενδιέφεραν περισσότερο τις νέες μας γενιές. Οι γενιές μας αυτές φοβούμαι δυστυχώς ότι διδάσκονται την ιστορία του τόπου μας με τρόπο στερεοτυπικό και αφυδατωμένο, από βιβλία γραμμένα με τρόπους λογιστικής παράθεσης γεγονότων, τα οποία τα παιδιά διαβάζουν δίκην διαδικαστικής αγγαρείας, με απώτερο στόχο την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και όχι την εμπέδωση των βαθύτερων νοημάτων που τέτοιας μορφής υπέρτατες θυσίες εμπεριέχουν.

Είναι οι Βλάχοι... Ρουμάνοι; 'Απάντησις εἰς τόν Πρόεδρον τῆς Ρουμανίας κ. Τ. Baïsescu'

Του Μιχαήλ Γ. Τρίτου, Κοσμήτορος Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Οι ραγδαίες κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και εθνικιστικές εκρήξεις, οι οποίες παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια στα Βαλκάνια, έφεραν στην επικαιρότητα και το θέμα των Βλάχων της Βαλκανικής. Ένα θέμα που πυροδοτείται έντεχνα από γνωστούς προπαγανδιστικούς κύκλους της Ρουμανίας και των Σκοπίων.

Απαράδεκτες ήταν οι πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου της Ρουμανίας Basescu, που ταυτίζει τους Βλάχους της Βαλκανικής με τη ρουμανική διασπορά. Στο θέμα αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε την πρέπουσα απάντηση.

Για την επιστημονική έρευνα το θέμα είναι λελυμένο. Οι Βλάχοι είναι αυτόχθονες Έλληνες εκλατινισμένοι. Είναι οι λατινόφωνοι υπήκοοι της άλλοτε απέραντης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ονομάζονται συνήθως και Αρωμούνοι. (Αρωμούνος από το προθετικό α και το λατινικό romanus, σημαίνει τον υπήκοο του ρωμαϊκού κράτους, τον ρωμάνον, ρωμαίον, ρωμιόν).

Οι Βλάχοι αυτοαποκαλούμενοι Armani δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αυτοαποκαλούνται ρωμηοί στη γλώσσα τους. Αυτός ο όρος δεν έχει καμιά σχέση με το Ρουμούνοι ή Ρωμάνοι, που είναι το εθνικό όνομα των σημερινών ρουμάνων, γιατί αυτό το όνομα μόλις πριν εκατό χρόνια το απέκτησαν οι γείτονές μας, όταν κέρδισαν την εθνική τους ανεξαρτησία. Αντίθετα το Armani των Βλάχων προϋπήρχε από τότε που αναγνωρίστηκαν ως ρωμαίοι πολίτες όλοι οι υπήκοοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Επεμβάσεις ξένων χωρών στον ελληνικό χώρο και την ελληνική διασπορά (Δηλωτικό εθνότητας δίγλωσσων - αλλόγλωσσων και η εθνική συνείδηση τους) - (Μέρος 5ο, τελευταίο)

1904-2004 ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ - ΔΙΓΛΩΣΣΟΙ ΑΛΛΟΓΛΩΣΣΟΙ   ΈΛΛΗΝΕΣ’
ΙΙ. ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΞΕΝΩΝ ΧΩΡΩΝ  ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΣΠΟΡΑ
ΙΙΙ. ΔΗΛΩΤΙΚΟ ΕΘΝΟΤΗΤΑΣ ΔΙΓΛΩΣΣΩΝ-ΑΛΛΟΓΛΩΣΣΩΝ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ
του Dr Αχιλλέα Λαζάρου ,γνωστού Βαλκανολόγου - Ρωμανολόγου
(Μέρος 5ο, τελευταίο)


   Ιδιοποιήσεις ελληνικού κόσμου από Σκυπιτάρους ( Αλβανούς) και Τούρκους

  Ήδη τόσο  οι πανάρχαιοι Πελασγοί, είτε  Αρκάδες είτε Θεσσαλοί (106), των οποίων οι τελευταίοι φέρονται κιόλας ελληνόφωνοι, όσο και προσωπικότητες των Ομηρικών επών, Αχιλλεύς, Νεπτοπόλεμος, Πύρρος…ιδιοποιούνται από τους Σκυπιτάρους-Αλβανούς, αν και η παρουσία τους έως τον 11ο μ. Χ αιώνα στον χώρο που κατέχουν, αμφισβητείται, μάλιστα από συγγραφείς φιλικά διακείμενους, όπως ο ακαδημαϊκός του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου Th.Capidan (107). Διαπιστώνει απουσία οποιασδήποτε μνείας Αλβανών  στην διάρκεια των βυζαντινοβουλγαρικών πολέμων, μολονότι η Αχρίδα κατά τον 10ο και 11ο αιώνα ήταν έδρα Βουλγάρων ο δε τελευταίος τσάρος Ιωάννης Βλαδίμηρος δολοφονήθηκε στο Δυρράχιο (1017). Εκεί ένα αιώνα ενωρίτερα ο Συμεών είχε καταλάβει τριάντα πόλεις.

   Επί πλέον αγνοούνται ή παραλείπονται οι όροι Αλβανία, Αλβανοί με σημασία εθνωνυμική από τον περιφημότερο λατινιστή του 15ου αιώνα, τον Αινεία Σίλβιο ,φιλολογικό ψευδώνυμο του Πάπα Πίου του Β’ (1405-1464) (108), ο οποίος τότε διερευνούσε την πληθυσμική σύνθεση της Βαλκανικής προσδοκώντας τον προσεταιρισμό των ενδεδειγμένων για σταυροφορία  κατά των Τούρκων. Τον δε Γεώργιο Καστριώτη (109) ανάγει στην Μακεδονία.

   Στον πελασγολογικό χορό διακρίνονται και οι Τούρκοι. Η Τουρκάλα Adile Ayda περιοδεύει  τη Δύση και δίνει διαλέξεις σε κέντρα Ετρουσκικών ερευνών «αποδεικνύοντας» ότι Ετρούσκοι = Πελασγοί, των οποίων γλωσσικό όργανο είναι η τουρκική, και Πελασγοί = Τούρκοι! Αρχικά δημοσιεύει βιβλίο  στη γαλλική γλώσσα με τον πράγματι επιτυχή τίτλο: Les Etrusques etaient- ils des Turks? Μετέπειτα απαλείφει το ερωτηματικό και με κατάφαση δημιουργεί την ψευδαίσθηση αλήθειας (111). Επισημότερα η παραχάραξη συντελείται  με το βιβλίο του Ozal , στο οποίο  η Τουρκία προβάλλεται σαν η γενέτειρα του γνωστού ως ελληνικού πολιτισμού και ως βάση του ευρωπαϊκού (112), όπως και από τον τίτλο δηλώνεται: Η Τουρκία στην Ευρώπη . Έτσι ίσως ευελπιστούν και οι ελληνόφωνοι Βαλαάδες  (113) της Μακεδονίας , οι οποίοι παρά τον ατελή μουσουλμανισμό τους μετεκομίσθησαν σύμφωνα με την Ανταλλαγή, ότι θα επανέλθουν στην Ευρώπη !

Επιπτώσεις σλαβικών εγκαταστάσεων στην Ευρώπη, Βαλκανική (Μέρος 4ο)

1904-2004 : ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΓΛΩΣΣΟΙ-ΑΛΛΟΓΛΩΣΣΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 

  1. ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΝΑ ΕΥΡΩΠΗ (συνέχεια από προηγούμενο φύλλο) του Dr Αχιλλέα Λαζάρου, γνωστού Βαλκανολόγου- Ρωμανολόγου

Επιπτώσεις σλαβικών εγκαταστάσεων στην Ευρώπη, Βαλκανική

Μετά τις καθόδους και εγκαταστάσεις Σλάβων ή βόρεια και κεντρική «Ευρώπη», Βαλκανική, μεταβάλλεται και γλωσσικά και εθνολογικά. Οι λαοί από τον εκλατινισμό περιπίπτουν στον εκσλαβισμό, τον οποίον διέφυγαν όσοι μετακινήθηκαν προς τα Καρπάθια (88), πέραν του Δουνάβεως. Στα νότια της χερσονήσου, στις ελληνικές καθ’ολοκληρίαν χώρες, μένουν σχεδόν ανεπηρέαστοι, επειδή έχουν ασφαλέστερη και συνεχή παρουσία της αυτοκρατορίας. Όμως και σήμερα στην Ελλάδα  συντηρούνται και μοσχοπωλούνται  τα μυθιστορηματικά του Fallmerayer, τον οποίον έγκαιρα και ριζικά αντέκρουσε ο τσεχικής καταγωγής καθηγητής των πανεπιστημίων Βιέννης και Σόφιας C. Jirecek (89) και τον οποίο μεταπολεμικά πλήρως απομυθοποιεί ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Μονάχου Th. Von Uzorinac-Kohary (90).

    Εξ’άλλου, κατά τον Ρουμάνο ακαδημαϊκό και καθηγητή του πανεπιστημίου Βουκουρεστίου E. Petrovici, που συνέγραψε μελέτημα επιγραφόμενο «οι Σλάβοι στην Ελλάδα και την Δακία», η σλαβική επίδραση στην ελληνική γλώσσα είναι ασήμαντη (91).Διότι προφανέστατα η παρουσία Σλάβων υπήρξε ανεπαίσθητη, όπως συμπεραίνει   και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Σάλτσμπουργκ Al Randa ,ότι αυτοί οι Σλάβοι μετανάστες δεν ήσαν πολυάριθμοι.(92).

Βλάχοι - Η Ορθόδοξη πίστη και η τήρηση της ελληνοβυζαντινής παράδοσης.

Νίκος Α. Κατσάνης (αναπλ. καθηγητής φιλολογίας ΑΠΘ) – Κώστας Δ. Ντίνας (αναπλ. καθηγητής γλωσσολογίας πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας)

Οι Βλάχοι της Ελλάδας, αποτελούν ένα από τα εκλεκτότερα και δυναμικότερα τμήματα του ελληνισμού, όπως αποδεικνύεται από τη συμμετοχή τους στους απελευθερωτικούς αγώνες, από τη συμβολή τους στην οικονομική ανάπτυξη του νέου Ελληνισμού και από τον κοινωνικό και πολιτιστικό ρόλο στη ζωή της σύγχρονης Ελλάδας.

Ένα από τα θεμελιώδη συστατικά του πνευματικού βίου των Βλάχων είναι η Ορθόδοξη πίστη και η τήρηση της ελληνοβυζαντινής παράδοσης. Πάντοτε οι Βλάχοι τελούσαν την Θεία Λειτουργία σύμφωνα με το βυζαντινό τυπικό και στη γλώσσα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ουδέποτε πριν από την εμφάνιση της ρουμανικής προπαγάνδας ακούστηκε το Ευαγγέλιο ή ο Απόστολος στη βλάχικη γλώσσα. Όταν έγιναν απόπειρες για την καθιέρωση της βλάχικης γλώσσας στη λειτουργία, οι Βλάχοι δεν έμειναν άπρακτοι, αλλά αντέδρασαν στην κατάργηση της παράδοσης.