Απογραφές στη Μακεδονία

Ο κατάλογος αφορά στα αποτελέσματα της πρώτης επίσημης απογραφής του οθωμανικού κράτους που ξεκίνησε το 1831 και ολοκληρώθηκε το 1838.

Προέρχεται από το άρθρο του D.Panzac, La population de la Macedoine au XIX siecle (1820-1912). Population et sante dans l’Empireottoman (XVIIIe - XXe siecles), Istanbul 1996

Ottoman census / 1831 nüfus sayımı

Aφορά μόνο τον ανδρικό πληθυσμό.

ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ - ΑΡΜΑΝΟΙ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΑΣ

~ Φωτο: ''ΤΑ ΚΑΜΕΝΑ'' Το παλιό εμπορικό κέντρο της Νάουσας, με τα γύρω αρχοντόσπιτα και μαγαζιά των Βλάχικης καταγωγής Ναουσαίων (1920).

Η παρουσία των Βλάχων στη σημερινή Νάουσα, χρονολογείται, σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες οικογενειών με διαχρονική παρουσία στην πόλη, από την εποχή της ίδρυσής της, περί τον 14 αιώνα, στην αρχική ακόμη φάση της Οθωμανικής κατάκτησης.

Επιπρόσθετα από το 1700 περίπου στην ανατολική πλευρά του Βερμίου υπάρχουν ήδη αρκετοί οικισμοί, που βρίσκονται σε άμεση επαφή με την δυναμική πόλη της Νάουσας. Έχουμε ενδείξεις από αναφορές ότι ορισμένοι απ’ αυτούς τους οικισμούς και κυρίως στις ψηλότερες περιοχές του Βερμίου ήταν βλαχόφωνοι. Επιβεβαίωση αυτών αποτελεί η γραπτή μαρτυρία του Κρουσοβίτη καθηγητή του πανεπιστημίου του Βελιγραδίου Ντούσαν Πόποβιτς, στο βιβλίο που εξέδωσε το 1927 «ΑΡΜΑΝΟΙ-ΒΛΑΧΟΙ των Βαλκανίων», όπου φαίνεται πως τουλάχιστον πριν το 1726, υπήρχαν εγκατεστημένοι Βλάχοι-Αρμάνοι στην Νάουσα. Εξίσου σημαντική καθίσταται η αναφορά του ιστορικού της Νάουσας Ευστ. Στουγιαννάκη ότι πριν το 1822 η Κουτσούφλιανη κατοικούνταν από 90 βλάχικες οικογένειες (1).

Νυμφαίο - Παλιά ιστορία σε μοντέρνους καιρούς

Ακόμη και οι διαθέσεις του καιρού,εκεί στα 1.350 μέτρα υψόμετρο,μπορεί να αλλάξουν την εικόνα του. Ή και τα μήλα που έμειναν πάνω στα γυμνά δένδρα και τα κάνουν να φαίνονται σαν στολισμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα.Ολα αυτά ξεκινάς να τα συναντήσεις από τον Αετό, απ΄ όπου ο δρόμος ανηφορίζει στις καμπύλες των βουνών.Μια λίμνη αχνοσχεδιάζεται πέρα,κάτω από την ομίχλη.Προσπαθείς να καταλάβεις αν αυτή είναι η Χειμαδίτιδα ή η Ζάζαρη.Ετσι ξεχνιέσαι και ταξιδεύεις ανάμεσα στις βελανιδιές σαν να μην περιμένεις τίποτε.Λες και όλα συνωμοτούν για να δοκιμάσεις όσο γίνεται μεγαλύτερη έκπληξη όταν στην τελευταία στροφή του δρόμου αποκαλύπτεται απέναντι ένα «άνθος της πέτρας»,το Νυμφαίο, ένα γνήσιο κομμάτι μιας παλιάς εποχής σε μοντέρνους καιρούς. Αθέατη νύφη όπου μένει το χιόνι.

Η εικόνα του Νυμφαίου έχει άμεση σχέση με την ιστορία του, όπως και το όνομά του με αυτό που είναι. Το έχτισαν καταδιωκόμενοι από τους Τούρκους κάτοικοι του κάμπου και περιπλανώμενοι βλάχοι ποιμένες περίπου στα τέλη του 14ου αιώνα. Το ονόμασαν Νιβεάστα, βλάχικη λέξη με τρεις σημασίες, που και οι τρεις αποδίδουν ένα διαφορετικό χαρακτηριστικό του χωριού. Σημαίνει νύφη, σημαίνει αθέατη, σημαίνει και «όπου μένει το χιόνι». Το Νυμφαίο είναι όμορφο σαν νύφη, αθέατο σαν ντροπαλή κοπελιά και όλο τον χειμώνα στολισμένο με χιόνι. Οταν δεν είναι σκεπασμένες με χιόνι, οι σκεπές αστράφτουν σαν ασήμι στον ήλιο. Και με το ασήμι είχε άμεση σχέση το χωριό. Αν και το έχτισαν ξωμάχοι και κτηνοτρόφοι, τελικά πέτυχε προνόμια από τους Τούρκους και τα εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο για να αναπτύξει το εμπόριο. Οταν μάλιστα οι Τούρκοι κατέστρεψαν τη Νικολίτσα, ένα βλαχοχώρι στον Γράμμο, και μετά την ίδια τη μητρόπολη των Βλάχων, τη Μοσχόπολη, πολλοί ήλθαν στο Νυμφαίο και ενίσχυσαν τη δυναμική του. Οι διωγμένοι από τη Νικολίτσα μετέφεραν μαζί τους και την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας και το Νυμφαίο έγινε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα αυτής της τέχνης στα Βαλκάνια. Οι χρυσικοί από τη Νιβεάστα ταξίδευαν σε όλη τη Μακεδονία με τα σύνεργα της δουλειάς τους στην πλάτη και μετά γύριζαν στο χωριό τους με τα κέρδη τους. Ετσι βρέθηκαν τα γρόσια που χρειάζονταν για να χτιστούν αυτά τα εντυπωσιακά σπίτια με τις περίτεχνες προσόψεις, διακοσμημένες με ξύλινες «δαντέλες», και τις μεγάλες εξώπορτες. Ολα με πελεκημένη πέτρα. Και τα καλντερίμια και τα σκαλοπάτια... 

Οι Βλάχοι του Ασπροποτάμου

Οι χωριανοί δεν την έλεγαν ποτέ σκέτη Τζούρτζια, αλλά Μεγάλη Τζούρτζια κι έτσι αναγνωριζόταν και από τους περισσότερους Ασπροποταμίτες. Το σπουδαίο αυτό βλαχοχώρι σήμερα λέγεται τυπικά Αγία Παρασκευή (αν και οι ντόπιοι πάντα Τζούρτζια το ονομάζουν). Πότε κατοικήθηκε, πότε πήρε αυτό το όνομα και γιατί, κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει.

Η ζωή σε ένα βλαχοχώρι που απελευθερώθηκε μαζί με την υπόλοιπη Θεσσαλία το 1881 ήταν το ίδιο δύσκολη όπως σε όλη την Πίνδο. Κι επειδή δεν ήταν όλοι τσελιγάδες αλλά απλοί τσοπάνηδες, μπιστικοί και κερατζήδες, κάποιοι αναζήτησαν την τύχη σε άλλους τόπους. Χάρη στην εργατικότητά τους και την ικανότητα προσαρμογής τους οι περισσότεροι πήγαιναν μπροστά και δεν ήταν λίγοι οι Τζουρτζιώτες που πρόκοψαν και αναδείχθηκαν στην Αθήνα, σε άλλες πόλεις και στο εξωτερικό, κυρίως στην Αμερική. Από τα καλοκαιρινά ανταμώματα των αποδήμων με τους τσοπαναραίους προέκυψε το 1893 η Φιλοπρόοδος Αδελφότητα Τζούρτζιας Αθαμανίας ή ΦΑΤΑ όπως έχει επικρατήσει να λέγεται - ο αρχαιότερος σύλλογος των Βλάχων με διαρκή μέχρι σήμερα παρουσία στα πράγματα του χωριού.

Χάρη στη ΦΑΤΑ έγιναν πολλά χρήσιμα έργα στην Τζούρτζια - στην ουσία είχε αναλάβει όλες τις υποχρεώσεις της Πολιτείας (και σε κάποια σημεία την ξεπέρασε) όπως για παράδειγμα την προικοδότηση κοριτσιών, τη συνταξιοδότηση απόρων και αναπήρων πολέμων, την υποστήριξη γυναικών που είχαν περάσει τα 40 και είχαν μείνει ανύπαντρες.

Το πιο πρωτοποριακό όμως έργο της ΦΑΤΑ για εκείνη την εποχή ήταν τα δάνεια με μικρό επιτόκιο που χορηγούσε στα μέλη της και τα οποία έσωσαν κόσμο τότε και έδωσαν πνοή στην κοινωνία της Τζούρτζιας.

«Οι προικοδοτήσεις έχουν σταματήσει, η ΦΑΤΑ όμως συνεχίζει μέχρι σήμερα να βοηθάει τους ανήμπορους τα Χριστούγεννα και το Πάσχα», λέει ο σημερινός πρόεδρος της Αδελφότητας, Θανάσης Ηλ. Μουστάκας. Για λόγους ευθιξίας ήταν θεσμός να μη γνωρίζει κανένας -παρά μόνο η διοίκηση και η εξελεγκτική επιτροπή- τους αποδέκτες των βοηθημάτων αυτών.

Τα τελευταία χρόνια η ΦΑΤΑ λειτουργεί ως εκπολιτιστικός σύλλογος. Ετοιμάζει το λαογραφικό μουσείο που θα λειτουργήσει στο παλιό σχολείο. Διατηρεί χορευτικά τμήματα (ψυχή των οποίων είναι η Αποστολία Κούτσια), συμμετέχει σε διάφορα συνέδρια και κάνει δύο κεντρικές εκδηλώσεις -μία τον χειμώνα στα Τρίκαλα και μία το καλοκαίρι στο χωριό.

Οσον αφορά το κοινωνικό έργο, η ΦΑΤΑ δραστηριοποιείται ώστε να υπάρχει γιατρός όλο το καλοκαίρι στην Τζούρτζια. Σταθμός στην ιστορία της μπορεί να θεωρηθεί η ψηφιοποίηση όλου του αρχείου της που περικλείει την ιστορία του χωριού. Εγινε το 2008 με την υποστήριξη του Κέντρου Ερευνας της Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών.

Ηλίας Προβόπουλος

Πηγή: http://www.ethnos.gr/

Πολυφωνικά τραγούδια Ριμένων (Βλάχων) Παλαιομάνινας σε cd

Μια πρώτη προσπάθεια για διάσωση της μουσικής μας κληρονομιάς

15 γνήσια παραδοσιακά τραγούδια της Παλαιομάνινας σε cd - Ζωντανές ηχογραφήσεις στο χωριό

Η διάσωση γνήσιων παραδοσιακών τραγουδιών της Παλαιομάνινας ήταν από τις πρώτες προτεραιότητες της Εταιρείας Φίλων των Μνημείων της Παλαιομάνινας. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι τα τραγούδια αυτά (όλα πολυφωνικά) τα τραγουδούσαν οι παππούδες μας, με τη λευκή μπουραζάνα (λευκό μάλλινο παντελόνι με ζωνάρι), με το μαύρο γιλέκο και το ριχτό μαύρο μάλλινο σακάκι σε κάθε γάμο, χαρά και γιορτή (η φωτογραφία του cd είναι από αναπαράσταση του εθίμου του «Κουτάρου» από την Εταιρεία Φίλων των Μνημείων της Παλαιομάνινας). 

Όλα σχεδόν είναι τραγούδια της τάβλας και τα τραγούδαγαν μετά το τέλος του γαμήλιου φαγητού. Κάθονταν οκλαδόν γύρω – γύρω και σε κάθε τραγούδι ή σε όλα είχαν έναν κορυφαίο τραγουδιστή, ενώ όλοι οι άλλοι συνόδευαν ή επαναλάμβαναν πιο σιγανά, τα λόγια που έλεγε ο κορυφαίος. Η πρώτη προσπάθεια για συγκέντρωση και διάσωση των τραγουδιών αυτών καταβλήθηκε από το συγχωριανό μας δημοσιογράφο Δημήτρη Στεργίου, όταν ως μαθητής του Γυμνασίου συζητούσε το καλοκαίρι με μερικούς υπερήλικες του χωριού μας. Τα τραγούδια αυτά δημοσιεύθηκαν στο βιβλίο του «Βλάχικα έθιμα της Παλαιομάνινας με αρχαιοελληνικές ρίζες». Από τα 19 αυτά τραγούδια που δημοσιεύονται στο παραπάνω βιβλίο, τα 17 προέρχονται από την καταγραφή που έκανε ο Δημήτρης Στεργίου με βάση αφηγήσεις γερόντων του χωριού μας ή περιλαμβάνονται σε βιβλία ξένων περιηγητών (Gustav Weigand, AlanJ. B. Wace, Maurice S. Thompson, Samuel Baud Bovy) και τα δύο τα έδωσε ευγενώς ο συγχωριανός μας Χριστόφορος Γ. Ζώγας. 

Όλα σχεδόν τα τραγούδια αυτά, με ελαφρές παραλλαγές, μοιάζουν με βλάχικα τραγούδια άλλων περιοχών και κυρίως της Ηπείρου και της Βορείου Ηπείρου και καταγράφονται σε σπάνιες συλλογές (Π. Αραβαντινός, Γεώργιος Παχτικός, Γ. Χασιώτης και άλλοι). Στόχος μας είναι όλα αυτά τα γνήσια παραδοσιακά τραγούδια της Παλαιομάνινας (για μερικά από αυτά υπάρχει και η μουσική κλίμακα!) να κυκλοφορήσουν σε cd με την αντίστοιχη παραδοσιακή (ηπειρώτικη μουσική) και τραγουδιστές. 

27ο Πανελλήνιο Αντάμωμα Βλάχων στο Μέτσοβο και το Ανήλιο Ιωαννίνων

Από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων (Π.Ο.Π.Σ.Β.), μας έγινε γνωστό ότι το 27° Πανελλήνιο Αντάμωμα Βλάχων, θα λάβει χώρα στις 1, 2 & 3 Ιουλίου 2011 στο Μέτσοβο και το Ανήλιο Ιωαννίνων.

Διοργανώνεται από την Π.Ο.Π.Σ.Β., το Δήμο Μετσόβου, το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Μετσόβου και το Πολιτιστικό Σύλλογο Ανηλίου.

Το Πρόγραμμα του Πανελληνίου Ανταμώματος έχει ως εξής:

Παρασκευή 1 Ιούλιου 2011 Ανήλιο

Παρουσίαση Λαϊκών δρώμενων, ηθών και εθίμων από την πλούσια πολιτιστική παράδοση του Βλαχόφωνου Ελληνισμού.

Σάββατο 2 Ιούλιου 2011, Μέτσοβο, ώρα 19:00

Παρουσίαση σε ομάδες των χορευτικών συγκροτημάτων της Ομοσπονδίας μας, με βάση την κοινή καταγωγής τους.

Κυριακή 3 Ιουλίου 2011 , Μέτσοβο, Προφήτης Ηλίας , ώρα 10:30

Ο «Τρανός Χορός», «Κόρλου Μάρι» με την συμμετοχή όλων των Συλλόγων που συμμετέχουν στο Αντάμωμα.

Ο Ελληνισμός της περιοχής Σκοπίων

Κωνσταντίνος Χολέβας

Πολιτικός Επιστήμων

Ποιος είναι αυτός ο Ελληνισμός, ο ταλαίπωρος και άτυχος, για τον οποίο ουδεμία επίσημη φωνή ακούγεται;

Σήμερα, υπάρχουν στα Σκόπια τρεις ομάδες πληθυσμού ελληνικής καταγωγής.

α) Οι παλαιοί γηγενείς. Υπολείμματα του πάλαι ποτέ ακμάσαντος Ελληνισμού της περιοχής. Είναι ελληνόφωνοι, σλαβόφωνοι και κυρίως βλαχόφωνοι. Η Οθωμανική απογραφή υπελόγιζε 75.000 περίπου Έλληνες στην επαρχία Μοναστηρίου (Βιτωλίων) και βεβαίως πολύ περισσότερους στο ομώνυμο Βιλαέτι – περιφερειακή διοίκηση. Ο επίτροπος της Κοινωνίας των Εθνών Henry Morgenthan εκτιμούσε το 1923 ότι μόνο 5.000 Έλληνες είχαν φύγει από τη Νότιο Σερβία, όπως ονομαζόταν τότε η σημερινή FYROM. Aρα, υπάρχει μεγάλο κομμάτι Ελληνισμού, του οποίου αγνοείται η τύχη. Πιθανόν, κάποιοι απ’ αυτούς να αποδέχθηκαν την τεχνητή “μακεδονική” εθνότητα λόγω φόβου, πιέσεων και συνεχούς προπαγάνδας. Πάντως πολλοί βλαχόφωνοι βρίσκονται στο Βελιγράδι, και στα σωματεία τους τονίζουν την ελληνική καταγωγή τους, ενώ βλαχόφωνοι Έλληνες των Σκοπίων επικοινωνούν με ιδιώτες και με Σωματεία του ελλαδικού χώρου. Η εγκατάσταση ενός ραδιοφωνικού σταθμού στα βόρεια σύνορά μας, ο οποίος θα εκπέμπει στο βλαχικό ιδίωμα, πιστεύω, ότι θα φέρει πιο κοντά στην Ελλάδα τους ταλαιπωρημένους Ελληνόβλαχους των Σκοπίων, αλλά και της Β. Ηπείρου.

β) Οι Σαρακατσαναίοι. Σήμερα απομένουν 700 – 1.500. Οι περισσότεροι διώχθηκαν στη δεκαετία 1960-70 και τότε δημεύθηκαν τα μεγάλα κοπάδια τους. Ποιός θα τους αποζημιώσει άραγε;

γ) Οι πολιτικοί πρόσφυγες και οι απόγονοί τους. Δυστυχώς, οι περισσότεροι ετάχθησαν στην υπηρεσία του ψευδομακεδονισμού, πολλοί όμως διατηρούν ακόμα την περηφάνια της ελληνικής ταυτότητας. Υπολογίζονται σε 50.000 περίπου.

Και βλάχος ο Μ. Αλέξανδρος, σύμφωνα με βιβλίο ιστορίας στα Σκόπια (!!!)

Με διαστρεβλώσεις, παραποιήσεις ή, στην καλύτερη περίπτωση, υπεραπλουστεύσεις, ο σκοπιανός προπαγανδιστικός μηχανισμός επιχειρεί να ιδιοποιηθεί την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας. Επίσης, η ταυτότητα της ελληνοβλαχικής μειονότητας στην γειτονική χώρα δεν θα μπορούσε, ως ένα βαθμό, να παραμείνει ανέγγιχτη, δεδομένου ότι είναι η πιο λησμονημένη από όλες.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της ε/φ Vest, με τους ανωτέρω τίτλους, στο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού της ΠΓΔΜ αναφέρεται ότι οι σημερινοί Βλάχοι κατάγονται από τους αρχαίους Μακεδόνες (είναι υπολείμματα των αρχαίων Μακεδόνων). Στο κεφάλαιο του βιβλίου που αναφέρεται στη «“Μακεδονία” στις αρχές του μεσαίωνα», οι συγγραφείς του συγκεκριμένου βιβλίου, διδάκτορες καθηγητές κ.κ. Μίλαν Μπόσκοσκι, Γιόρνταν Ιλίοσκι και Νέμπι Ντερβίσι, σημειώνουν ότι περί τα τέλη του 6ου και στις αρχές του 7ου αιώνα η “Μακεδονία”, με εξαίρεση τη Θεσ/νίκη (σ.σ. στο κείμενο αναφέρεται ως “Σόλουν”) κατοικείτο από Σλάβους.

«Οι Σλάβοι στη “Μακεδονία” συνάντησαν τους αρχαίους Μακεδόνες. Αρχικά οι σχέσεις τους ήταν πολύ κακές, αλλά σταδιακά βελτιώνονταν. Οι Μακεδόνες ήσαν Χριστιανοί, ενώ το επίπεδο πολιτισμού τους ήταν υψηλότερο. Οι Σλάβοι αποδέχθηκαν τον όρο Μακεδονία ως όνομα της νέας πατρίδας τους και άρχισαν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες. Οι ιθαγενείς Μακεδόνες υιοθέτησαν τη σλαβική γλώσσα, ενώ αργότερα και τη σλαβική γραφή. Υπολείμματα των αρχαίων Μακεδόνων είναι οι Βλάχοι», αναφέρεται, σύμφωνα με την ε/φ, στο εν λόγω βιβλίο ιστορίας.

ΒΛΑΧΙΚΕΣ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΞΗΡΟΛΙΒΑΔΟΥ (3)

Δεν επιθυμούμε να αποδώσουμε, στη προφορική βλάχικη λαλιά, τους φθόγγους όλων των γραμμάτων με κάποια σύμβολα (γραφήματα), διότι θα είχαμε εμπλακεί σε ένα κυκεώνα συμβόλων και θα δυσκολεύαμε τον απλό αναγνώστη. Ακολουθούμε το ελληνικό αλφάβητο διότι απευθυνόμαστε στο λαό μας. Άλλωστε όσα σύμβολα και να χρησιμοποιήσει κανείς δύσκολα μπορεί να αποδώσει την γνησιότητα και την αυθεντικότητα της Βλάχικης λαλιάς (πολλές οι μητροπόλεις των Βλάχων με πολλά και διαφορετικά ιδιώματα) από τους παραδοσιακούς ανθρώπους και η σωστή φωνητική μαθαίνεται καλύτερα προφορικά και με τον παραδοσιακό τρόπο. Ωστόσο, χρησιμοποιούμε μόνο δύο (2) σύμβολα για ‘κτυπητές’ μόνο αποδόσεις συμβόλων, όπως οι χαρακτήρες ( ' ) = κλειστό ‘επικεντρωμένο’ φωνήεν (όπως προφέρεται στη γαλλική λέξη que) και ( 6 ) = παχύ συριστικό σύμφωνο. 

Παροιμία είναι ένα σύντομο απόφθεγμα ‘προφορικού λόγου’, που εκφράζει (τις περισσότερες φορές με αλληγορικό τρόπο) αλήθειες που αποτελούν το απόσταγμα μακράς πείρας. Έτσι, οι παροιμίες προσλαμβάνουν πολλές φορές τεράστια κοινωνική λειτουργικότητα και διδακτική σημασία. Διακρίνονται από ζωηρή και πλούσια σε εικόνες φαντασία, ενώ τις περισσότερες φορές έχουν τη μορφή κάποιου δίστιχου. 

Εισήγηση στην τιμητική ημερίδα για τους φυλακισθέντες και βασανισθέντες επί χούντας Λιβαδιώτες της Θεσσαλονίκης και μέλη του συλλόγου μας.

Γιώργος Συνεφάκης – Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

Θεσσαλονίκη 16/11/2008 – Μέγαρο Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης

Αγαπητές συμπατριώτισσες και συμπατριώτες, κυρίες και κύριοι

Στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από την ίδρυση του Συλλόγου μας, του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’, μαζί με τις άλλες εκδηλώσεις, στις οποίες οι περισσότεροι από εσάς μας τιμήσατε με τη συμμετοχή σας, το Δ.Σ. έκρινε ότι θα πρέπει να τιμήσει και τους συμπατριώτες μας της Θεσσαλονίκης και τα μέλη του Συλλόγου μας που βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν κατά τη διάρκεια της 7χρονης δικτατορίας 1967-1974. Και υπάρχει ένας ιδιαίτερος συμβολισμός, ότι αυτή η εκδήλωση γίνεται στο Κέντρο Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης, σε έναν χώρο που στεγάζει την Ιστορία της πόλης μας, τμήμα της οποίας είναι και οι σημερινοί τιμώμενοι συμπατριώτες μας και οι πράξεις τους

Τέσσερις είναι οι λόγοι που μας ώθησαν να οργανώσουμε τη σημερινή εκδήλωση :

1. Διότι πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι είναι οι μνήμες τους. Και ένας Σύλλογος σαν τον δικό μας, με 100 χρόνια ζωής και χιλιάδες ανθρώπους που πέρασαν από τις γραμμές του, έχει αποκτήσει πλέον μία συλλογική μνήμη, που έχουμε την υποχρέωση και να την διαφυλάξουμε και να την μεταδώσουμε στους νεότερους. Κι επειδή ζούμε σε περίεργες εποχές, όπου την μνήμη μας το σύστημα τείνει να την θεωρήσει ως κοινωνικό και πολιτικό μειονέκτημα, ενώ την αμνησία την επιδιώκει και την χρησιμοποιεί

Λόγος και προβληματισμοί: Εορτές και πως τις εορτάζουμε.

Από την εφημερίδα "Ο Λόγος του Συλλόγου" Λιβαδιωτών Θεσ/νίκης ''Ο Γεωργάκης Ολύμπιος''

Η συντακτική ομάδα του 'Λόγου', μετά την ολοκλήρωση των πρόσφατων μεγάλων εορτών της Ορθοδοξίας (Πάσχα, Πεντηκοστή, Αγίου Πνεύματος κλπ.), προβληματίστηκε αρκετά για τον 'τρόπο εορτασμού των εορτών', μια που βλέπει ότι οι παλιές καλές και αγνές εποχές έχουν από καιρό τελειώσει, ο δε νέος τρόπος έκφρασης και συμμετοχής του κόσμου έχει πάρει πλέον έναν χαρακτήρα μεταμοντέρνο. Περίσσεψαν π.χ. και φέτος οι μακροσκελείς, πομπώδεις και δίκην διαγγέλματος ευχές προς την συντακτική ομάδα, κυρίως μέσω μηνυμάτων SMS από τα κινητά τηλέφωνα, όπου ο κάθε αποστολέας έβγαλε όλη του την καταπιεσμένη ποιητική φλέβα ή θυμήθηκε τις εκθέσεις αναλόγου θέματος που έγραφε στο λύκειο. Θέτοντας λοιπόν ένα γενικότερο θέμα του εορτασμού αυτών των ημερών, η σύνταξη αποφάσισε να πρωτοτυπήσει και να σχολιάσει την πρόσφατη εορτή του Πάσχα, δημοσιεύοντας κάποιες ιστορικές εικόνες πινάκων με θέματα εμπνευσμένα από την Μεγάλη Εβδομάδα. Θεωρεί ότι είναι εποικοδομητικότερες άλλου τύπου ευχών, τις οποίες ούτως ή άλλως σε προφορικό επίπεδο τις έχουμε δώσει και πάρει όλοι μας, με πολύ λακωνικότερο τρόπο από τα κείμενα SMS. Επίσης θα παραθέσει προς τέρψιν και ενδεχομένως προβληματισμό όλων μας, ορισμένα άρθρα (με τα οποία δεν συμφωνεί υποχρεωτικώς) από τον τύπο των ημερών, τα οποία αλίευσε και τα έκρινε άξια δημοσίευσης. Η ουσία στα κείμενα αυτά αφορά και την κάθε ανάλογη εορτή και τους δοξαστικούς τρόπους που ακολουθούνται τυποποιημένα πλέον.