Η Δυναστεία των Δούμπα «Οι Έλληνες Ευεργέτες της Βιέννης και Μαικήνες των Τεχνών»

Η Δυναστεία των Δούμπα κυριάρχησε στην Αυστροουγγαρία για περίπου δύο αιώνες. Οι δωρεές της οικογένειας Δούμπα κοσμούν μέχρι σήμερα την Αυστρία, με σπουδαιότερη το Μέγαρο Μουσικής της Βιέννης. Γι’ αυτό σήμερα το Μέγαρο της Βιέννης είναι διακοσμημένο με ελληνικά αγάλματα και ιωνικού ρυθμού κίονες, ενώ ο δρόμος μπροστά από το Μέγαρο φέρει το όνομά τους (Dumba Strasse). Ο Νικόλαος Δούμπας θεωρείται μαικήνας των τεχνών στη Βιέννη καθώς η προσφορά του στο χώρο των τεχνών είναι ανεκτίμητη.

«Στέργιος Δούμπας»

Η οικογένεια Δούμπα κατάγεται από τη Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου όμως λόγω της λεηλασίας της από μουσουλμάνους αλβανούς το 1770 μετοίκησε στο ορεινό χωριό Βλάστη της Κοζάνης (παλαιότερη ονομασία Μπλάτσι), μόλις 24 χιλιόμετρα από την Πτολεμαΐδα. Εκεί γεννήθηκε ο Στέργιος Δούμπας το 1794 αλλά εξαιτίας πάλι των τουρκαλβανικών διωγμών κατέφυγε μαζί με τον χρυσοχόο πατέρα του Μιχαήλ και τους αδελφούς του Θεόδωρο και Νικόλαο στις Σέρρες. Ακολουθώντας τα μεγάλα καραβάνια των βλαχοφώνων της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, έφτασε το 1815 στη Βιέννη της Αυστροουγγαρίας για να εργαστεί στην εμπορική επιχείρηση του μετέπειτα πεθερού του, Μιχαήλ Κούρτη.

Το 1817 σύστησε μαζί με τους δύο αδελφούς του τον εμπορικό οίκο «Αυτάδελφοι Μιχαήλ Δούμπα» και επιδόθηκαν με μεγάλη επιτυχία στο εμπόριο του βάμβακος. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφεραν εκ του μηδενός να δημιουργήσουν τεράστιες επιχειρήσεις και βιομηχανίες. Ο εμπορικός οίκος των Δούμπα αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους από τους εκατό περίπου ελληνικούς οίκους που δραστηριοποιούνταν στη Βιέννη. Ανάμεσα τους ήταν οι οίκοι των Κούρτη, Δούκα, Τύρκα, Σπίρτα, Ντίρα, Γύρα, Κάπρα, Τοσίτσα, Χριστομάνου, Τζόττα, Μανούση, Ανδράση, Δήμητσα, Χερτούρα, Οικονόμου και πολλών ακόμα ελλήνων επιχειρηματιών. Βαθμιαία ο Στέργιος επιδόθηκε και σε τραπεζικές εργασίες αποκτώντας πολύ μεγάλη περιουσία.

Ο Στέργιος Δούμπας διετέλεσε πρόεδρος της ελληνορθόδοξης κοινότητας της Βιέννης για πολλές δεκαετίες αναδεικνύοντας την σε ακμαιότερη από όλες τις άλλες ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού. Κατά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα στήριξε με όλες του τις δυνάμεις τη Φιλική Εταιρία και προσέφερε τόσο μεγάλα ποσά, ώστε κάμφθηκε οικονομικά. Όταν αργότερα αναδημιουργήθηκε, έγινε δεκτός στην ανώτερη τάξη της καισαροβασιλικής μοναρχίας των Αψβούργων με τον τίτλο του βαρόνου.

Η οδύσσεια του βλαχόφωνου ελληνισμού της FYROM μέσα από τα τραγούδια τους

Γραμμουστιάνοι της διασποράς (FYROM) 

Οι βλαχόφωνοι Έλληνες των Σκοπίων τραγουδούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθώς ζουν ανάμεσα σε αλλοεθνείς... 

Ο βλαχόφωνος Ελληνισμός των Σκοπίων, μακριά από την ομπρέλα της επίσημης Ελλάδας και ανάμεσα σε αλλοεθνείς (Βούλγαρους, Σλάβους, Τουρκαλβανούς) ανέκαθεν είχε προβλήματα.

Άνθρωποι νοικοκυραίοι και δουλευταράδες καθώς ήτανε, έφτιαχναν περιουσίες και εύκολα οι αλλοεθνείς επιβουλεύονταν αυτές.

Σήμερα, το επίσημο κράτος των Σκοπίων και με την προτροπή της Ρουμανίας τους έδωσε την χαριστική βολή....ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΕΙ "ΕΘΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ" αλλά ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

Επιχειρούν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο των Ελληνόβλαχων και σε ένα βαθμό το έχουν καταφέρει.

Και οι Ελληνοβλάχικοι πληθυσμοί της γείτονος χώρας, συνεχίζουν τον μοναχικό τους δρόμο στο άγνωστο.... με την επίσημη Ελλάδα να τους έχει μονίμως γυρισμένες τις πλάτες και την Ρουμανία να προσπαθεί να τους προσεταιριστεί με κάθε μέσο!!!

ΠΟΣΟ ΘΑ ΑΝΤΕΞΟΥΝ;;;;;;

Στο Κρούσοβο την μικρή Ελλάδα

Ακόμα και οι ίδιες οι σκοπιανές πηγές παρουσιάζουν την Μακεδονική παράδοση, μέσα από την αψευδή γλώσσα των δημοτικών τραγουδιών, όπως είναι 
το παρακάτω, που περιέχεται στη 
σελίδα 599 του βιβλίου:

«ΙΛΙΝΤΕΝ 1903», που εκδόθηκε στα Σκόπια το 1970, από το Ινστιτούτο Εθνικής Ιστορίας των Σκοπίων [Mihailo Apostolski, Ilinden 1903, Skopje: Institut za nacionalna istorija, 1970, p.599] και που άθελά του, 

παρουσιάζει την αλήθεια:

''Огн гори во Крушво

Во Крушoво - грчка мала

Зад Крушoво Мечкин камен

Бој се бие Питу Голи

Со момчиња шест иљади''

Μετάφραση:

Στο Κρούσοβο καίει φωτιά

Στο Κρούσοβο - την μικρή Ελλάδα

Πίσω από το Κρούσοβο στο Μετσκιν Καμεν

ο Πίτο Γούλη ρίχνεται στη μάχη

με έξι χιλιάδες παλικάρια

~~~

Fire burns in Krushevo,

In Krushevo, [which is a] miniature of Greece,

Behind Krushevo [is] the Bear’s Rock

[Where] Pitu Guli and 6,000 young men 

threw themselves to combat.

Βέβαια, οι γνωστοί παραχαράκτες έχουν αλλάξει τον στίχο ''Во Крушoво - грчка мала'' = Στο Κρούσοβο - την μικρή Ελλάδα'' στην προσπάθεια τους να διαστρεβλώσουν την ιστορική αλήθεια! Σήμερα τραγουδιέται έτσι:  Εδώ

...ο στίχος μετατράπησε σε : ''Στο Κρούσοβο πυκνή ομίχλη'' (!)

Во Крушево - грчка мала

Για ελληνικά: 
Στο Κρούσοβο την μικρή Ελλάδα

Дури и скопските извори ја кажуваат Македонската традиција преку искрениот јазик на народните песни, како што е подолу наведената, која што се наоѓа во книгата ``Илинден 1903`` стр. 599, книга што е издадено во Скопје во 1970 година од институтот на националната историја на Скопје (ФИРОМ), каде што несвесно ни ја претставува вистината:

''Оган гори во Крушово
Во Крушово - грчка мала
Зад Крушово Мечкин камен
Бој се бие Питу Гули
Со момчиња шест иљади''

Mihailo Apostolski, Ilinden 1903, Skopje: Institut za nacionalna istorija, 1970, p.599.

Се разбира, познатите фалсификатори, го променија стихот  ''Во Крушево Грчка мала'' (=Στο Κρούσοβο την μικρή Ελλάδα), во нивниот обид да ја искриват вистинската историја. Денес се пее вака:  http://www.youtube.com/watch?v=Vc6tNbz-MkE

...стихот се промени во: ''Во Крушево густа магла''

Απογραφή «ΟΜΟΝΟΙΑΣ»: Η Εθνική Ελληνική Μειονότητα απαριθμεί 286.852 μέλη!

Ηχηρό ΚΑΙ το ελληνοβλαχικό χαστούκι 

σ εκείνους που αγωνίζονται για την διαφορετικότητα των Βλάχων από τον Ελληνικό Εθνικό Κορμό. 

Οι βλαχόφωνοι ήταν και θα είναι αναπόσπαστο τμήμα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας της Β. Ηπείρου !  

Με ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα 11/12/2013, η οργάνωση της Ελληνικής Μειονότητας ΟΜΟΝΟΙΑ, έδωσε στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα της ανεξάρτητης απογραφής που διενήργησε για τον προσδιορισμό του πραγματικού αριθμού των μελών της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας της Αλβανίας. Υπενθυμίζουμε ότι η ιστορική οργάνωση των Ελλήνων αποφάσισε να προχωρήσει σε αυτόνομη απογραφή μετά την άρνηση της Αλβανικής πολιτείας να διενεργήσει μια ελεύθερη απογραφή βάσει αυτοπροσδιορισμού των πολιτών, ενώ ταυτόχρονα έβαλε μια σειρά από περιορισμούς που επί της ουσίας ποινικοποιούσαν την εθνικό και θρησκευτικό αυτοπροσδιορισμό.

Η ανακοίνωση της ΟΜΟΝΟΙΑΣ αναφέρει:

Δελτίο Τύπου

Θέμα: Κοινοποίηση γενικών αποτελεσμάτων της διαδικασίας Καταγραφής Μελών της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία, από την Ειδική Γραμματεία Καταγραφής.

Πισοδέρι

Το Πισοδέρι είναι ένα πανέμορφο ορεινό, ιστορικό βλαχοχώρι του Νομού Φλώρινας, χτισμένο στις πλαγιές του Βαρνούντα σε υψόμετρο 1420 μέτρων.

Αξίζει να παρακολουθήσετε τα παρακάτω βίντεο: 

Η Συνθήκη του Σεν Ζερμαίν-αν-Λεϊέ του 1919 και η Επίσημη ονομασία των Σκοπίων *

Ευρωπαϊκή Ένωση: Δυο Μέτρα και δύο Σταθμά στο Θέμα της Ονομασίας

Του Μάρκου Τέμπλαρ

Στο Δίκαιο των Επιχειρήσεων, ο κανόνας nemo dat quod non habet σημαίνει πως κανείς δεν μπορεί να δώσει αυτό που δεν έχει. Ο κανόνας αυτός ισχύει όταν ένας πωλητής προσπαθεί να πείσει κάποιον ότι έχει δικαιώματα σε περιουσία που ο πωλητής στην πραγματικότητα δεν έχει. Η αρχή αυτή χρειάζεται ιδιαίτερη εξέταση. Ο κανόνας περί κλοπιμαίων ισχύει ακόμη και όταν ο καλόπιστος αγοραστής δεν γνωρίζει ότι ο πωλητής δεν έχει δικαίωμα να διεκδικήσει την συναλλαγή. Έτσι, εφόσον τα εμπορεύματα έχουν κλαπεί, ο αγοραστής δεν γίνεται ιδιοκτήτης, ακόμη και αν δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η περιουσία έχει κλαπεί. Επομένως το πρόσωπο που δεν είναι ο ιδιοκτήτης του εμπορεύματος ή της περιουσίας και που κατά συνέπεια είναι ένας κλέφτης, δεν μπορεί να μεταφέρει τα κλοπιμαία σε άλλο πρόσωπο εκτός αν έχει την άδεια από τον πραγματικό ιδιοκτήτη. Το ίδιο ισχύει και στο Διεθνές Δίκαιο.

Η νομική υπόσταση κάθε χώρας αναγνωρίζεται ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Στην περίπτωση της διαφωνίας στο θέμα του ονόματος μεταξύ Σκοπίων και η Ελλάδας, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δέχτηκε, επειδή η Ελλάδα διαμαρτυρήθηκε ότι......

το όνομα Μακεδονία, τα παράγωγά του, και οτιδήποτε έχει να κάνει μ’ αυτό – από ιστορικής, κοινωνικής, ακόμα και πνευματικής πλευράς-ανήκουν στην Ελλάδα κληρονομικά, ότι τα Σκόπια δεν μπορούν να φέρουν το ίδιο όνομα χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη του ονόματος. Δεδομένου ότι ο ιδιοκτήτης δεν επιτρέπει σε καμία άλλη χώρα να μεταχειριστεί το όνομα, τα Σκόπια έπρεπε να βρουν άλλο όνομα και παράγωγά του για τη χώρα τους. Θεωρώντας τα κράτη νομικά πρόσωπα «κατά πλάσμα δικαίου» τα προαναφερθέντα μπορούν να εφαρμοστούν σε σχέσεις μεταξύ τους. Το το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, εφ’ όσον η Ελλάδα επέμενε, συμφώνησε στην έκδοση ψηφισμάτων που αποτελούν νομικά έγγραφα.

Το Ψήφισμα 817/93 προτρέπει τα μέρη να συνεχίσουν να συνεργάζονται για να καταλήξουν σε ταχεία επίλυση της διαφοράς τους, ενώ οι δύο χώρες πραγματοποιούν διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, με στόχο την εξεύρεση αμοιβαίας αποδεκτής λύσης στο ζήτημα του ονόματος. Σύμφωνα με το ψήφισμα 817 (1993), τα Σκόπια αποδέχτηκαν να χρησιμοποιούν την προσωρινή ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ή «ΠΓΔΜ». Η Ενδιάμεση Συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ εξηγεί τη σχέση των δυο χωρών ως προς το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γίνεται κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

~ Η συνέχεια: Εδώ

ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ

Το θέμα που με απασχόλησε όταν αποφάσισα να γράψω για τους Βλάχους, ήταν το ζήτημα της καταγωγής τους. Πολλές φορές έχουμε χαρακτηρίσει κάποιον "βλάχο", "καράβλαχο", "μπουρτζόβλαχο" εννοώντας άνθρωπο αγράμματο, άξεστο και χοντροκομμένο. Ήρθε ή ώρα να ξεκαθαριστεί η αλήθεια, γιατί θεωρώ ανεπίτρεπτο ένα τόσο ιστορικό κομμάτι του ελληνισμού, που έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην πνευματική του εξέλιξη, να κατέχει στο μυαλό μας μια τόσο χαμηλή θέση. Έχουν γίνει δέκτες απίστευτης προπαγάνδας για τη δήθεν σλαβική καταγωγή τους, που την έχουμε –από άγνοια- υιοθετήσει και εμείς οι ίδιοι προς μεγάλη χαρά των γραικύλων και των ανθελλήνων.

Ας αρχίσουμε λοιπόν από την καταγωγή τους για την οποία πολύ μελάνι έχει χυθεί. Βλάχοι είναι οι πληθυσμοί που κατοικούν στα ορεινά χωριά της Μακεδονίας, Πίνδου, Ηπείρου, και που πλέον στο πέρασμα των αιώνων διασκορπίστηκαν σχεδόν σε όλη την κεντρική και βόρεια Ελλάδα. Η ετυμολογία της λέξης "Βλάχος" θεωρείται πως προέρχεται από τη Γερμανική λέξη "Wahlvolc", "Βάλλους", όπου έτσι αποκαλούσαν τους λατινόφωνους. Είναι γνωστοί και ως Μογλενίτες, Καράβλαχοι, Κουτσόβλαχοι, Μαυρόβλαχοι, ή Σαρμανιώτες. Πολλές φορές όμως αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Armanji (Αρμάνοι) από το Romanus cives, το διάταγμα του Καρακάλα το 212 μχ, όπου γενικεύτηκε το δικαίωμα του Ρωμ. πολίτη και στις χώρες που ήταν ρωμ. επαρχίες.

Ιστορικά, και σύμφωνα με τις τελευταίες πλέον επίσημες μελέτες, αποδεκτή θεωρείται πλέον η άποψη του κυρίου Αντώνη Κεραμόπουλου, διακεκριμένου ακαδημαϊκού και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δεν τίθεται θέμα αποίκησης από Λατίνους ή Ρουμάνους, αλλά σταδιακού εκλατινισμού των Ελλήνων από τις ρωμαϊκές λεγεώνες, που στα αχανή σύνορα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, στρατολογήθηκαν μαζί με άλλους λαούς που υπάγονταν σε αυτή, ως συνοριοφύλακες, πολεμιστές και στρατιώτες. Η λατινική γλώσσα ήταν ο μοναδικός συνδετικός κρίκος επικοινωνίας μεταξύ τους λόγω της πολυγλωσσίας των λαών, αν και σταδιακά η κάθε περιοχή αφομοίωσε τη λατινική, ενσωματώνοντας την αργότερα στα δικά της γλωσσικά στοιχεία. Αυτό εξηγεί και τις γλωσσικές ομοιότητες που υπήρχαν στις διάφορες γλώσσες που δέχτηκαν τη λατινική και την ΄΄ανακάτεψαν΄΄ με τη δικιά τους γεννώντας σταδιακά ένα νέο γλωσσικό ιδίωμα. Μιλάμε απλά για γλωσσικές ομοιότητες, και όχι για κάποια συγγένεια μεταξύ λαών. Εκεί δηλαδή που στήριξαν οι σλαβικές προπαγάνδες τα επιχειρήματα τους, προσπαθώντας να συσχετίσουν την Ελλάδα και τους Βλάχους με τους Ρουμάνους. Κάνω την αρχή από δω λοιπόν, για να ασχοληθώ πιο αναλυτικά αργότερα.

~ Η συνέχεια: Εδώ

Η γεωγραφική σημασία του όρου Αλβανία - Milan pl. Šufflay

Ο Κροάτης Milan plemeniti Šufflay ήταν ιστορικός και πολιτικός. Θεωρείται από τους ιδρυτές της Αλβανολογίας. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής της κροατικής εθνικής ιδέας γι αυτό και εκδιώχθηκε από το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, στη συνέχεια η δολοφονία του έκανε την υπόθεση του γνωστή διεθνώς.

Kαθιέρωσε την λεγόμενη «Γραμμή Šufflay» που δίνει μια εικόνα του όρου Αλβανία κατά το Μεσαίωνα (πριν την άφιξη των Τούρκων) με σκοπό να αποδείξει ότι η Σερβία δεν είχε καμία ιστορική αξίωση στην συγκεκριμένη περιοχή. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ήταν φιλοαλβανός και εξυπηρετούσε τις αυστροουγγρικές επιδιώξεις στα Βαλκάνια [βλ. Εδώ]. Παρά ταύτα, η «Γραμμή Šufflay» μας δίνει σημαντικές πληροφορίες για τα νότια εθνολογικά όρια των Σκιπτάρων [των Γκέγκηδων, δηλαδή των πραγματικών Αλβανών, βλ. Εδώ]  και φανερώνει την ελληνικότητα της Βορείου Ηπείρου. Την εποχή εκείνη άλλωστε ήταν εμφανέστατος ο ελληνικός χαρακτήρας της οπότε ήταν αδύνατο να τον αμφισβητήσει επειδή θα έχανε εντελώς την αξιοπιστία του!

Στην φωτο βλέπουμε την γεωγραφική σημασία του όρου Αλβανία σύμφωνα με τον Milan pl. Šufflay.

Ο όρος Αλβανία είναι όρος με γεωγραφική και όχι εθνολογική σημασία. Η λέξη σημαίνει Λευκή Χώρα από το λατινικό ΑΛΜΠΑ : λευκή. 

Ο όρος Αρβανίτης όμως -που αφορά τους Σουλιώτες, τους Υδραίους, τους Σπετσιώτες και πολλούς κατοίκους των Μεσογείων- (όπως και ο όρος Αρβανιτόβλαχος που αφορά βλαχόφωνες πληθυσμιακές ομάδες) προέρχονται από τελείως διαφορετική ρίζα. Συγκεκριμένα από τη λέξη "Άρβανον", τοπωνύμιο της Βορείου Ηπείρου, που το βρίσκουμε ήδη από τον 11ο αιώνα στα κείμενα της Άννας Κομνηνής. 

Από το Άρβανον, δηλαδή από την Ελληνικοτάτη Βόρειο Ήπειρο [βλ. Εδώ], κατέβηκαν σε πόλεις και νησιά της Νοτίου Ελλάδος ελληνικοί πληθυσμοί (τόσκηδες) που μιλούσαν αρβανίτικα...

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

Tου Σταύρου Καρκαλέτση *

Ένα από τα πλέον άγνωστα τμήματα των εκτός Ελλάδας Ελλήνων, είναι αυτό που κατοικεί στη FYROM, στα σημερινά Σκόπια. Θα τολμούσα να ισχυριστώ πως δεν πρόκειται απλώς για ''άγνωστο'' αλλά και ''ανεπιθύμητο'' για τον μικροαθηναικό ενδοτισμό κομμάτι του Ελληνισμού. Το πολιτικό αδιέξοδο στις σχέσεις των Σκοπίων με την Ελλάδα, η επιθετική σκοπιανή ιδεολογία του ''μακεδονισμού'', και η παραδοσιακή έλλειψη ενδιαφέροντος τόσο από το ελληνικό κράτος όσο και από την ακαδημαϊκή κοινότητα, συνέβαλαν στην άγνοια της ιστορίας τους αλλά και της σύγχρονης παρουσίας τους. Υπάρχει όμως Ελληνισμός στα Σκόπια, την ώρα που κάποιοι στην Αθήνα ετοιμάζονται για τις νέες εκπτώσεις με τίτλο ''Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας''.

Κατά το 19ο αιώνα, ο ελληνικός αυτός πληθυσμός κατοικούσε κατά πλειονότητα στην περιοχή της Πελαγονίας, που περιλαμβάνει την Οχρίδα (Αχρίδα), το Μοναστήρι, τη Γευγελή, και τη Στρώμνιτσα. Τα βόρεια όριά του, που ταυτίζονταν με τα όρια της ιστορικής Μακεδονίας, ήταν το Κρούσοβο και το Πρίλεπο. Οι πρώτες εθνικές συγκρούσεις άρχισαν το 1870, με τη δημιουργία της βουλγαρικής Εξαρχείας και με την απόπειρα των Βούλγαρων εθνικιστών να αποσπάσουν τους σλαβόφωνους ελληνικούς πληθυσμούς από την επιρροή του ελληνόφωνου Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο σλαβόφωνος πληθυσμός διασπάστηκε. Ένα μέρος, οι βουλγαρίζοντες, προσχώρησε στην Εξαρχία, ενώ ένα άλλο σημαντικό μέρος παρέμεινε πιστό στην ελληνική ιδέα και στο Πατριαρχείο.

Ένα άρθρο-απάντηση στους ψευδο-Μακεδόνες

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο-απάντηση στα λεγόμενα του καθηγητή Victor Friedman σχετικά με τη «Μακεδονία» μας έστειλε ο Θόδωρος Σπυρόπουλος, Συντονιστής του ΣΑΕ των ΗΠΑ με τη συμβολή του Marcus A. Templar, Ειδικού Επιστήμονα-Βαλκανιολόγου. Διαβάστε όσα λέει για την προέλευση των δήθεν «Μακεδόνων» σε ένα άρθρο που έχει πραγματικό ιστορικό, αλλά και γεωπολιτικό ενδιαφέρον.

«Ο Δρ. Victor Friedman, o επονομαζόμενος “ειδικός” γλωσσολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγο, σε συνέντευξή του με τον Christofer Deliso του Balkanalysis.com στη Μακεδονία δηλώνει: “Ήταν πάντοτε έτσι, από τότε που οι σύγχρονοι Μακεδόνες άρχισαν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες. Οι Έλληνες αρνούνται την ύπαρξη της μακεδονικής μειονότητας από τότε που απέκτησαν το Ελληνικό Τμήμα της Μακεδονίας με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, μετά το Β’ Βαλκανικό πόλεμο (1913)”. Ακόμη και αν ο Δρ. Friedman προσπαθεί να μας δώσει την αίσθηση ότι ο ίδιος είναι εξειδικευμένος Καθηγητής των σλαβικών και βαλκανικών γλωσσών του Τμήματος Σλαβικών Γλωσσών και Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, η απάντησή του στα ερωτήματα του Christopher Deliso μας κάνει όλους να αμφιβάλλουμε ακόμη και για τις στοιχειώδεις Βαλκανικές Ιστορικές του γνώσεις. Συνεπώς, φρόνιμο θα ήταν να θυμίσουμε στον καλό Καθηγητή μερικά γεγονότα σχετικά με τα Βαλκάνια.