Vllehte Arumune - Nikolaos I. Mertzos

SHOQATA BAMIRESE E MESHKUJVE NE SELANIK

~ VLLEHTE ARUMUNE 

Nikolaos I. Mertzos

Selanik 2010

Για ελληνικά, ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: 
~ ΑΡΜΑΝΟΙ ΒΛΑΧΟΙ - ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ι. ΜΕΡΤΖΟΣ

Συνέντευξη-ντοκουμέντο του Ahmet Zogυ: Δημόσια ομολογία για την ελληνικότητα του βορειοηπειρωτικού χώρου

Εφημερίδα ''Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ'', 15-3-1931.
Συνέντευξη του Αλβανού βασιλιά Αχμέτ Ζόγκου (King Zog): Δημόσια ομολογία για την ελληνικότητα του βορειοηπειρωτικού χώρου.

Του Κώστα Μάρη

Το 1931 ολόκληρο το σύστημα εξουσίας της Αλβανίας -γνωρίζοντας την εθνολογική σύσταση του κράτους- συναινέσαν με την δημόσια δήλωση του Ανωτάτου Άρχοντος της Χώρας [βασιλιά Zogu], που παραδέχθηκε ότι το αλβανικό Κράτος κατέχει και κατακρατεί ελληνικές περιοχές και ομολόγησε ότι η Βόρειος Ήπειρος είναι ελληνική.

Πράγματι, τον Φεβρουάριο του 1931, κατά την μετάβασή του, incognito, στην Βιέννη, για λόγους υγείας, ο Mbret των Αλβανών παρεχώρησε ελεύθερη συνέ­ντευξη σε συνταξιδεύοντα και παλαιό του γνώριμο, Έλληνα δημοσιογράφο.

Η συνέντευξη, μαζί με φωτογραφία του Ζώγου, δημοσιεύθηκε στην ημερήσια πρωινή αθηναϊκή εφημερίδα ''Η Ελληνική'' [στο υπ. αριθ. 2176 στις 15/3/1931]. Το δημοσίευμα φέρει υπέρτιτλο «Η Ελλάς και οι γείτονές της», τίτλο «Με τον βασιλέα Ζώγου. Διά την πολιτικήν της Αλβανίας και τας σχέσεις με την Ελλάδα» και υπότιτλο «Μία σπουδαιοτάτη συ­νέ­ντευ­ξις».

Παραθέτομε αυτούσιο το τμήμα της συνεντεύξεως, που αναφέρεται στις ελληνοαλβανικές σχέσεις και στην ελληνικότητα της Βορείου Ηπείρου, όπως ακριβώς στην 1η σελίδα της εφημερίδος:

«ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 

 Εις μίαν στιγμήν ο Αχμέτ Ζώγου διακόπτει την ανιαράν σιωπήν και μου λέγει: 

Πρέπει να γνωρίζετε οι Έλληνες, ότι εγώ εμφορούμαι από τα πλέον φιλικώτερα αισθήματα διά την Ελλάδα. Μη λησμονήτε δε, ότι ποτέ δεν ξεχνώ ότι το βασίλειον της Αλβανίας είναι η εγγονή ας πούμε έτσι, της Ελλάδος. Μας συνδέουν τόσοι δεσμοί ιστορικοί. Αλλά… Και εσταμάτησε προς στιγμήν. Κατόπιν όμως εσυνέχισεν αμέσως. Αλλά, βεβαίως, είναι αναγκαία προϋπόθεσις διά την διατήρησιν της φιλίας αυτής, ο αμοιβαίος σεβασμός ως προς την εδαφικήν ακεραιότητα των δύο χωρών μας, της Αλβανίας και της Ελλάδος. Ομολογώ, εσυνέχισεν ο βασιλεύς, ότι πράγματι μέσα εις το βασίλειον των Αλβανών υπάρχουν και μέρη ελληνικά. Όπως η Κορυτσά, η Χειμάρρα, η Δρόβιανη, το Αργυρόκαστρον εν μέρει και μερικά άλλα ακόμη. Αλλα αι διεθνείς συνθήκαι καθώρισαν τα σύνορά μας, ώστε… Όταν θα γυρίσω με το καλό, εάν έχωμεν υγείαν βέβαια, ετόνισε θα προσπαθήσω να εγκαινιασθή με την φίλην πατρίδα σας μία νέα περίοδος σχέσεων καλής γειτονίας επ’ αγαθώ αμφοτέρων των μερών!»

O Εθνομάρτυς Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός

Του Αρχιμ. Ιωακείμ Οικονομίκου, 

Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου Ι.Μ.Κίτρους

Ο Οκτώβριος, είναι ο μήνας κατά τον οποίο τιμούμε τον ένδοξο Μακεδονικό Αγώνα. Ένα αγώνα, ανάμεσα σε Έλληνες - Πατριαρχικούς και Βούλγαρους - Εξαρχικούς. Ο Μακεδονικός αγών, ήταν όντος αγών, διότι οι Ρωμηοί της Μακεδονίας, αγωνίστηκαν εναντίον της Βουλγαρικής και Ρουμανικής προπαγάνδας, πού ήθελαν και οι δύο από την δική τους πλευρά να προσεταιριστούν τους Πατριαρχικούς, και εντάσσοντάς τους είτε στην "Βουλγαρική Εξαρχία" είτε στο Ρουμανικό Κομιτάτο, το οποίο ήθελε να πάρει με το μέρος του τους ακραιφνείς Βλαχόφωνους Έλληνες. 

Στον αγώνα αυτό, πήραν μέρος πολλοί άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα της κοινωνίας της Μακεδονίας μας. Άνθρωποι του μόχθου, Διπλωμάτες, όπως ο Ίων Δραγούμης, ο Λάμπρος Κορομηλάς, Δασκάλες, όπως η Αικατερίνα Χατζηγεωργίου, η Λιλίκα Βλάχου, αλλά και κληρικοί, με κορυφαίο τον Μεγάλο Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ' πού συντόνιζε όλο τον αγώνα. Εκτός από τον Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ', έχουμε τον Καστορίας Γερμανό Καραβαγγέλη, τον Δράμας Χρυσόστομο, τον Κορυτσάς Φώτιο, τον Πελαγωνίας Ιωακείμ. Ανάμεσά τους υπήρξε και ο ήρωας Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός Λαζαρίδης. 

Ο Γρεβενών Αιμιλιανός Λαζαρίδης, γεννημένος το 1877 στα Πέρματα της Μικράς Ασίας, σπούδασε στην Ιερά Θεολογική της Χάλκης. Μετά τις σπουδές του υπηρετεί ως Διάκονος και καθηγητής των θρησκευτικών κοντά στον άλλο αγωνιστή του Μακεδονικού Αγώνος, Μητροπολίτη Πελαγωνίας Ιωακείμ Φορόπουλο, με έδρα το ελληνικό και ιστορικό Μοναστήρι.

Τον Μάρτιο του 1910, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Σεπτού και Μαρτυρικού Πατριαρχείου μας, εκλέγει τον Αιμιλιανό Λαζαρίδη, Μητροπολίτη στην ιστορική Μητρόπολη Γρεβενών, η οποία την εποχή εκείνη, ταλανίζονταν από την ρουμανική προπαγάνδα, λόγω του βλαχόφωνου Ελληνισμού πού επικρατεί μέχρι και σήμερα στην περιοχή, η οποία προπαγάνδα και σήμερα δυστυχώς επανέρχεται.

Από την πρώτη στιγμή πού ενθρονίζεται, αγωνίζεται για την ελληνικότητα της περιοχής. Περιοδεύει σε όλα τα χωριά, εμψυχώνει τους Βλαχόφωνους Έλληνες, ενισχύει τους κατατρεγμένους από την ρουμανική και βουλγαρική προπαγάνδα. Με πόνο ψυχής ενημερώνει το Πατριαρχείο για την κατάσταση πού επικρατεί στην επαρχία του. Οι εκθέσεις του αποτέλούν μέχρι σήμερα κείμενα μεγάλης ιστορικής σημασίας, αλλά και εθνικής αφυπνήσεως. Γρἀφει: 

H Μακεδονία δεν αναφέρεται στην ιστορία ως έθνος, ξεκομμένο από τον ελληνισμό.

Του Ιωάννη Τσιαμήτρου

Δεν έχουμε συναντήσει στην ιστορία η Μακεδονία να αναφέρεται ως έθνος από ιστορικούς και επιστήμονες. 

Συγκεκριμένα, σπουδαίες πληροφορίες από ξένη βιβλιογραφία μας δίνει για το θέμα ο βαλκανολόγος και ρομανιστής Αχιλλέας Λαζάρου!! Σε μια εποχή που υπήρχαν πολλές εθνότητες στις αυτοκρατορίες και μάλιστα στην μεγάλη βυζαντινή αυτοκρατορία!!

Αντιγράφουμε από την σελίδα 213 του βιβλίου του εν λόγω συγγραφέα με τίτλο ‘Ελληνισμός & Λαοί της ΝΑ Ευρώπης, τόμος Α΄ (επίσης τα ίδια γράφει στη σελίδα 46): 

[…… Ηγεμονικές τάσεις διακατείχαν και Σέρβους, των οποίων η χώρα Σερβία, διατελεί διοικητική περιφέρεια του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους, θέμα* βυζαντινό! (57). Μεταξύ δε των Σέρβων ηγετών προέχει ο Στέφανος Ντουσάν (1331-1355 μ.Χ.) (58). Ο οποίος υπερβαίνοντας τον καθαυτό σερβικό χώρο και επεκτεινόμενος νότια και σ’ ελληνικό χώρο αυτοαναγορεύεται αυτοκράτωρ Ελλήνων και Σέρβων (59) Διοικεί δε, όπως παρατηρεί ο Βυζαντινός χρονογράφος Γρηγοράς, ‘κατά την εθισμένην Ρωμαίοις δίαιταν»(60). Εξάπαντος η σερβική διερεύνηση δεν επιφέρει εθνολογικές μεταβολές. Μάλιστα, σύμφωνα με μελέτη του ακαδημαϊκού Ν. Iorga, οι τελευταίοι Σέρβοι δυνάστες τερματίζουν την εξουσία τους με συνείδηση βυζαντινή προσθέτοντας κιόλας στον ελληνικό τίτλο τους και την επωνυμία των Παλαιολόγων ……]

Ξένη Βιβλιογραφία και σημειώσεις

57. V. Laurent. “Le theme byzantin de Serbie au XLe siecle”, Revue des Etudes Byzantine (REB) 15, 1957, 185-195

58. G. Ostrogorski, Etienne et la noblese serbe dans la lute contre Byzance”, Bzantion, 22, 1952

59. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η μνεία μόνον Σέρβων - Ελλήνων, χωρίς παρεμβολή ‘Μακεδόνων’, οι οποίοι, αν υπήρχαν ως εθνότητα ξεχωριστή της ελληνικής, δοθέντος ότι πρωτεύουσα ήταν τα Σκόπια, θα καταντούσε αδύνατη η παράλειψη

Λατινόφωνοι της Πίνδου

Στο βιβλίο του Ν. Μέρτζου (Οι Αρμάνοι Βλάχοι), εκδ. Ρέκος, ο καθηγητής Ν. Κ. Μουτσόπουλος και αντ. Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην εισαγωγή του (σελ. 19-21) είναι πολύ σαφής, όσον αφορά στην λατινοφωνία στα ορεινά (ιδιαίτερα Πίνδο). 

«… Ένα μεγάλο μέρος του αρχαίου πληθυσμού της Μακεδονίας αλλά και άλλων περιοχών… αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και να καταφύγουν στα ορεινά ‘καταφύγια’ εξ αιτίας των σλαβικών και άλλων βαρβαρικών επιδρομών. Οι ορεινές αυτές εστίες δυναμώθηκαν και επί τουρκοκρατίας γιατί οι τουρκικές φυλές επέλεγαν τους πλούσιους κάμπους....».

Και συνεχίζει ο Μουτσόπουλος γράφοντας μεταξύ άλλων: 

«… Εκεί σε αυτές τις απομονωμένες κοινωνίες, όπου η διατήρηση των παραδόσεων, των ηθών και των εθίμων γινόταν με τον πλέον συντηρητικό τρόπο, παρέμεινε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα η μεσαιολατινική λαλιά. Με κανένα τρόπο λοιπόν δεν μπορεί, το γλωσσικό ιδίωμα να διαφοροποιήσει τους πληθυσμούς αυτούς από άλλους στους οποίους μιλιέται η ελληνική γλώσσα. Αντίθετα μάλιστα. Οι λατινόφωνοι κάτοικοι των ορεινών οικισμών είναι αυτοί που διατήρησαν με τον πιο συντηρητικό τρόπο, παράλληλα με το αρχαίο τους γλωσσικό ιδίωμα (εννοεί λατινοφωνία) και τις αρχαιότερες, βέβαια, ελληνικές- μακεδονικές τους παραδόσεις…». 

«… Η συστηματική και αναγκαστική αυτή αποχώρηση των ελληνικών πληθυσμών από τις πεδινές αυτές περιοχές θα πρέπει να έγινε είτε ομαδικά είτε διαδοχικά κατά μικρές ομάδες ή πατριές…».

«… Η φτώχεια του εδάφους, γράφει ο Απόστολος Βακαλόπουλος, τους επιβάλλει τη φοβερή λιτότητα, σχεδόν τον υποσιτισμό και τους στρέφει προς τη κτηνοτροφία, η οποία γίνεται ο κύριος και θετικός πόρος της ζωής τους…»

«…. Και όπως γράφει ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων (1798-1874): Αν εβιάσθη ο Ελλην να κατοικήση τα τραχύτερα βουνά, ωφελήθη μάλιστα, χωρίς να ζημιωθή ζημίαν ανεπανόρθωτον. Γυμναστικότερος και επιτηδειότερος ήδη προώδευσεν εις τας επιχειρήσεις του, αναπτύσσων το λογικόν του και τα έντιμα μέσου του βίου …».

Η “κυρά της Ρω” Δέσποινα Αχλαδιώτου: Η γυναίκα που φύλαγε Θερμοπύλες στο Αιγαίο

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη

akontogiannidis@yahoo.gr

Στις 13 του Μάη του1982, η Δέσποινα Αχλαδιώτου, η «Κυρά της Ρω», όπως την είχε πολιτογραφήσει ο Τύπος, η γυναίκα που φύλαγε Θερμοπύλες, άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο της Ρόδου σε ηλικία 92 ετών, ενώ στο νησάκι Ρώ, η γαλανόλευκη ανέμιζε περήφανη, έτσι όπως την είχε υψώσει η ψυχή της και το άψυχο πλέον χέρι της…

Στις μέρες μας, η οικονομική κρίση, η ανεργία, οι μειώσεις μισθών, οι δυσκολίες που περνούν τα νοικοκυριά, μπορεί να μην αφήνουν περιθώρια για σκέψεις που έχουν σχέση με ηρωισμούς, πατριωτισμούς και πράξεις ανιδιοτελείς, όμως η στάση ζωής της Κυράς της Ρω τα παραμερίζει όλα και με σεμνότητα της αποτίνουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής. Γιατί κι εκείνη ζούσε φτωχικά, αλλά είχε την Ελλάδα και το νησί της βαθιά στην καρδιά της, ιδέες, που για πολλούς σημερινούς ΄Ελληνες είναι αναχρονιστικές, ξεπερασμένες και όσοι τις έχουν θεωρούνται γραφικοί ελληναράδες…

Η Δέσποινα Αχλαδιώτου με τον σύζυγό της Κώστα εγκαταστάθηκαν στη Ρω το 1924 ασχολούμενοι με την κτηνοτροφία έως το 1940 που τον έχασε άρρωστο στη ψαρόβαρκα που τον μετέφερε στο Καστελόριζο. Τον έθαψε και ξαναγύρισε στο νησάκι της Ρω με τη μητέρα της.

Όταν στη διάρκεια της κατοχής το Καστελόριζο βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς, οι Εγγλέζοι μετέφεραν τους κατοίκους για ασφάλεια στην Κύπρο και την Αίγυπτο. Η μόνη που αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη τυφλή μάνα της και τις κατσίκες της ήταν η Δέσποινα. Ο Άγγλος διοικητής σεβάστηκε την επιθυμία της, την άφησε στη Ρω και από τότε κάθε πρωί ύψωνε σ΄ ένα κοντάρι την γαλανόλευκη.

Η Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου

Η Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου 

Μιχαήλ Γ. Τρίτου 

Καθηγητή και Κοσμήτωρα της 

Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ

Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:

Εδώ

Εκδήλωση Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Βλαχοχωρίων της Πίνδου από τους Ναζί

Στο Ηρώο Πεσόντων στην ΣΜΥ Τρικάλων, τελέστηκε σήμερα το πρωί επιμνημόσυνη δέηση και στην συνέχεια υπήρξε κατάθεση στεφάνων στο πλαίσιο τιμής στα θύματα του ολοκαυτώματος των Βλαχοχωρίων της Πίνδου από τους Ναζί.

Όπως κατέγραψε το trikalanews.gr αντιπροσωπείες πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων της Πίνδου, κρατώντας λάβαρα, βρέθηκαν στον χώρο όπου υπήρξε κατάθεση στεφάνων από τον Εκπρόσωπο της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων Αντιπεριφερειάρχη Θεσσαλίας Ντίνο Μπάρδα, από τον Δήμαρχο Τρικκαίων Δημήτρη Παπαστεργίου, από τον Πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων Μιχάλη Μαγειρία, από τον Εκπρόσωπο της Φρουράς Τρικάλων, από τον Αναπληρωτή Διευθυντή της Αστυνομικής Διεύθυνσης Τρικάλων Αστυνομικό Υποδιευθυντή Γιώργο Σπηλιόπουλο και από Εκπρόσωπο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Τρικάλων.

Χθες το βράδυ, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων, που επέλεξε τα Τρίκαλα φέτος για να τιμήσει την μνήμη ολοκαυτώματος των Βλαχοχωρίων της Πίνδου από τους Ναζί, διοργάνωσε σχετική ημερίδα στο Δημαρχείο Τρικάλων.

H Εσπερίδα του Χορευτικού Ομίλου Αλμυρού για τις γυναικείες παραδοσιακές ενδυμασίες – Αποσπάσματα ομιλιών

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η 

Εσπερίδα που διοργάνωσε ο Χορευτικός Όμιλος Αλμυρού, σε συνεργασία με το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του 

Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου, με θέμα 

«Γυναικείες παραδοσιακές ενδυμασίες

της επαρχίας Αλμυρού», το απόγευμα 

του Σαββάτου 18 Οκτωβρίου 2014, 

στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου.

Η Εσπερίδα διοργανώθηκε στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την ίδρυση του Χορευτικού Ομίλου, και ήταν η 7η κατά σειρά, που υλοποιήθηκε για το σκοπό αυτό.

Τους παρευρισκόμενους καλωσόρισε και ευχαρίστησε για την παρουσία τους ο Πρόεδρος του Ομίλου, Κωνσταντίνος Γκουντάρας, εκφράζοντας τη χαρά και την ικανοποίησή του για την υλοποίηση της Εσπερίδας, την έναρξη της οποίας έκανε η Πρόεδρος της Συνεδρίας, Μαρία Χατζηιερεμία – Παπαβασιλείου.

Ακολούθησε η παρουσίαση των παραδοσιακών γυναικείων ενδυμασιών της περιοχής του Αλμυρού: Καππαδοκίας – από τον Ευθύμιο Ζιγγιρίδη, Βλάχικη – από τον Δημήτριο Τσούτσα, Ανατολικής Ρωμυλίας (Καβακλί) – από τη Γερακίνα Μηνούδη, Σαρακατσάνικη – από την Αγαθή Τιμπλαλέξη και Αλμυρού (Αντερί) – από τον Κωνσταντίνο Γκουντάρα.

Η παρουσίαση περιελάμβανε λεπτομερή περιγραφή της κάθε φορεσιάς, που ενίοτε επηρεαζόταν από την εδαφική μορφολογία του τόπου κατοικίας (βουνό, κάμπος κτλ.), καθώς και αναφορά σε βασικά στοιχεία για την προέλευση των φυλών, την ιστορία τους, τους τόπους καταγωγής και τον τρόπο ζωής τους, τα χωριά της περιοχής στα οποία εγκαταστάθηκαν ή κατοικούσαν ανέκαθεν, και άλλες ενδιαφέρουσες, κατατοπιστικές πληροφορίες.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, στην είσοδο του Πολιτιστικού Κέντρου λειτουργούσε έκθεση κεραμικής, τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στο «Σπίτι Γαλήνης» Αγίου Δημητρίου.

Η Εσπερίδα έκλεισε με συμπεράσματα και αποφωνήσεις, καθώς και με απονομή αναμνηστικών στους συμμετέχοντες.

Πέτρινα γεφύρια στη Βόρεια Ήπειρο - Σπύρος Ι. Μαντάς

Στο πλαίσιο του "Αρχείου Γεφυριών Ηπειρώτικων", μιας πολυετούς προσπάθειας καταγραφής και μελέτης όλων των γεφυριών της Ηπείρου -καλύτερα να πω της Πίνδου- προγραμμάτισα και πραγματοποίησα, τα τελευταία χρόνια, σειρά αποστολών και στη Βόρεια Ήπειρο (Αλβανία). Στόχος, να καταγραφούν και τα εκεί πέτρινα τοξωτά γεφύρια.

Περιοχή δύσκολη η Βόρεια Ήπειρος, με πολλές ιδιαιτερότητες, πάντα υποψίαζε για πλούσιο, ποσοτικά και ποιοτικά, υλικό. Τουλάχιστον αυτό έταζαν οι περιηγητές της τουρκοκρατίας, παλιοί -αρχών του 20ού αιώνα- στρατιωτικοί χάρτες, λίγα δημοσιεύματα, τελευταία, Αλβανών ερευνητών και αρχιτεκτόνων. Η πρόσβαση όμως εκεί, δυστυχώς, μέχρι πρόσφατα εξακολουθούσε να παραμένει απαγορευτική.

Να οριοθετηθεί όμως ο χώρος που έψαξα όλα αυτά τα χρόνια. Ως βόρειο σύνορο -εκεί είναι το ζήτημα- υιοθέτησα τον ρου του ποταμού Σκούμπη, του Γενούσου των αρχαίων. Τις όχθες του διέτρεξε κάποτε η Εγνατία οδός, την οποία χρησιμοποίησε ο Στράβων για να διακρίνει τα ηπειρωτικά έθνη από αυτά των Ιλλυριών. Η δική μου βέβαια επιλογή δεν θα μπορούσε να έχει κριτήρια εθνολογικά, έτσι κι αλλιώς ασθενή έως ανύπαρκτα την εποχή κατασκευής των γεφυριών. Ανέβηκα ως εκεί, γιατί ακριβώς εκεί σβήνει η Πίνδος, το ανάγλυφο της οποίας, ακόμη και σήμερα, μπορεί να γεννάει ανθρωπογεωγραφικές ενότητες με ατμόσφαιρα και νοοτροπίες παρόμοιες εκείνων που έδωσαν τα "δικά" μας γεφύρια.

Ταξίδεψα λοιπόν στο Πάνω Πωγώνι και στην περιοχή της Ζαγοριάς. Γύρισα χωριό-χωριό όλη τη Δρόπολη, αλλά και τον Βούρκο, ανάμεσα Δέλβινο και Άγιους Σαράντα. Με αφετηρία Αυλώνα, εισχώρησα βαθιά στο Κουρβελέσι, ανεβαίνοντας την κοιλάδα της Σουσίτσας. Από Τεπελένι, μέσω Κλεισούρας, βρέθηκα Πρεμετή, κι απ' εκεί στο Λεσκοβίκι. Προχώρησα τολμηρά στο Μπεράτι, μέχρι πέρα την Τσερεβόντα. Διέτρεξα τα μαστοροχώρια της Κολωνίας. Έφτασα Κορυτσά, για να επισκεφτώ τα χωριά του Μοράβα, αλλά και τη Μοσχόπολη και το Γκράμποβο. Τέλος, από Πόγραδετς, ακολουθώντας τα ίχνη της Εγνατίας, δίπλα στον Σκούμπη, κατέληξα στο Ελμπασάν. Όλα αυτά, με δεκαπέντε συνολικά ταξίδια-αποστολές, που τα 'χαν όλα: εκπλήξεις, κόπο, κινδύνους, ευτυχώς κι αποτελέσματα. [...]

Ελληνικά βιβλία με όλη την αλήθεια!

- Παραδόθηκαν χθες στον Έλληνα Πρόξενο 15 νέα βοηθητικά εγχειρίδια 

- Γ. ΚΑΨΑΛΗΣ: Εκπληρώνουμε ένα εθνικό μας χρέος…

- Η κυβέρνηση Ράμα θέλει να κλείσει την Παιδαγωγική Ακαδημία Αργυροκάστρου

Διαχρονική είναι η προσπάθεια της επίσημης Αλβανίας για την υποβάθμιση της εκπαίδευσης που λαμβάνει η μαθητιώσα νεολαία της Ελληνικής Μειονότητας, την οποία επιχειρεί με διάφορες μεθοδεύσεις και για ευνόητους λόγους, είτε μέσω των επίσημων σχολικών βιβλίων που τα ελληνόπουλα διδάσκονται, είτε βάζοντας εμπόδια σε ελληνικά εκπαιδευτήρια.

Από την πλευρά του το ελληνικό Κράτος στηρίζει τα δημόσια σχολεία της γειτονικής χώρας στα οποία φοιτούν πάνω από 1.100 παιδιά της Ελληνικής Μειονότητας και το έργο που αυτά επιτελούν. Η στήριξη αυτή δεν είναι πάντα αρκετή, αλλά τουλάχιστον η χώρα μας βοηθάει όσο μπορεί, κυρίως μέσα από τη συνεργασία με Πανεπιστημιακά ιδρύματα. Κι εδώ ο ρόλος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων αποδεικνύεται και είναι πρωταγωνιστικός!

Αυτή τη φορά το ανώτατο εκπαιδευτικό Ίδρυμα της Ηπείρου σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κρήτης, έφτιαξε, στο πλαίσιο προγράμματος με τίτλο «Παιδεία Ομογενών» 15 νέα βοηθητικά εγχειρίδια για τα ελληνόπουλα της Αλβανίας, τα οποία είναι ποιοτικά, επιστημονικά τεκμηριωμένα και αποτελούν μία πολύ σημαντική εκπαιδευτική προσφορά προς τη Μειονότητα.

Εξάλλου, οι Αλβανοί στα «επίσημα» βιβλία τους που διδάσκονται στα σχολεία εσκεμμένα παραποιούν βασικά στοιχεία, τουλάχιστον όσον αφορά την ιστορία της περιοχής μας αλλά και τα γεωγραφικά σύνορα των Βαλκανίων!

Την ίδια στιγμή, μάλιστα, γίνεται γνωστή με ερώτηση στην ελληνική Βουλή άλλη μία Αλβανική μεθόδευση, η οποία αυτή τη φορά έχει στο… στόχαστρο την Παιδαγωγική Ακαδημία Αργυροκάστρου που λειτουργεί εδώ και 61 ολόκληρα χρόνια στη γείτονα χώρα.