Грчка школа, Нови Сад

Грчка школа - Нови Сад

"ГРЧКА ШКОЛА"

Нови Сад, Улица грчкошколска 3 Споменик културе - 1997.

Зграда је позната под називом Грчка школа. Подигли су је новосадски Грци (и Грко-цинцари) већ у другој половини XVIII века. Обновљена је 1821. године, а за време Буне 1848. у њој су новосадски Срби одржали скуп на коме су донели одлуку о дизању устанка, што говори, поред осталог, и о њеном историјском значају. Као и многе куће у граду, јуна 1849. године и ова је страдала, па је до 1853. била у рушевном стању. Тада је почело прикупљање прилога за њену обнову. План је сачинио Фриц Шлауб, а предрачун радова зидарски мајстор Андреас Ханер. Велики грађевински радови изведени су по класицистичким принципима. Ипак, изглед фасаде у необарокном декоративном склопу, по свему судећи, резултат је неке касније обнове, вероватно с краја XIX века. 

Улица грчкошколска

Спратна зграда има широк, асиметрично постављен, двокрилни улаз. На уличној фасади је укупно шест оса отвора. Партерни део фасаде обрађен је у имитацији камених квадера, док је на спрату упечатљива прозорска необарокна декорација: балустерски низ на парапетима и сегментни фронтони са орнаментом у облику шкољке. Поткровни конзолни фриз пресечен је таванским отворима, који су затворени декоративним розете тама. На средини спрата, изнад кордонског венца, постављена је спомен плоча од ружичастог камена на којој је уклесан текст о обнови објекта 1821. године. У уличном делу зграде пројектовани су станови, а у крилу са леве дворишне стране налазила се учионица. Степенишно крило има касетирану таваницу и богато обликовану ограду од кованог гвожђа. Током деведесетих година XX века тавански простор претворен је у стамбени, а фасада је обновљена.

«Το Καγκελάρι» της Ηπείρου - Μουσικοχορευτική εκδήλωση στο Δημοτικό Ωδείο Δράμας

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η 

Η Πανηπειρωτική Ένωση Ν. Δράμας και ο Σύλλογος Βλάχων Προσοτσάνης ''Οι Γραμμουστιάνοι'' υποδέχονται την Παρασκευή 24 Απριλίου 2015 & ώρα 19:00 στο Δημοτικό Ωδείο Δράμας, μουσικοχορευτικά συγκροτήματα από την Άρτα, τα οποία θα παρουσιάσουν ένα από τα σημαντικότερα έθιμα της Ηπείρου «το Καγκελάρι», ταξιδεύοντάς μας στους ιδιαίτερους ήχους και στα χρώματα της παράδοσης της Ηπείρου.

Κοντά μας θα είναι :

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πραμαντιωτών Άρτας ''Τα Πράμαντα''

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αμμοτόπου ''Η Κιάφα''

''Οι Μερακλήδες'' Περιφερειακή Ενότητα Άρτας- 2ο Γυμνάσιο Άρτας 

(Είσοδος Ελεύθερη) 

Σας περιμένουμε !

                         Το ΔΣ του Συλλόγου Βλάχων            Το ΔΣ της Πανηπειρωτικής Ένωσης     

                     Προσοτσάνης ''Οι Γραμμουστιάνοι''                           Ν. Δράμας

''Ταξίδι στα χωριά των Βλάχων'' από τον Λαογραφικό Σύλλογο Βλάχων Νάουσας

Άλλη μία καταπληκτική εκδήλωση από τον Λαογραφικό Σύλλογο Βλάχων Νάουσας, ο οποίος διοργάνωσε χθες ένα μοναδικό 'ταξίδι' στα χωριά των Βλάχων της Ελλάδας, γεμάτο ιστορία, εικόνες, χορό και τραγούδι, στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο της πόλης. 

Εκτός των χορευτικών τμημάτων και της χορωδίας του Συλλόγου, έλαβε μέρος και ο Λαογραφικός Σύλλογος Βλάχων Νομού Σερρών “Γεωργάκης Ολύμπιος”.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

Oliver Njego - Ο διάσημος Ελληνοσέρβος βαρύτονος τραγουδιστής της όπερας της Σερβίας

Oliver Njego

Ο Oliver Njego (κυριλλικά: Оливер Њего) είναι βαρύτονος τραγουδιστής της όπερας, που πέρασε κι από την λαϊκή μουσική, για να γίνει τελικά ένας από τους πιο σεβαστούς και διάσημους τραγουδιστές της όπερας της Σερβίας. 
Γεννήθηκε στις 19-9-1959 στο Νις (Niš) της Σερβίας. Μεγάλωσε με δυο ισχυρούς γονείς που δεν ενδιαφερόταν για τα υλικά αγαθά και του έδωσαν τα κατάλληλα εφόδια αλλά και τις ηθικές αξίες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο έργο και την ζωή του. Ο πατέρας του, Đokan, καταγόταν από την Ερζεγοβίνη και ήταν συνταγματάρχης πιλότος και η μητέρα του, Darinka, προέρχονταν από πλούσια ιατρική οικογένεια Ελληνοβλάχων του Μοναστηρίου (σημ. Bitola), ήταν στοματολόγος και φαρμακοποιός, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου και, αργότερα, διευθύντρια της περίφημης φαρμακοβιομηχανίας "Alkaloida".(βλ.εδώ)
Το 1990, ο Oliver αποφοίτησε από το Τμήμα Μουσικής Τέχνης του Βελιγραδίου, με καθηγητή τον Radmila Bakočević. Το 1991 έγινε μέλος του Εθνικού Θεάτρου στο Βελιγράδι, στο τμήμα της όπερας, και ερμήνευσε τον Κουρέα της Σεβίλλης του Gioachino Rossini, το L'elisir d'amore του Donizetti καθώς και άλλες διάσημες όπερες. Έχει κερδίσει τρία σημαντικά βραβεία στον διαγωνισμό Άνοιξης Βελιγραδίου και πολλές άλλες διακρίσεις σε διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις σ' όλη την χώρα αλλά και διεθνώς. Έχει κάνει εμφανίσεις στην Κίνα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Κορέα, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ουγγαρία, την FYROM κ.α. 
Με τον νονό του Predrag Miletić, ηθοποιό του Εθνικού Θεάτρου, ταξίδευαν με ποδήλατο επί σειρά ετών στη σερβική Μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους στην Ελλάδα. Το ταξίδι τους δημοσιεύθηκε στο βιβλίο Ποδηλασία στην Χιλανδαρίου του Predrag Miletić. 
Είναι παντρεμένος με την Jasna και έχει δυο παιδιά. 

Oliver Njego, operski pevač i profesor - Čovek koji deli sreću

~ Για ελληνικά:

Oliver Njego - Ο διάσημος Ελληνοσέρβος βαρύτονος τραγουδιστής της 

όπερας της Σερβίας

Oliver Njego je u septembru napunio 52. godinu. Nekako mu je sve u znaku broja devet: rođen je 19. 9 1959. u Nišu, diplomirao je 1990. na FMU u Beogradu, 1991. postao stalni član Beogradske opere, a supruga, Jasna, diplomirani dizajner tekstila, mlađa je od Njega, 19 godina. Retko viđenu porodičnu harmoniju dele sa dve lepotice, kćerke, zelenookom osmogodišnjom Darijom i šestogodišnjom Tarom. Za sada, kaže nam Oliver, odolevaju da mezimicama nabave i mnogoželjeno – kuče. U njihovom domu nema dosade: često ih posećuju prijatelji, roštilja se i peva na terasi sa pogledom na Hram Svetog Save i još dalje, sve do Avale, a za slavu Đurđevdan, dođe im prijatelja kao na opersku predstavu!

Jednoj osobi, osim roditelja, Oliver je beskrajno zahvalan za sve svoje uspehe u karijeri i privatnom životu. To je "primadona apsoluta" – Radmila Bakočević! Njen je veliki dužnik, kaže. Bio je njen student na Akademiji, ona mu je pomogla u karijeri, ali i da sebi svije gnezdo, baš u zgradi u kojoj živi i naša operska diva. To potkrovlje, taj "penthaus" nebu pod oblake, izgradio je sam Oliver, uz pomoć kuma, glumca Peđe Miletića. Radio je sve dunđerske poslove, držao visak i mešao malter, ugrađivao vodovodne cevi i struju, deljao daske za plakare, biblioteku, lamperije, instalirao sanitarije, napravio kuhinju...

Ogroman prostor na dva nivoa, sa pijaninom u ćošku, i spravama za vežbanje na spratu. Tu su i gostinske sobe, prostorije za prijatelje da prespavaju, spavaća i dečija... Starinska, tučana peć omiljeni je ukras, gotovo skulptura posred dnevnog boravka, nameštaj sa intarzijama od sedefa rađen je posle Drugog svetskog rata, slike, pokloni prijatelja. Pored ulaznih vrata, okačena na vešalicama, dva kostima iz fundusa Narodnog pozorišta. Kaže nam da su nedavno rasprodavali fundus za budzašto, 20 dinara po komadu, da su mnogi pokupovali na desetine kostima, a on samo ova dva koja tek treba da dobiju pravo, izložbeno mesto. Jer, ipak, to je istorija Opere Narodnog pozorišta. Da Oliver ne pati od "ego tripa" vidi se i po tome što ni po zidovima ni po policama nema njegovih portreta i fotografija, iako je bio toliko puta na naslovnicama mnogih časopisa i magazina, kao verovatno najharizmatičnija ličnost među našim operskim pevačima.

1821: Ελλάδα – Σερβία, βίοι παράλληλοι

Γεώργιος Πέτροβιτς
(Καραγεώργης)

Ο Γεώργιος Πέτροβιτς γεννήθηκε το 1766 στο χωριό Τόπολα της Σερβίας από γονείς φτωχούς χωρικούς. Περιγράφεται ως θαρραλέος και ευφυής. Κατατάχτηκε στον αυστριακό στρατό και μετείχε στον πόλεμο που ξεκίνησαν Ρώσοι και Αυστριακοί εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στον ίδιο πόλεμο, μετείχαν και 25.000 Σέρβοι άτακτοι που απέκοψαν τις συγκοινωνίες των Τούρκων για να διευκολύνουν τους Αυστριακούς. Όμως, η Αυστρία, όπως και η Ρωσία άλλωστε, συμφώνησε ειρήνη με τους Τούρκους κι εγκατέλειψε τους Σέρβους στην τύχη τους. Ο Πέτροβιτς παράτησε τον αυστριακό στρατό κι επέστρεψε στο χωριό του (1791), ενώ ήδη οι Τούρκοι προχωρούσαν σε τρομερά αντίποινα. Οι γενίτσαροι επιδίδονταν σε ασύλληπτης αγριότητας σφαγές. Σε τέτοιον βαθμό, ώστε ο σουλτάνος ν’ αναγκαστεί να τους ζητήσει να ηρεμήσουν. Οι γενίτσαροι απάντησαν σκοτώνοντας τους προκρίτους (αρχές του 1804). Όσοι γλίτωσαν από το μαχαίρι, κάλεσαν τους χωρικούς και τους χαϊδούκους (Σέρβους αντίστοιχους των Ελλήνων κλεφτών) σε εθνοσυνέλευση στο Όρασιτς.

Ο Γεώργιος Πέτροβιτς ήταν ένας από τους χαϊδούκους που βρέθηκαν εκεί. Ήταν ήδη πασίγνωστος, περίφημος για τη στρατηγική του ικανότητα και το απαράμιλλο θάρρος του και τώρα λεγόταν Τζέρνι Τζόρτζε ή Μαύρος Γιώργος ελληνικά ή Καρά Τζόρτζε, όπως με τρόμο τον αποκαλούσαν οι Τούρκοι, ή Καραγεώργης, όπως επικράτησε να τον λέμε. Η συνέλευση κήρυξε τον πόλεμο της ανεξαρτησίας κι ανέθεσε στο Καραγεώργη την αρχηγία του στρατού. Ο επίσης χαϊδούκος, Στέφανος Ζίφκοβιτς, πήγε στη γειτονική Βλαχία σε αναζήτηση χρημάτων και οπλισμού. Ηγεμόνας εκεί ήταν (από το 1803) ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης (1760 - 1816), γνωστός για τα αντιτουρκικά του αισθήματα παρ’ όλο που είχε ήδη πίσω του σταδιοδρομία ως μεγάλος διερμηνέας της Πύλης και θητεία τριών χρόνων στην ηγεμονία της Μολδαβίας. Ο Υψηλάντης εφοδίασε τον Ζίφκοβιτς και με χρήματα και με οπλισμό. Στα 1807, ολόκληρη η Βόρεια Σερβία ήταν ελεύθερη κι ο Καραγεώργης αφιερωνόταν στην οργάνωση του κράτους.

Νέος ρωσοτουρκικός πόλεμος έφερε τον Ρώσο ναύαρχο Σινιάβιν στο Αιγαίο. Ο Έλληνας καπετάνιος, Νικοτσάρας, συνεννοήθηκε μαζί του κι εκστράτευσε με πάνω από πεντακόσιους άνδρες για να συναντηθεί με τον Καραγεώργη και μαζί να επαναστατήσουν τα Βαλκάνια. Αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω, ύστερα από εκπληκτικούς ηρωισμούς και τραγουδισμένα κατορθώματα, για να διαπιστώσει ότι γι’ άλλη μια φορά οι Ρώσοι είχαν εγκαταλείψει τους Έλληνες (1807 - 1808). Τον ίδιο καιρό, ο Καραγεώργης ανακηρυσσόταν κληρονομικός αρχηγός και οσποδάρος (ηγεμόνα θα τον λέγαμε ελληνικά) της Σερβίας. Ο σουλτάνος του πρότεινε να παραμείνει η χώρα στα πλαίσια της αυτοκρατορίας ως αυτόνομη αλλά ο Καραγεώργης αρνήθηκε. Όταν, στα 1809, Ρώσοι και Τούρκοι συνθηκολόγησαν, οι Σέρβοι ζούσαν κάτω από καθεστώς ανεξαρτησίας αλλά όχι για πολύ.

Γρηγόρη Βέλκου: «Το άδοξο τέλος της οικογένειας του Γεωργάκη Ολυμπίου» - Μία προσέγγιση σε ένα εξαίρετο μορφωτικό προϊόν ενδελεχούς έρευνας

Του Γιώργου Συνεφάκη 

τέως Πρόεδρου του Συλλόγου Λιβαδιωτών 

Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

Ο φίλτατος Γρηγόρης Βέλκος, ο εξαίρετος αυτός εκπαιδευτικός, ο γνωστός και ακούραστος ερευνητής των σπλάχνων της ελληνικής ιστορίας, συνέγραψε το τελευταίο του πόνημα «Το άδοξο τέλος της οικογένειας του Γεωργάκη Ολυμπίου». Το βιβλίο είναι μια όμορφη έκδοση, 140 σελίδων. Τα συγγραφικά δικαιώματα ο συγγραφέας τα εδώρισε στον Σύλλογο Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’, ο οποίος είναι και ο εκδότης. Η έκδοση αυτή κατέστη εφικτή χάρις και στην ευγενή συμπαράσταση του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης και ειδικότερα του πρώην Υπουργού Γεωργίου Ορφανού. Στο βιβλίο είναι ενσωματωμένες πολύ εύστοχα και κάποιες χαρακτηριστικές ιστορικές εικόνες της εποχής του 1821, καθώς και φωτογραφίες των περιοχών που διαδραματίστηκαν τα τότε συγκλονιστικά γεγονότα. Επίσης στο τελευταίο σκέλος του, υπάρχει μία σειρά από ντοκουμέντα της εποχής, βασιλικά διατάγματα, αποκόμματα εφημερίδων και άλλα κείμενα, τιμαλφή, ως παρακαταθήκη της μεγάλης ιστορικής έρευνας του συγγραφέα. Ο Βέλκος χρησιμοποίησε και μελέτησε (και πολύ καλά έκανε), εκτός των βασιλικών διαταγμάτων και τον τότε τύπο της εποχής. Διότι ο Τύπος δεν είναι απλώς αντιγραφέας. Εμπλέκεται πρωταγωνιστικά σε πολιτικές διαμάχες, υποστηρίζει καθεστώτα ή στρατεύεται εναντίον τους, προάγει τον πολιτισμό κάθε τόπου ή λειτουργεί αναχαιτιστικά. 

Διαβάζοντας το βιβλίο, ένοιωσα μία έμφυτη τάση να διαφωνήσω με τον τίτλο του. Θεωρώ ότι πιο εύστοχος θα ήταν ως τίτλος: «Ο δεύτερος θάνατος του Γεωργάκη Ολυμπίου» και με υπότιτλο «Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος και της αχαριστίας επακόλουθον η αναισχυντία εστί». 

Στα 14 κεφάλαια του βιβλίου, ο Βέλκος περιγράφει με εντυπωσιακά λεπτομερή τρόπο τις τελευταίες ημέρες του Ήρωα και την μετέπειτα Οδύσσεια της οικογένειάς του, της συζύγου Στάνας και των τριών παιδιών του, Αλέξανδρου, Μιλάνου και Ευφροσύνης, τους εμπαιγμούς και εξευτελισμούς που υπέστη η οικογένεια από την συμπεριφορά του ελληνικού κράτους, έως τον άδοξο και τραγικό θάνατό τους, 

Το βιβλίο είναι δομημένο σε τρεις ενότητες. 

Η πρώτη αφορά κυρίως στην τελευταία περίοδο της ζωής του Γεωργάκη Ολυμπίου. Αναφέρεται λεπτομερώς η πορεία του Ήρωα, η στρατιωτική του καριέρα, η καταξίωσή του ως πολέμαρχου, η αναγνώριση των ικανοτήτων του από την Ρωσία, ο γάμος του με την Στάνα, η γέννηση των παιδιών του και ο ηρωικός του θάνατος. 

Η δεύτερη ενότητα αναφέρεται στις ταλαιπωρίες που υπέστη η οικογένεια, κατά την μετακίνησή της και την διαμονή της στην Ελλάδα. Περιγράφονται λεπτομερώς η απίστευτη οδύσσεια της οικογένειας. Η Στάνα, όταν έσβησε η επανάσταση στην Μολδοβλαχία, είχε να αντιμετωπίσει, εκτός των Οθωμανών και των διαφόρων εχθρών του Ήρωα, την ένδεια και την πείνα, μια που όλη της την περιουσία την είχε προσφέρει στον Αγώνα (5.500 χρυσά φλουριά, που αντιστοιχούν στο κολοσσιαίο ποσό των 65-70.000 δραχμών του νεόκοπου ελληνικού κράτους). Περιγράφεται η τραυματική πορεία της οικογένειας, που ξεκινάει από το σπίτι τους στο Κίμπουλουκ, πρώτα στη μονή του Σέκου για να συλλέξουν τα όποια εναπομείναντα οστά του Ήρωα, μετά στην Βεσσαραβία, στο Βουκουρέστι, μετά στη Ρωσία, όπου όντως βρήκαν περίθαλψη και θαλπωρή, σε συνεργασία και με το Προξενείο της Οδησσού και μετά, με προπομπό τον Μιλάνο, στην Αθήνα το 1842 σε ηλικίες, η Στάνα 50 ετών, ο Μιλάνος 27, ο Αλέξανδρος 26 ετών και η Ευφροσύνη 21 ετών.

Βλάχικο Πάσχα με θράψαλα

Photo: Βελεστίνο, 1935, rhigassociety.gr

Της Χριστίνας Ταχιάου

Πήγε στο Βελεστίνο η φίλη μου για το Πάσχα και διηγούνταν ιστορίες για τσιπουρομεζέδες με ψαρικά. «Τι ψαρικά;» της είπα. «Αφού η βλάχικη παράδοση θέλει κρέατα και πίτες». Και μου τα ξεδιάλυνε όλα, διότι η παράδοση δανείζεται, στην αρχή, κι ενσωματώνει, στη συνέχεια, στοιχεία από τις περιοχές όπου συνεχίζεται.

Η κουζίνα των Βλάχων είναι στην ουσία η μαγειρική των ποιμένων, οι οποίοι αναγκάζονταν σε συχνές μετακινήσεις ανάλογα με την εποχή για να βοσκήσουν τα ζώα τους στα βουνά της Πίνδου. Είναι μια «ορεινή» μαγειρική που χαρακτηρίζεται έντονα από κτηνοτροφικά προϊόντα: αιγοπρόβειο κρέας, γάλα, γιαούρτι, τυρί, ποικιλία τυροκομικών, φρέσκα λαχανικά από μποστάνια.

Το βούτυρο κατέχει εξέχουσα θέση καθώς και οι πίτες, οι φημισμένες βλάχικες πίτες με φύλλο που ανοίγεται στο χέρι με τον παραδοσιακό τρόπο: σπανακόπιτα, τυρόπιτα, τσουκνιδόπιτα, χορτόπιτα, κρεατόπιτα, κοτόπιτα, γλυκιά γαλατόπιτα, μανιταρόπιτα, μακαρονόπιτα, κρεμμυδόπιτα, κ.ά. Η γαστρονομική παράδοση των Βλάχων προσφέρει μεγάλη γκάμα από παραδοσιακά φαγητά, ποτά και γλυκίσματα, φτιαγμένα με αγνά υλικά που εξασφαλίζουν τη γευστική απόλαυση και την υγιεινή διατροφή.

Χαρακτηριστική είναι ηπειρώτικη τηγανιά που την φτιάχνουν γρήγορα όταν έρχονται φίλοι στο σπίτι (εκφράζεται έτσι και η φημισμένη φιλοξενία των Βλάχων που αποτελεί μέρος της κουλτούρας τους). Είναι μια φυλή που εκφράζεται μέσα από τα πιάτα της. Καθισμένοι όλοι γύρω από το τραπέζι με φίλους και συγγενείς, μοιράζονται χαρές και λύπες.

The Austrian historian Max Demeter Peyfuss regarding his Moschopolitan roots

Πηγή βίντεο: Αρχείο ΕΡΤ

ΒΑΛΚΑΝΙΟΣ ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗΣ, ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

 Επεισόδιο:005 ΒΙΕΝΝΗ ΚΑΙ ΤΕΡΓΕΣΤΗ

0000033526

Μετά το αγγλικό ακολουθεί το 

ελληνικό κείμενο..

One of the descendants of the first Greeks that arrived in Vienna during the 18th century is professor Max Demeter Peyfuss who speaks of his heritage and Hellenism in the Austrian capital. 
Professor Peyfuss who knows Greek is a descendant of the Tirka family that arrived in Vienna from Moschopolis. 

An interesting declaration by Austrian historian Dr. Max Demeter Peyfuss: 

" My ancestors were Graeco-Vlachs from Moschopolis of present-day Albania " 

With the passage of time, the new generations of Greeks were assimilated by the more powerful German-speaking cultural environment, through mixed marriages and education. Most of them became Austrian citizens of high economic, administrative and social status in Austria and Hungary. 

Descendant of the Hellenic Tirka family originating from Moschopolis of Northern Epirus, is the professor at the University of Vienna, Demeter Peyfuss who resides in the suburbs of the Austrian capital.

Dr. Max Demeter Peyfuss: 

" I am very happy that I can tell you a few words about the history of my family. Unfortunately my Greek isn't very good, because at school I was taught ancient Greek only, but I have traveled in Greece for forty years so I 've learnt to speak a little of the modern Greek language too. 

My ancestors were Greek-Vlachs from Moschopolis of what is now Albania. The first member of my family, Andreas Tirkas came to Vienna in 1730. He had many ties with Miskolc of Hungary. Then came Nicholas Tirka, who was one of the leading figures in the Greek community of Vienna. Then there was also my great-great-grandfather Theodoros Demetrios Tirka, who came to Vienna around 1800. He had estates in what is now Romania, but lived his entire life in Vienna and he was also a banker of the Serbian government. My great-grandfather had two marriages. His first wife, Anastasia Kourti, came from a Moschopolitan family and his second wife with whom he had a daughter-my grandmother Theodora Tirka-came from Austria. Theodora married a very famous Austrian painter, my grandfather Karl Jovan Peyfuss. 

The Greeks, the Greek-Vlachs, the Bulgarians and Serbs and the Arvanites that came from all over the Balkans here in Vienna were merchants and bankers. They sent to their families back home in the Balkans, Austrian coins. 

We do not know the exact number of Greeks of Vienna, but around 1800 they must have been approximately 1000. From the genealogy of many families, we know that until the mid-19th century, most Greeks got married with Greek women only, and after 1850 with Austrian ones. "

Προσκλητήριο γάμου του 1913 από το Πισοδέρι Φλώρινας

Η κ. και ο κ. Δημητράκης Ν. Ζώζη αγγέλλοντες υμίν τους γάμους της θυγατρός αυτών

Πανδώρας μετά του κυρίου Δημητράκη Ι. Λιάτση 

προσκαλούσιν υμάς όπως παρευρεθήτε μετά της αξιοτίμου οικογενείας σας, 

κατά την στέψιν αυτών γενησομένην την προσεχή Κυριακήν 21ην Ιουλίου 

περί την συνήθη ώραν. 

Ομοίων αξιωθείητε

Εν Πισοδερίω τη 19η Ιουλίου 1913

~~~~~~~~~~~~~

Τύποις Αδελφών Πίλλη Μοναστήριον

Συνάντηση Καχριμάνη με τον νέο Γενικό Πρόξενο Αργυροκάστρου

Toν Περιφερειάρχη Ηπείρου κ. Αλέξανδρο Καχριμάνη επισκέφθηκε χθες, με την ευκαιρία ανάληψης των καθηκόντων του, ο νέος Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στο Αργυρόκαστρο κ. Βασίλειος Τόλιος.

Κατά τη συνάντηση έγινε εκτενής συζήτηση για τη συνεργασία της Περιφέρειας Ηπείρου με τις όμορες Αλβανικές, σε ζητήματα διασυνοριακής συνεργασίας, ενώ επισημάνθηκε η αναγκαιότητα συνεχούς ετοιμότητας για την αντιμετώπιση πυρκαγιών στην συνοριακή γραμμή Ελλάδος- Αλβανίας.

Ο Περιφερειάρχης μετέφερε στον νέο Γενικό Πρόξενο το ενδιαφέρον του για σειρά ζητημάτων που αφορούν την Ελληνική Εθνική Μειονότητα και τον βλαχόφωνο Ελληνισμό. Επίσης επεσήμανε τα προβλήματα που υπάρχουν στα παραμεθόρια κυρίως χωριά της Ηπείρου από τη συνεχιζόμενη εισροή λαθρομεταναστών, ζητώντας την παρέμβασή του -στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του - προς τις αρμόδιες Αλβανικές Αρχές.

Για τα εν εξελίξει διασυνοριακά προγράμματα Ελλάδος- Αλβανίας, ενημέρωσε τον Γενικό Πρόξενο η Αντιπεριφερειάρχης, αρμόδια για Θέματα Αναπτυξιακού Προγραμματισμού, κ. Τατιάνα Καλογιάννη.