Για την ταυτότητα του Thede Kahl - Δελτίο Τύπου της ΠΟΠΣΒ

Παραθέτουμε το δελτίο τύπου της ΠΟΠΣΒ για την ταυτότητα του Thede Kahl :

Μέτσοβο 15 Νοεμβρίου 2009

H θορυβώδης κι εντυπωσιοθηρική παρουσίαση γνωστών άρθρων του διδάκτορα γεωγραφίας και ερευνητή στην «Επιτροπή Βαλκανίων» της Αυστριακής Ακαδημίας κ. Thede Kahl σε ελληνική μετάφραση με τη μορφή μονογραφίας υπαγορεύει μερικές επισημάνσεις. Πρόκειται για την έκδοση στη «Σειρά Μελετών του Κέντρου Έρευνας  Μειονοτικών Ομάδων» με τίτλο, «Για την ταυτότητα των Βλάχων. Εθνοπολιτισμικές προσεγγίσεις μιας βαλκανικής πραγματικότητας». Ασφαλώς εναπόκειται στους ειδικούς επιστήμονες διαφορετικών κλάδων να κρίνουν την όποια μέθοδο, την πραγματολογική τεκμηρίωση και να αποτιμήσουν την επιστημονική ή άλλη αξία του έργου. Ωστόσο ένας διαβασμένος αναγνώστης και δη Βλάχος καταλαβαίνει πολύ περισσότερα. Διαπιστώνει ότι ανακυκλώνονται και πάλι οι γνωστές από της εμφανίσεως του συγγραφέα θέσεις.

Είχαμε ήδη επισημάνει (στις 10.10.2005), ότι ο συγγραφέας άλλοτε με ελλιπή, άλλοτε με επιλεκτικά μέχρι κι επινοημένα στοιχεία, γενικεύσεις κι υπεραπλουστεύσεις αρθρώνει απροκάλυπτα πολιτικό λόγο. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ευθύς αμέσως ότι οι απαντήσεις έχουν προκριθεί.

Τραγούδι για τον Παύλο Μελά ή Μίκη Ζέζα

Δημοτικό τραγούδι από την Δυτική Μακεδονία για τον Παύλο Μελά στα βλάχικα

Το όνομα του έγινε σύμβολο του Μακεδονικού αγώνα και ο 

λαός ύμνησε την θυσία του με το δημοτικό τραγούδι.

Κόντο ν'κισί Ζέζα του Μακεδονίε (= Σαν κίνησε ο Ζέζας για την Μακεδονία)

 λι τζάσε αλί Ναταλίε : (= είπε στην Ναταλία)

-Σα στσί τίνε Ναταλίε (= Να το ξέρεις Ναταλία)

κα βας φούγκου του Μακεδονίε (=πως θα φύγω στην Μακεδονία)

 -Τσι κάφτσα, Ζέζα, του Μακεδονίε ; (= Τι γυρεύεις, Ζέζα, στην Μακεδονία)

Λι τζάσε λάια Ναταλίε.(= Του είπε η μαύρη/δόλια η Ναταλία)

Νου ν'τι ντου, λάι Ζέζα του Μακεδονίε, (= Μη πας Ζέζα μου στην Μακεδονία)

τώρα τσι άρε φιλονικίε. (= τώρα που υπάρχει φιλονικία)

 Σιέζ τσα. Του Μακεδονίε  (= Κάτσε. Στην Μακεδονία)

βας τι μάκα λάια Τουρκίε. (= θα σε φάει η μαύρη Τουρκία)

 -Γιό του φιλονικίε βας μι ντούκ (= εγώ στην φιλονικία θε να μπω)

κα σα σκουλά Μουραϊτλου τούτου. (= γιατί ξεσηκώθηκε ολάκερος ο Μωριάς [ελληνισμός] )

Αλάσα, Ναταλίε, αϊστε λάφε ( = άφησε, Ναταλία, αυτή την κουβέντα)

σι μπάγκα μεάσα σ'μακάμ πάνε. (= και στρώσε το τραπέζι να φάμε φαϊ)

 Έλου αχουρχί σ'λι μπάσιε τούτς. (= Εκείνος άρχισε όλους να τους φιλάει )

 -Τούτς, λάι Μίκη, λι ν'τριμπάι (= Όλους, βρε Μίκη, τους ρώτησα )

σι βάρνα νου νι ασκουλτάι, (= και κανέναν δεν άκουσα)

τώρα βας τι ν'τρέμπου σ'τίνε (= τώρα θα σε ρωτήσω και εσένα)

σι ατσιά βας φάκου τσι αν'τζάτς τίνε.(= και ότι μου πεις αυτό θα κάνω)

-Ντούτε, μπρε αφέντη, (= Πήγαινε, αφέντη μου)

Ετεροφωνήσαντες

Εγραφε σε προηγούμενο σημείωμα η στήλη για τους Βαλαάδες και τα τεκμήρια του κ. Βαρσαμίδη, από τα οποία προκύπτει ότι εξισλαμίστηκαν μάλλον με τον μπακλαβά παρά με το γιαταγάνι. Και κατέληγε πως, αν οι Βαλαάδες ήταν άξιοι συμπάθειας, ο ιστορικός έπαινος ανήκει στους απροσκύνητους που, και καταδιωκόμενοι, έμειναν πιστοί στα πάτρια.

Την ίδια συναίσθηση φαίνεται ότι είχαν για τη γενιά τους και οι Βλάχοι του Τσοτυλίου, που, σ' εξεζητημένης κομψότητας και σαφήνειας γλαφυρά ελληνικά της λόγιας γλώσσας, έγραφαν το 1909 σε διακήρυξή τους, στην «Αλήθεια» της Θεσσαλονίκης:

«...Παλαιοί χρόνοι, ουχ ημείς ημάρτομεν δι' ατυχές της γλώσσης παράπτωμα...».

Εννοούσαν ότι δεν έφταιγαν αυτοί που οι πρόγονοί τους δεν άντεξαν στο γλωσσικό εκλατινισμό, που συντελέστηκε αργά, αφού επί αιώνες (Ρωμαιοκρατία, σταδιακά εξελληνιζόμενη Βυζαντινή Αυτοκρατορία) επίσημη γλώσσα ήταν τα λατινικά. Στους αιώνες αυτούς, η μετάλλαξη της ρωμαϊκής συνείδησης του κράτους σε ελληνική έγινε με εργαλείο ΚΑΙ τους λατινοφωνήσαντες Ελληνες, που είχαν διατηρήσει (και επειδή είχαν διατηρήσει) ακμαία τη συνείδηση της ελληνικής καταγωγής.

Ομως το εθνικό φρόνημα των Βλάχων του Τσοτυλίου οδηγούσε τη σκέψη τους σε ιστορική σύγκριση προς εκείνες τις γενιές των Ελλήνων που είχαν εμμείνει και στα γλωσσικά πάτρια -συνεπώς «ατυχές παράπτωμα» ο γλωσσικός εκλατινισμός.

Λαλούμεν και το βλαχόφωνον ιδίωμα, αλλ' η όλη ψυχή και καρδία ημών είναι ελληνική.

Το παλαιότερο κείμενο για τους βλαχόφωνους Ελληνες, στο οποίο αναφέρθηκε η στήλη στο προηγούμενο, είχε συνέχεια. Εγραφε για μια διακήρυξη - «Εκκλησιν των εν Τσοτυλίω βλαχοφώνων Ελλήνων προς την Εκκλησίαν και το Γένος», που δημοσιεύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1909 στην «Αλήθεια» της Θεσσαλονίκης και εξέφραζε το φρόνημα των βλάχων, ως εξής:

«[...] Λαλούμεν και το βλαχόφωνον ιδίωμα, αλλ' η όλη ψυχή και καρδία ημών είναι ελληνική. Είμεθα γνήσιοι Ελληνες, ζυμωθέντες μεθ' όλου του Γένους ημών [...] υπερήφανοι επί τη καταγωγή και τω λαμπρώ ονόματι ημών [...] Ορκιζόμεθα εις την ιεράν μνήμην των πατέρων ημών ότι Ελληνες εσμέν και Ελληνες θ' αποθάνωμεν».

Στις 4 Απριλίου 1909, με νέα διακήρυξη τονίζουν ότι «η ημετέρα, ως και αι λοιπαί ελληνοβλαχικαί κοινότητες, επαίρουσιν εξ αναμνήσεων και πόθων προς το μεγαλείον της μεγάλης ημών μητρός, ακοίμητον διατηρούσι το πυρ των εθνικών παραδόσεων και του βίου του ελληνικού».

Τα τελευταία λόγια, μαζί με το γεγονός ότι οι βλαχόφωνοι Ελληνες δίνουν αρχαία ελληνικά ονόματα στα παιδιά τους, ενέπνευσαν το «Δεκαπενταύγουστο στη Σαμαρίνα»:

Βλαχόφωνοι της Αλβανίας

Η ιστορία της Μοσχοπόλεως και η μαρτυρία των ξένων περιηγητών, που έγραψαν για τους Βλάχους της σημερινής Αλβανίας στο παρελθόν, είναι αδιάψευστα τεκμήρια του ελληνικού τους φρονήματος. Η στήλη είχε την ευκαιρία να το διαπιστώσει για μια φορά ακόμη κατά την επίσκεψη (του Συνδέσμου Φοιτησάντων στο Γυμνάσιο Τσοτυλίου) στις περιοχές της Β. Ηπείρου.

Στην επίσκεψη αυτή αναφέρεται η τρέχουσα σειρά των σημειωμάτων και θα ήταν ουσιώδης παράλειψη αν δεν γινόταν λόγος για την προσφορά εκ μέρους του Συνδέσμου βιβλίων και άλλων σχολικών ειδών στα παιδιά του Φροντιστηρίου της Χιμάρας. Είναι ιδιωτικό ελληνικό σχολείο, στο οποίο φοιτούν Ελληνόπουλα στερούμενα δημόσιου μειονοτικού σχολείου, επειδή η Χιμάρα και η περιοχή της δεν αναγνωρίζονται ως μειονοτική ζώνη.

Η συνάντηση με τα παιδιά της Χιμάρας ήταν συγκινητική. Αλλά ακόμα μεγαλύτερη συγκίνηση προκάλεσε η συνάντηση με Ελληνόβλαχους των γύρω περιοχών, οι οποίοι επιζητούσαν με κάθε τρόπο να μας πουν πως είναι Ελληνες κι ας μιλούν τα βλάχικα.

Ο Νίκος Μέρτζος στη μελέτη του «Οι Αρμάνοι Βλάχοι», που εξέδωσε η Φιλόπτωχος Αδελφότης Ανδρών Θεσσαλονίκης, γράφει ότι «οι Βλάχοι (των γειτονικών βαλκανικών χωρών) εξοικονομώντας τον καιρόν αυτοδηλώνονταν απλώς Βλάχοι και για λόγους ασφαλείας προσελάμβαναν την εθνική ονομασία του κράτους όπου ζούσαν. [...] Ταυτόχρονα όμως υποδήλωναν την ελληνική συνείδησή τους. Αυτό πράττουν έως σήμερα στα Βαλκάνια και επιβιώνουν».

Συνέντευξη του κ.Μ.Τρίτου την εκπομπή της ΕΡΤ "Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα" με τη Μάγια Τσόκλη.

Ο κ.Μιχάλης Τρίτος μιλά για τους βλάχους και το βλάχικο γλωσσικό ιδίωμα
στο 16ο Πανελλήνιο Αντάμωμα Βλάχων στο Μέτσοβο, το 2000.




Τσόκλη: κ. Τρίτο, ποιοι είναι οι Βλάχοι ; Από πού κατάγονται;
Τρίτος: Οι Βλάχοι είναι αυτόχθονες Έλληνες, εκλατινισμένοι. Δηλαδή, είναι οι λατινόφωνοι υπήκοοι της άλλοτε απέραντης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ονομάζονται και Αρωμούνοι, που σημαίνει εκλατινισμένοι Έλληνες.
Τσόκλη: Ζούσανε πάντα εδώ ε;
Τρίτος : Μάλιστα, δηλαδή α-ρωμούνος από το προθετικό α- και το ρωμαίος -ρωμάνος, ρωμιός. Αυτό που λέμε για τους Έλληνες Ρωμιός είναι εκείνοι, που μιλούνε μόνο την ελληνική. Αρωμούνος είναι ο δίγλωσσος, ο ομιλών την βλάχικη και την λατινική.
Τσόκλη: Μάλιστα, και αναγκάστηκαν να μιλούνε αυτήν τη γλώσσα για να επικοινωνούνε με τους Ρωμαίους;
Τρίτος: Ναι, είναι κατάλοιπο των χρόνων της Ρωμαιοκρατίας και της επιδράσεως που άσκησε η δημώδης λατινική στα χρόνια της Ρωμαϊκής κατάκτησης.
Τσόκλη : Η γλώσσα η ίδια, τι γλώσσα είναι;
Τρίτος: Είναι ένα νεολατινικό ιδίωμα. Και έμεινε ιδίωμα, γιατί τελούσε πάντα υπό τον ασφυκτικό κλοιό της ελληνικής γλώσσας. Γιαυτό και δεν διαμορφώθηκε σε γλώσσα, είναι ιδίωμα.
Τσόκλη : Γράφεται;
Τρίτος: Όχι, δεν γράφεται, είναι προφορικό ιδίωμα. Υπάρχουν τραγούδια , υπάρχουν παραδόσεις, υπάρχουν παραμύθια, υπάρχουν χίλια δυο πράγματα, που μιλιούνται στο νεολατινικό αυτό ιδίωμα.
Τσόκλη: Και σήμερα ποιος μιλάει βλάχικα; Μιλάνε και οι νέοι;
Τρίτος: Ναι, γιατί όχι; Δεν μας πειράζει σε τίποτα. Εμείς τα βλέπουμε σαν φολκλόρ, σαν παράδοση, σαν εργαλείο πολιτιστικής αναφοράς.

«Ρίζες Ελλήνων» - από το «Εθνος της Κυριακής»

Την 1η Νοεμβρίου 2009 μαζί με το «Εθνος της Κυριακής» κυκλοφορεί ο πρώτος τόμος της σειράς «Ρίζες Ελλήνων», αφιερωμένος στους Βλάχους. Πρόκειται για μία μοναδική, πρωτότυπη και εξαιρετικά σημαντική σειρά πολυτελών βιβλίων για τις ρίζες, την ταυτότητα, την ιδιαίτερη καταγωγή των Ελλήνων. Ηθη και έθιμα, στολές-φορεσιές, οικιακά σκεύη, λαογραφικό υλικό, γλωσσικά ιδιώματα, οικισμοί-εγκαταστάσεις, κατοικίες, συνεντεύξεις επωνύμων, ιδιαίτερη κουζίνα-συνταγές και όλα όσα χαρακτηρίζουν μοναδικά τις «Ρίζες των Ελλήνων» είναι συγκεντρωμένα σε καθένα από τα πολυτελή βιβλία που θα κυκλοφορήσουν μαζί με το «Εθνος της Κυριακής»
Η πρωτότυπη αυτή σειρά βιβλίων, βασισμένη στο ανθρωπογεωγραφικό σύνολο της Ελλάδας, βάζει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων και ανοίγει για πρώτη φορά στα ελληνικά εκδοτικά χρονικά το πολύπλοκο κεφάλαιο με τις ιδιαίτερες πολιτισμικές ταυτότητες που συνθέτουν το ομοιογενές παζλ της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

Βλάχοι, Σαρακατσάνοι, Μικρασιάτες, Μανιάτες, Κρητικοί, Πόντιοι, Αρβανίτες, όπως και πολλές άλλες «ρίζες» και ταυτότητες, προσεγγίζονται με σεβασμό στην ιδιαίτερη παράδοση και ιστορία τους, με έναν τρόπο εύληπτο από τον μέσο αναγνώστη, με πλούσιο και ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό, αλλά και συστηματικές βιβλιογραφικές αναφορές για όποιον επιθυμεί περαιτέρω εμβάθυνση.

Απαράδεκτη Επιστολή

Παραθέτουμε την παρακάτω επιστολή ενημέρωσης
της ΠΟΠΣΒ προς τους συλλόγους-μέλη:

Ιωάννινα 18 Μαρτίου 2004.

Αρ. πρωτ: 167

Προς: τους Συλλόγους της Π.Ο.Π.Σ.Β


Με αφορμή καταγγελίες Συλλόγων της Ομοσπονδίας μας, ότι ήρθαν στα χέρια τους επιστολές του λεγόμενου 'Συλλόγου Αρωμανικού Πολιτισμού», αλλά και άρθρο με τίτλο "Υποχρέωση η διατήρηση της βλάχικης γλώσσας». που δημοσιεύεται στην εφημερίδας σας «ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ» της 18ης Μαρτίου 2004, σαν Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων, η οποία αποτελεί τον Δευτεροβάθμιο θεσμικό φορέα 84 Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων της Ελλάδας, έχουμε να επισημάνουμε τα εξής:

Ο επονομαζόμενος Σύλλογος Αρωμανικού Πολιτισμού,(από το εξής Σ.Α.Π) δεν αποτελεί μέλος της Ομοσπονδίας, ούτε μετείχε των εργασιών της τελευταίας Γενικής μας Συνέλευσης στη Λάρισα, όπως ψευδέστατα ( κατά πάγια τακτική )αναφέρεται ότι συμμετείχε.

Είναι γνωστό ότι στις εργασίες της Γενικής Συνέλευσης συμμετέχουν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι ενός Συλλόγου, ο οποίος είναι μέλος της Ομοσπονδίας. Επισυνάπτουμε σχετική κατάσταση μελών της Ομοσπονδίας μας, δηλώνοντας ότι σαν Ομοσπονδία ουδεμία σχέση επίσημη ή ανεπίσημη, έχουμε με τον εν λόγω Σύλλογο.

Οι θέσεις της Ομοσπονδίας μας πάνω στο ζήτημα της Λατινοφωνίας είναι δημόσια διατυπωμένες, έχουν εγκριθεί ομόφωνα από τη Γενική μας Συνέλευση μας, και συνάδουν απόλυτα τόσο με τη θέση της Ένωσης Βλάχων Επιστημόνων, όσο και με αυτή των Δημάρχων και Προέδρων Κοινοτήτων των Βλαχοχωρίων.

Εκδήλωση για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ''Ο Γεωργάκης Ολύμπιος'' - Ομιλία Μαρίας Καψάλη

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΨΑΛΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΛΙΒΑΔΙΩΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ  ‘Ο ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΟΛΥΜΠΙΟΣ’ 

ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ        HELEXPO-ΔΕΘ ‘ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΕΛΛΙΔΗΣ’

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 30/3/2008

Αγαπητές συμπατριώτισσες και συμπατριώτες

Αγαπητές φίλες και φίλοι

Κυρίες και κύριοι

Πέρασαν περίπου 150 χρόνια από τότε που ο Γερμανός περιηγητής Γκούσταβ Βάϊγκανγκ αποτύπωσε στο βιβλίο του που εκδόθηκε στη Λειψία το 1888 ‘Η γλώσσα του Ολυμπίων Βλάχων’, μεταξύ άλλων και ένα ποίημα - τραγούδι του Λιβαδίου, που έλεγε τα εξής :

                                                                                         Δηλαδή

Πλάνζε με μούμα πλάντζε με Κα εου, μούμα, με ντουκ του ξιάνε	Κλάψε με μάνα κλάψε με, γιατί μάνα μου φεύγω στα ξένα
Ξιάνε μούλτου α ντιπάρτε Νου σε στίε μπανα σια μοάρτε	Στα ξένα πολύ μακριά, από την άλλη πλευρά και δεν ξέρω αν θα ζήσω ή θα πεθάνω
Εου μούμα, βόϊ σ’ τρεκ του αμάρε Νου σια στίε α μεα τουρνάρε	Ε, μάνα, θέλω να περάσω τη θάλασσα και δεν ξέρω αν θα γυρίσω
Βεάντε, μούμα, κάρε ντα πρε πουάρτα Μα σι νου χιμπα αγκουγιάτουλου Κα σια άρσα λαϊλου ιθκατ	Να έχεις το νου σου μάνα ποιος χτυπάει την πόρτα, μήπως κι είναι ο αγωγιάτης και μου καούν τα μαύρα μου τα σωθικά.
Μπάγκα νι, ντάντο, ντισάσλι, Κα νβεάστε νι πλάντζε μαρεσλι	Ετοίμασε μου μάνα το δισάκι, γιατί η νύφη κλαίει η καημένη
Ντάντο λιέα νβεάστα ντε μάνα Κα έου φούγκου κατ’ αν Σαρούνα	Μάνα, πάρε τη νύφη απ’ το χέρι γιατί φεύγω στη Σαλονίκη
Μίνε βα αλας οαρα μπούνα Σα λιάου καπέστρουλ του μάνα	Εγώ σας αφήνω, ώρα καλή και παίρνω το καπίστρι στο χέρι
Νβεάστα σι νι ο αβετς νγκάταν Πάνα σι με τορνου κα ασλάν	Τη νύφη να μου την νοιάζεστε μέχρι να γυρίσω σαν λιοντάρι

Από τότε μέχρι σήμερα, πολλοί άλλοι συμπατριώτες μας, απαγγέλλοντας ή όχι ποιήματα, μετανάστευσαν στην πόλη μας εδώ, όπως και σε άλλες πόλεις της χώρας και του κόσμου. Τα τελευταία 100 χρόνια, συσπειρώθηκαν και συνεχίζουν να το κάνουν, γύρω από το Σύλλογό μας, του οποίου τα γενέθλια γιορτάζουμε φέτος και τιμούμε σήμερα.

Εμείς οι νεότεροι, μάθαμε την ιστορία του από τους παλιούς, τους μεγάλους, και μας φαίνεται σαν ένα παραμύθι της γιαγιάς μας, ένα γλυκό νανούρισμα στα αυτιά μας. Θαυμάσαμε τα επιτεύγματα των παλιών, τη μαχητική τους στάση απέναντι στη ζωή, τη συμμετοχή τους σε όλους τους αγώνες και τα ‘παρών’ τους σε όλες τις μεγάλες στιγμές του 20^ου αιώνα, που ταλάνισαν τη χώρα μας και τον κόσμο όλο.

Εκδήλωση για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ''Ο Γεωργάκης Ολύμπιος'' - Ομιλία Γ.Συνεφάκη

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Γ.ΣΥΝΕΦΑΚΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΛΙΒΑΔΙΩΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
‘Ο ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΟΛΥΜΠΙΟΣ’ 
ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ


ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ HELEXPO-ΔΕΘ ‘ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΕΛΛΙΔΗΣ’
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 30/3/2008






Αγαπητές συμπατριώτισσες και συμπατριώτες, Αγαπητές φίλες και φίλοι, Κυρίες και Κύριοι


Η μοίρα η καλή, τα έφερε έτσι, ώστε εμείς οι επτά που απαρτίζουμε το σημερινό Διοικητικό Συμβούλιο, η Αλίκη η Χαλκιά, η Εύη η Παπαδάμ, η Άννα η Γαζέτη, η Μαρία η Καψάλη, ο Διονύσης ο Κοκκινοπλίτης, ο Κώστας ο Μουσένας και εγώ, να είμαστε εμείς σήμερα, 30 Μαρτίου 2008, που οργανώνουμε την γενέθλια γιορτή για τα 100 χρόνια του Συλλόγου μας, του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’.
Κι αυτή η μοίρα η καλή, μας κατέστησε υπόχρεους να οργανώσουμε μια τελετή αντάξια της ιστορίας του Συλλόγου, δηλαδή μία τελετή σεμνή, λιτή και απέριττη μεν, αλλά παράλληλα πλούσια σε μεστό λόγο, όπως μας υπόσχεται η παρουσία των εγκρίτων ομιλητών που έπονται και γεμάτη από τραγούδι και χορούς, όπως μας προϊδεάζουν τα μέλη των χορευτικών των Συλλόγων μας.
Το κείμενο που θα σας διαβάσω, έχει τον χαρακτήρα ενός Πανηγυρικού Πρακτικού του Διοικητικού μας Συμβουλίου και εκφράζει μία συλλογική άποψη του 7μελούς για την τελετή του αιωνόβιου πλέον Συλλόγου μας. Εγώ απλώς είμαι ο εκφωνητής  του.

Ανακοίνωση του συλλόγου βλάχων Περιβολιωτών Ημαθίας

 

Παλαιό Σκυλίτσι Ημαθίας 06/09/2010
Αρ.Πρωτοκ. 6/2010

Με αφορμή τα Δελτία Τύπου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων (ΠΟΠΣΒ) στις 13/06/2010 και 28/07/2010 που απευθύνεται στα Πρωτοβάθμια όργανα της αλλά και από δημοσιεύματα του τοπικού τύπου και του διαδικτύου, ο Σύλλογος μας έχοντας βαθιά την αίσθηση του καθήκοντος και του ρόλου του ως Πολιτιστικού Συλλόγου Βλάχων στην Ημαθία, εκφράζει την έντονη αγανάκτηση του και αποδοκιμάζει προκλήσεις γνωστών και αγνώστων κύκλων, παρασιτικών δυνάμεων και ανιστόρητων οργανώσεων που αγνοούν συστηματικά και επιδεικτικά το συλλογικό μας Πανελλήνιο Όργανο (ΠΟΠΣΒ), προωθώντας εδώ και χρόνια την ανάδειξη από το πουθενά ζητήματος “βλάχικης” μειονότητας, επιδιώκοντας να δώσουν στο κοινό την εντύπωση μιας Ελλάδας μωσαϊκού.