Ο Μέγας Αλέξανδρος, η Ευρώπη και η Ελλάδα

Ο Μέγας Αλέξανδρος επαναπροσδιόρισε τον κόσμο, ένωσε για πολλά χρόνια την Ανατολή και τη Δύση σε ένα ενιαίο σύνολο, με έναν τρόπο που ήταν αδιανόητος πριν από αυτόν και δεν επαναλήφθηκε μετά από αυτόν. Για την Ευρώπη οι κατακτήσεις του αποτέλεσαν την υλοποίηση ενός διαρκούς οράματος: την κατοχύρωση της δυτικής κοσμοαντίληψης σε σχέση με τις ανατολικές απειλές και επιρροές.

Για τη θέση του Μεγάλου Αλέξανδρου στην ευρωπαϊκή ιστορία, αλλά και για τη συμβολική του σημασία στην εμπορική και πολιτισμική εξάπλωση της Δύσης στη Ανατολή θα μιλήσει, στις 10 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ο Πιέρ Μπριάν, ομότιμος καθηγητής του Κολλεγίου της Γαλλίας στην Έδρα Ιστορίας και Πολιτισμού του Αχαιμενιδικού Κόσμου και του Βασιλείου του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Την εκδήλωση, που γίνεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Megaron Plus, θα συντονίσει ο Γιώργος Τόλιας, διευθυντής Ερευνών στο Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών της Ελλάδας. Η ομιλία του Πιερ Μπριάν πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Collège de France, τη Γαλλική Πρεσβεία στην Αθήνα και το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, στο πλαίσιο του προγράμματος Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία 2014.

Η Στρατηγική του Ιστορικού και Πολιτικού Αναθεωρητισμού

Αποδόμηση – Εθνομηδενισμός – Νέα Τάξη

Ηλίας Ηλιόπουλος 

Ιστορικός-Διδάκτωρ (Dr. phil) Πανεπιστημίου Μονάχου

Αντίβαρο, Απρίλιος 2007

Στην «νέα» στρατηγική-ιδεολογική γραμμή της Νεοταξικής Παγκόσμιας Ηγεμονίας εξέχουσα θέση κατέχει ο ιστορικός Αναθεωρητισμός. Ο εθνομηδενισμός και η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, ταυτότητας και ιστορίας εξυπηρετεί ευθέως την αποσταθεροποίηση και γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρώπης των Εθνών.

Όπως επισημαίναμε ήδη από πολλών ετών, «ένας κρίσιμος αριθμός των δυτικών δεξαμενών σκέψεως έχει ενστερνισθεί την παλαιά και γνωστή θέση ότι τα πολυεθνικά κράτη, όπως εκείνα των Καρολιδών, των Αψβούργων ή των Οσμανιδών, υπήρξαν λειτουργικώτερα από τα διάδοχά τους εθνικά κράτη. Η «λύση» της ανασυστάσεως των παλαιών αυτοκρατοριών, υπό άλλην βεβαίως μορφή, ως οριζουσών συνιστωσών μιας παγκοσμίου τάξεως πραγμάτων, φαίνεται να έχει προκριθεί από πολλού χρόνου, αφ’ ης στιγμής, μάλιστα, η υπερατλαντική Υπερδύναμις ομολογημένα αδυνατεί να επωμίζεται, μόνη αυτή, το υπέρογκο βάρος της περιφρουρήσεως της διεθνούς τάξεως» (Ηλία Ηλιόπουλου, «Από την υπέρβαση της παλαιάς στην χάραξη της νέας διαχωριστικής γραμμής», περιοδικό «Οίστρος», τ. 9/10, Μόναχο, χειμώνας 1995). Η επιχειρούμενη, όμως, από ορισμένους αναβίωση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου (ένα νέο «Ράϊχ» – «Ευρωπαϊκός Πυρήνας») ή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (επάνοδος της Τουρκίας στην ΝΑ. Ευρώπη, 100 χρόνια μετά την εκδίωξή της το 1913, και ανάδειξή της όχι μόνον σε Περιφερειακή αλλά και σε Ευρωπαϊκή Δύναμη) προαπαιτεί οπωσδήποτε την αποδόμηση και διάλυση των ιστορικά διαμορφωμένων και πολιτικά κυριάρχων Εθνών-Κρατών της Βαλκανικής, μέσω της εθνοπολιτισμικής τους μετάλλαξης – και τον συνακόλουθο εθνοφυλετικό κατακερματισμό τους. 

Ακριβώς στο σημείο αυτό, η κυρίαρχη υπερεθνική ελίτ χρησιμοποιεί τις «καλές υπηρεσίες» των νεοφιλελεύθερων διεθνιστών και των «αποδομιστών» που προέρχονται από την «μετα-νεωτερική», μετα-εθνική «Αριστερά», οι οποίοι έχουν αναδειχθεί σε «οργανικούς διανοουμένους» της Νέας Τάξης και της Παγκόσμιας Ηγεμονίας, δοθείσης και της (ιδιαζούσης) ροπής των κύκλων αυτών σε αυτό που ο Paul Gottfried αποκαλεί «Πολιτική Θεολογία», δηλαδή μία σωτηριολογική και ντετερμινιστική, κατ’ ουσίαν θεολογική, θεώρηση του κόσμου – σε εκκοσμικευμένη, όμως, μορφή (secular), και όχι σε θρησκευτική όπως άλλοτε (π.χ. Χιλιαστικός Προτεσταντισμός, Καλβινισμός κ.λ.π.). Πράγματι, η αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική διανόηση» και η σημερινή «light» Ευρω-Αριστερά (τύπου «Συνασπισμού», αλλά και μετηλλαγμένου και αλωθέντος «Πασόκ») επιχειρούν, εδώ και χρόνια, να κρύψουν την ιδεολογική χρεωκοπία τους καθώς και την (ιστορική πλέον!) αδυναμία τους να διατυπώσουν μία συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση για την πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία, δραπετεύοντας σε έναν ολοκληρωτικής υφής (βαθύτατα αντιδημοκρατικό και δημο-φοβικό) εθνομηδενισμό. 

Ο Νικόλαος Θέμελης για τον Αχιλλέα Λαζάρου

Μόλις ιδρύθηκε από τον ακαδημαϊκό και πρώτο μεταπολιτευτικά Πρόεδρο της Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινόπουλο το αναγνωρισμένο σωματείο ''Επιτροπή Ενημέρωσης επί των Εθνικών Θεμάτων'', όλα τα μέλη του Δ.Σ έσπευσαν να επισημάνουν την ανάγκη εξευρέσεως του τελειότερα ειδικευμένου και της προσλήψεως του.

Εξ άλλου με την πάροδο του χρόνου, συνάμα δε τις αιφνίδιες και αδιάλειπτες αναδύσεις εθνικών θεμάτων, συνειδητοποιήθηκε ότι χωρίς τον ειδήμονα η Επιτροπή δεν είχε λόγο υπάρξεως. Εύλογα κατά την πρώτη αναδιάρθρωση του Δ.Σ αποφασίσθηκε η πάση θυσία εξασφάλισή του, την οποία ανέλαβε ο νέος γενικός γραμματέας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και νυν πρύτανις, Γεώργιος Μπαμπινιώτης.

Μετά σχετική διερεύνηση πρότεινε τον συγγραφέα του παρόντος βιβλίου Αχιλλέα Γ. Λαζάρου, ο οποίος είχε ολοκληρώσει λαμπρές μεταπανεπιστημιακές σπουδές, τριετείς στην Ελλάδα και τριετείς ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ. σε τέσσερα Α.Ε.Ι της Γαλλίας με ειδικεύσεις στην Ιστορία, φιλολογία, γλωσσολογία, εθνολογία λαών ΝΑ Ευρώπης. Ήταν ήδη Δρ Πανεπιστημίου Αθηνών και διαδοχικά είχε διετελέσει charge de cours a la Sorbonne (Paris IV) βαλκανικής ρωμανολογίας και ρουμανικής διαλεκτολογίας, επιστημονικός συνεργάτης της Ακαδημίας Αθηνών και της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους (Εκδοτική Αθηνών, Α.Ε), γενικός επιθεωρητής Μ. Ε. - διευθυντής της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής, καθηγητής ιστορίας - εθνολογίας των Σχολών Μετεκπαιδεύσεως Λειτουργών Μ.Ε και Δ.Ε. (ΣΕΛΜΕ-ΣΕΛΔΕ), του Τμήματος Μετεκπαιδεύσεως Μοιράρχων με γνωστικό αντικείμενο ''Μειονότητες - Μειονοτικά Ζητήματα'', Σχολής Αξιωματικών Αδελφών Νοσοκόμων ''Εθνολογικά και Ιστορικά Ζητήματα του Ελληνισμού'', των Μορφωτικών Κύκλων της Χ.Ε.Ν. ''Εθνικά και Μειονοτικά Ζητήματα  της Ν.Α Ευρώπης'', της Ναυτικής Σχολής Πολέμου ''Εθνικά και Μειονοτικά Ευρώπης''. 

Ο γενικός γραμματέας της Επιτροπής, κατά την αποκλειστική συνεδρία της, στην οποία ήσαν παρόντες και οι δύο αντιπρόεδροι, ακαδημαϊκοί Γ. Μιχαηλίδης-Νουάρος και Άγγελος Βλάχος, παρουσιάζοντας τον υποψήφιο επιστημονικό συνεργάτη ''αναφέρθηκε στην επιστημονική κατάρτιση αυτού, στην αποθησαυρισμένη εμπειρία του στα Εθνικά Θέματα υπό την ευρύτερη έννοια τους, στις ικανότητες του ως διδάκτορα της Φιλοσοφικής, στις παρασχεθείσες υπηρεσίες του ως επιστημονικού συνεργάτη και συμβούλου στο Υπ. Εξωτερικών και εξέφρασε την πεποίθηση ότι με τα προσόντα του αυτά, θα καταστεί πολύτιμος συνεργάτης του Σωματείου μας''. Προσωπικά δε ασκώντας τα προεδρικά καθήκοντα χαρακτήρισα την εισήγηση του γενικού γραμματέα ''εντυπωσιακή γιατί κατέδειξε πράγματι ότι ο κ. Λαζάρου είναι κάτοχος των εθνικών μας θεμάτων, έχει εισδύσει στον πυρήνα των προβλημάτων και έχει αποκομίσει τεράστιες γνώσεις και εμπειρίες σε τρόπο ώστε να προσβλέπουμε στον καταξιωμένο αυτόν επιστήμονα, ως τον πλέον επιφανή και σπουδαίο συνεργάτη μας. Στους χαρακτηρισμούς αυτούς συμφώνησαν όλα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και πρόσθεσαν ότι ο καθηγητής κ. Μπαμπινιώτης με την επιλογή που έκανε στο πρόσωπο του κ. Λαζάρου, η Επιτροπή μας βρήκε τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση.

Samarina, village without cats

Samarina is officially listed as the Greek village of highest elevation, at 1650 meters above sea level. This isn't that much by Himalayan or Andean standards, but in "salty" Greece it can have dramatic consequences: Samarina, like other nearby villages, is inhabited for about five months per year. Of course, this has also to do with the nature of the villagers: they are Vlachs, shepherds by an ageless tradition, who have to take their flocks to the meadows of Thessaly for the winter, returning to the mountains in late spring. More precisely, people, sheep and guard dogs arrive at the sheepfolds in the outskirts of Samarina around May 1; three weeks later, on the day of Saints Constantine and Helen (May 21), the people enter the village and reopen their houses. Bus service to and from the province capital of Grevena starts only in mid-July, with village life reaching its peak during the religious festival of August 15 (Virgin Mary's day, a very important holiday throughout Greece), which attracts thousands of visitors; about ten weeks later, Samarina is deserted, except for a single man who stays there as a "winter supervisor".

I visited Samarina shortly before bus service was established for the season, so I had to take a taxi from Grevena; the trip takes close to an hour and half, due to the road's condition. The driver was telling me about the variety of passengers he had driven to Samarina, many of them mountaineers interested in conquering Smolikas (at 2640 meters, second only to Mt Olympus); among them, the example of a school teacher from Thessaloniki who had crossed the Pindos mountains all the way to the town of Konitsa, together with her seven year old daughter, stands out. Well, this time we saw people hiking the other way: desperate Albanians on their way to the fields (and jobs, hopefully) of Thessaly, their faces burned by the mountain sun and traced by fatigue; they survive the trip thanks to free food from merciful Greeks or fellow Albanians working at the sheepfolds (and thus allowing the local shepherds to sleep at home!).

FUEN: Γερμανοί «σπεσιαλίστες» επί των εθνοτήτων που δραστηριοποιούνται για τον κατακερματισμό του Ιράκ εφευρίσκουν «μειονότητα» Βλάχων στην Ελλάδα

Διευθυντήριο με πολλαπλούς παίκτες 19/10/2006 

FLENSBURG -BOZEN (Μπολτσάνο) - ΒΑΓΔΑΤΗ - ΑΘΗΝΑ 

(Ίδια έκθεση) 

Γερμανοί «ειδήμονες επί των εθνοτήτων» συμμετέχουν στην προετοιμασία για την εδαφική κατάτμηση του Ιράκ σε τρία (αυτόνομα) κράτη. Η κατάτμηση προετοιμάζεται από μια «ομάδα μελέτης» του Κογκρέσου των ΗΠΑ, υπό την προεδρία του πρώην υπουργού Εξωτερικών, Τζέιμς Μπέικερ. Σύμφωνα με το σχέδιο τους, το Ιράκ πρέπει να υποδιαιρεθεί σε «αυτόνομες περιφέρειες». Η «Ευρωπαϊκή Ακαδημία του Bozen» παρέχει μαθήματα «αυτονομίας» στους μελλοντικούς «managers» των ιρακινών περιφερειών. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων παραδίδονται εκπαιδευτικά σεμινάρια στα πλαίσια αυτού του προγράμματος. 

Η «ευρωπαϊκή» ακαδημία είναι ένα ερευνητικό ινστιτούτο μειονοτήτων, που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση της Γερμανόφωνης επαρχίας Bozen (Μπολτσάνο), στην περιφέρεια του νότιου Τιρόλ-Τρεντίνο της Ιταλίας. Η ακαδημία έχει στενούς δεσμούς με τις γνωστές οργανώσεις-βιτρίνες που προωθούν την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του Βερολίνου, οι δραστηριότητες των οποίων μπορούν να χαρακτηριστούν «εθνοτιστικές» και «ρατσιστικές». Σε διάσκεψη τύπου που θα λάβει χώρα την επόμενη εβδομάδα στο Bozen (Μπολτσάνο) οι «ειδήμονες επί των εθνοτήτων» στοχεύουν να αναλάβουν δράση και σε άλλες περιοχές διεθνούς έντασης. Η εστίαση των υπό γερμανική ηγεσία διαβουλεύσεων «περί των εθνοτικών ομάδων» εντοπίζεται στις συγκρούσεις στη Βόρεια Ιρλανδία και τη Βόρεια Ισπανία (Χώρα των Βάσκων), καθώς επίσης και σε υποτιθέμενα κέντρα σύγκρουσης στην Ελλάδα. 

Την περασμένη εβδομάδα, περίπου 40 αντιπρόσωποι της διοίκησης του πολέμου της Βαγδάτης ήρθαν στο Bozen για καθοδήγηση σε ζητήματα σχετικά με την «αυτονομία». Στο πλαίσιο μαθήματος μάστερ με θέμα «Ομοσπονδιακό σύστημα στα πλουραλιστικά Κράτη», [1] επρόκειτο να λάβουν βαθιές γνώσεις σχετικά με «τη συμβίωση πληθυσμών διαφορετικών εθνοτικών ομάδων».  Η εθνοτιστική έννοια του «folk group», η οποία έθεσε τις βάσεις για την εξαπάτηση εκατοντάδων χιλιάδων κατά τη διάρκεια της βασιλείας της ναζιστικής τρομοκρατίας [2], αποτελεί σήμερα τη βάση της ατζέντας των ΗΠΑ για τη διάλυση του Ιράκ σε ζώνες «εθνοτικών ομάδων» [3]. Kατά συνέπεια, οι «λαότητες (folk groups)» των Σουνιτών, των Σιιτών και των Κούρδων θα χωριστούν σε τρία περιφερειακά κράτη , προκειμένου να διευκολυνθεί ο έλεγχος της εν λόγω χώρας, που είναι πλούσια σε πρώτες ύλες. Ο σχεδιασμός των ΗΠΑ αναφέρεται ρητά στην εθνοτική (αίματος) ομογενοποίηση του Ιράκ, το οποίο πρέπει να σβηστεί από το χάρτη μέσα από την καθιέρωση «συνόρων βασισμένων στην αιματολογική καταγωγή» (blood borders) [4]. 

Το Ευαγγέλιο της Γράμμουστας τυπωμένο στη Βενετία το 1748 από τον Νικόλαο Γλυκύν

Ευαγγελιστάριον της Γράμμουστας τυπωμένο στη 

Βενετία το 1748 από τον Γιαννιώτη Νικόλαο Γλυκύν, 

όπως αναφέρει η επιγραφή του:

''Εν ετίησιν 1748 παρά Νικολάω Γλυκείν τω εξ Ιωαννίνων''.

Φυλάσσεται από την Εκκλησιαστική Επιτροπή της Κοινότητος στο Άργος Ορεστικό.

Η Παναγιά της Γράμμουστας

Στο κέντρο της Γράμμουστας στέκει ακοίμητος φρουρός της συνείδησης της, η πέτρινη Βασιλική της Παναγίας. Μάρτυρας λαμπρός της ακμής της, με γεμισμένα τα "σπλάχνα" της από γκρεμισμένες πέτρες κομμάτια από κίονες και τα τόξα της. Γύρω - γύρω όλες οι πλευρές της είχαν μικρές πολεμίστρες στους τοίχους της οι οποίες μαρτυρούν για τις δύσκολες μέρες, που πέρασε η Γράμμουστα, τότε που οι κάτοικοι της ταμπουρωμένοι μέσα στην Παναγία αντιστέκονταν στους Τουρκαλβαvούς.

Αναζητώντας τις Δρακόλιμνες των Ελληνικών βουνών

Νικόλαος Γ. Εμμανουήλ

Καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δ/ντης Εργαστηρίου Γεωργικής Ζωολογίας και Εντομολογίας 

Μεταξύ των στοιχείων που προσδίδουν ενδιαφέρον και ομορφιά στα Ελληνικά βουνά, εξέχουσα θέση κατέχουν οι ορεινές λίμνες, που σαν γαλάζια στολίδια κοσμούν το πράσινο των αλπικών λιβαδιών και ημερεύουν το γκρίζο των βράχων στις απόκρημνες πλαγιές.

~ Φωτο πάνω: Η κορυφή του όρους Τύμφη καθρεπτίζεται στα νερά της Δρακόλιμνης της Τύμφης

Σχεδόν σε όλα τα Ελληνικά βουνά, ακόμη και σε αυτά που βρίσκονται σε νοτιότερες πλέον ξηροθερμικές περιοχές, την άνοιξη συναντά κανείς υδάτινες συλλογές, μικρές λίμνες, οι περισσότερες των οποίων αργότερα, το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο, σβήνουν αναμένοντας τις βροχές και τα χιόνια του χειμώνα.

Οι επισκέπτες των βουνών μας γνωρίζουν καλά ορισμένες από αυτές τις λίμνες και ιδιαίτερα εκείνες που κρατούν το νερό όλο τον χρόνο. Για τις άλλες, τις εποχιακές, πρέπει κανείς να επισκεφθεί έγκαιρα, την άνοιξη και αρχές καλοκαιριού, τα βουνά για να τις συναντήσει και να θαυμάσει την ομορφιά τους.

Ορεινές λίμνες στην χώρα μας υπάρχουν βέβαια και ως αποτέλεσμα δημιουργίας τεχνητών φραγμάτων σε ποτάμια (π.χ. φράγμα Ταυρωπού, Νέστου, Αώου, Μόρνου, Εύηνου κ.ά.). Αλλες λίμνες σε ορεινές περιοχές έχουν επίσης δημιουργηθεί από φράγματα που δημιουργήθηκαν από κατολισθήσεις στα πρανή ορεινών ποταμών (π.χ. λίμνη Τσιβλού στην Αχαΐα, Στεφανιάδας στον Ν. Τρικάλων κ.ά.).

Οι «Δρακόλιμνες», αν και πολύ μικρές, είναι από τις πλέον γνωστές φυσικές ορεινές λίμνες. Οι λίμνες αυτές έμφορτες με μύθους και δοξασίες από τους κτηνοτρόφους και άλλους κατοίκους των επί μέρους περιοχών αποτελούν τα τελευταία χρόνια πόλο έλξεως επισκεπτών.

Μαλακάσι Τρικάλων

Το χωριό έχει μια μαγευτική φυσική ομορφιά, γιατί βρίσκεται μέσα σε δάσος με πεύκα, έλατα κι οξιές, στα σύνορα της Θεσσαλίας, της Ηπείρου και της Μακεδονίας σε υψόμετρο 850 μέτρα. Τον χειμώνα στο χωριό μένουν λίγοι κάτοικοι, ενώ το καλοκαίρι σφύζει από ζωή. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη νομαδική κτηνοτροφία, την εκμετάλλευση μέσω συνεταιρισμού του δημοσίου δάσους και η καλλιέργεια κηπευτικών. Το Μαλακασιώτικο Ρέμα (πρώτο κομμάτι της διαδρομής του Πηνειού) κι οι πολλές πηγές μέσα και έξω από το χωριό, ποτίζουν τις καλλιέργειες και ξεδιψούν με το γάργαρο νερό τους τους επισκέπτες. Πανέμορφα πέτρινα σπίτια, παλαιές εκκλησίες κι ο παλαιός μύλος απ’ την εποχή της Τουρκοκρατίας, η πλατεία με τα πλατάνια οι βρύσες της Τραγόπετρας και του Κάμπου του Δεσπότη, συμπληρώνουν τη γραφική εικόνα του Μαλακασίου. Οι κάτοικοι κρατούν τα παραδοσιακά ήθη κι έθιμα πολλών γενεών κι υπάρχουν αρκετοί Μαλακασιώτες μουσικοί, που παίζουν παραδοσιακά όργανα και ζουν στον τόπο τους.

Μύθοι και θρύλοι της λαϊκής παράδοσης εξάπτουν την φαντασία του επισκέπτη. Η Κατάρα πήρε το όνομά της, σύμφωνα με τον θρύλο, απ’ τον άτυχο δεσπότη, που πάγωσε περνώντας με άσχημο καιρό έναν βαρύ χειμώνα από εκεί και πριν πεθάνει καταράστηκε την κορυφή! Το σημείο που βρέθηκε νεκρός λέγεται ο «Κάμπος του Δεσπότη».

Στο βράχο «Πέτρα – Φίδι», λένε πως υπήρχε η φωλιά ενός δράκου – φιδιού που στοίχειωνε την περιοχή και φύλαγε έναν κρυμμένο θησαυρό. Οι κάτοικοι της περιοχής θέλοντας να βγάλουν το φίδι – δράκο από τη φωλιά του, του έβαλαν έναν κάδο μ’ αλατισμένο γάλα και το θεριό αναγκάσθηκε να κατεβεί στο ποτάμι, για να πιεί νερό. Τότε μπήκαν στη φωλιά του κι αφού δεν βρήκαν το θησαυρό, την κατέστρεψαν. Όταν γύρισε ο δράκος εξαγριώθηκε και το σφύριγμά του ακούστηκε μέχρι το χωριό. Οργισμένος χτύπησε με την ουρά του το βράχο που σχίστηκε στη μέση. Από τότε στην Πέτρα – Φίδι διακρίνονται τα ίχνη των ραβδώσεων από το χτύπημα της ουράς του δρακόφιδου.

Μηλίτσα στο γκρεμό (Μέτσοβο) - Βλάχικα τραγούδια

Ένα από τα πλέον διαδεδομένα παραδοσιακά τραγούδια σε 

ολόκληρη την Ελλάδα! 

Κάθε τόπος έχει δημιουργήσει τη δική του παραλλαγή. Αλλού μπορεί να χαρακτηριστεί ως "Παραλογή", αλλού ως τραγούδι "της αγάπης", ενώ σε άλλες περιοχές ανήκει στα κλέφτικα και ηρωικά τραγούδια. Είναι γνωστό και διαδεδομένο από τα Δωδεκάνησα και την Πελοπόννησο μέχρι την Μακεδονία και την ευρύτερη Θράκη και από την Κέρκυρα και την Λευκάδα έως τα βάθη της Καππαδοκίας.

Στο Μέτσοβο όπως και σε άλλα Βλαχοχώρια της Ηπείρου (π.χ. Συρράκο, Καλαρρύτες), των Τρικάλων και των Γρεβενών το τραγούδι αυτό συναντάται ως "Παραλογή", δηλ. ως πολύστιχο (συνήθως) αφηγηματικό τραγούδι με δραματικό - τραγικό περιεχόμενο και καταγωγή στην ύστερη Βυζαντινή εποχή. Σύμφωνα με τη Δόμνα Σαμίου:

"Το τραγούδι αυτό συνδέεται με την λαϊκή δοξασία ότι η ψυχή του νεκρού εξοργίζεται όταν κάποιος διαταράξει τη γαλήνη της. Η υπόθεση είναι απλή: ένας νέος, νυχτοπερπατώντας για γλεντοκόπι ή ερωτοδουλειά, ξεστρατίζει και βρίσκεται σ' ένα κοιμητήρι όπου απρόσεχτα πατάει το μνήμα ενός παλικαριού. Η αντίθεση που προκύπτει από το βέβηλο αυτό συναπάντημα του νεκρού με τον ζωντανό συνομήλικό του, τα παραπονεμένα λόγια του νεκρού μέσα απ' τον τάφο, οι αναμνήσεις από τη δική του πρότερη και χαμένη νιότη γίνονται εντέλει ένας φιλοσοφικός στοχασμός για το πρόσκαιρο και εύθραυστο της ζωής". Περιλαμβάνεται στον δίσκο "Αφιέρωμα στο Μέτσοβο - Στέργιος Μπάος".

Οι στίχοι:

Μηλίτσα που 'σουν στο γκρεμό με μήλα φουρτουμένη

τα μήλα σου - άι Μηλίτσα μου - τα μήλα σου μ' αρέσουνε

τα μήλα σου μ' αρέσουνε μα το γκρεμό φοβούμαι

κι αν το φοβά - άι Μηλίτσα μου - κι αν το φοβάσαι το γκρεμό.

Βλάχικη μακαρονόπιτα

Τυρινή εβδομάδα χωρίς βλάχικη μακαρονόπιτα δεν νοείται! 
Μια απολαυστική πίτα από το 
Παλαιοχώρι Συρράκου..

Της Ελευθερίας Μπούτζα 

~ Υλικά

6 φύλλα χειροποίητα

1/2 πακέτο μακαρονάκι κοφτό βρασμένο

1/2 κιλό φέτα γίδινη 

4 αυγά, αλάτι, πιπέρι

1 γιαουρτάκι (200 γρ)

φρέσκος δυόσμος

1 φλ. ελαιόλαδο

~ Εκτέλεση

Λαδώνουμε ένα ταψί Νο 40 και στρώνουμε τα μισά φύλλα λαδώνοντας τα ενδιάμεσα. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατεύουμε το κοφτό μακαρονάκι με τη φέτα, το γιαουρτάκι, τα 4 αυγά, το ψιλοκομμένο φρέσκο δυόσμο, το αλατοπίπερο και το 1/2 φλ. ελαιόλαδο. Ρίχνουμε το μίγμα στο ταψί και στρώνουμε από πάνω τα υπόλοιπα 3 φύλλα λαδώνοντας τα ενδιάμεσα. Χαράζουμε τη πίτα και τη ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για 40 με 45 λεπτά μέχρι να πάρουν χρώμα τα φύλλα.

Μήπως ξεχάσατε να φορέσετε Μάρτη;

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, συνηθίζεται να φοριέται στον καρπό του χεριού ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη» ή «Μαρτιά». Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» φοριέται κυρίως από τα παιδιά για να προστατεύει τα πρόσωπά τους από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν.

Ο "Μάρτης" φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι. Καμμιά φορά φοριέται ακόμα και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ώστε να μην σκοντάφτει ο κάτοχoς του.

Η κατασκευή του "Μάρτη" είναι πολύ απλή. Χρειάζονται μόνο δύο κλωστές κεντήματος, μία κόκκινη και μία άσπρη. Κάνεις από έναν κόμπο στη μία άκρη της καθεμιάς, τη στερεώνεις κάπου με μια καρφίτσα και βάζοντάς την ανάμεσα στις παλάμες σου τη στρίβεις όσο γίνεται περισσότερο. Οταν στριφτεί καλά την κομπιάζεις και απ’ την άλλη άκρη της. Επαναλαμβάνεις με τη δεύτερη κλωστή. Οταν είναι έτοιμες oι στριμμένες κλωστές, τις πιάνεις μαζί -κόκκινη και άσπρη- και τις τεντώνεις. Σε μια στιγμή, τις αφήνεις απ' τη μια άκρη και μπλέκονται από μόνες τους.

"Μάρτη" δεν φορούσαν μόνο οι άνθρωποι. Σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να προστατέψουν το νερό από τον ήλιο και να το διατηρήσουν κρύο. Σε άλλες περιοχές το φορούσαν μέχρι να φανούν τα πρώτα χελιδόνια, οπότε και το άφηναν πάνω σε τριανταφυλλιές, ώστε να τον πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι το φορούν ως την Ανάσταση, οπότε και το δένουν στις λαμπάδες της Λαμπρής για να καεί μαζί του.

Ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο εξαπλωμένο σε όλα τα βαλκάνια, λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, επειδή οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων συνήθιζαν να δένουν μια κλωστή, την «Κρόκη», στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.