Ο Μιχαήλ Σάπκας στον Μακεδονικό Αγώνα - Ν. Ι. Μέρτζου

Μιχαήλ Σάπκας 

Φωτογραφία από το αρχείο της Λίλας Ρίζου

Μιχαήλ Σάπκας (Δήμαρχος Λάρισας: 1914, 1925, 1929, 1934): Ο γιατρός Μιχαήλ Σάπκας γεννήθηκε στο Μεγάροβο της Μακεδονίας, αλλά εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Λάρισα μετά το ξεριζωμό τους από τους Βούλγαρους. Ήταν γαμπρός του πρώην δημάρχου Λογιωτάτου, υπήρξε ιδρυτής του Μακεδονικού Συλλόγου Λάρισας το 1901, καθώς και ένας από τους οργανωτές του Σώματος των Μακεδονομάχων. Με τον τρόπο αυτό συνέβαλε στον μακεδονικό αγώνα βοηθώντας τον Παύλο Μελά. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ολοκληρώθηκε η ύδρευση και ο ηλεκτροφωτισμός της πόλης, διαμορφώθηκαν τα πρώτα πεζοδρόμια, δημιουργήθηκαν σύγχρονα για την εποχή διδακτήρια, ιδρύθηκε το Δημοτικό Ωδείο, η Δημοτική Βιβλιοθήκη και το Μουσείο Λάρισας, ανεγέρθηκε η Νέα Αγορά και τα σφαγεία, έγινε αναδιοργάνωση του Κουτλιμπάνειου και Τριανταφύλλειου Νοσοκομείου και ως παράρτημά του λειτούργησε το Νοσηλευτήριο Λοιμωδών Νόσων κ.λπ. Επίσης, επί των ημερών του εγκαταστάθηκε στη Λάρισα η Ανώτερη Διοίκηση Χωροφυλακής Θεσσαλίας.[βλ.εδώ]

Ο Μιχαήλ Σάπκας στον Μακεδονικό Αγώνα

Ν. Ι. Μέρτζου

Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:

Εδώ

Οι Βλάχοι της Ράμνας

Η ΡΑΜΝΑ:

Την εποχή της διοίκησης του Αλή Πασά στα Ιωάννινα δημιουργήθηκαν προβλήματα με τους ελληνικούς πληθυσμούς που ζούσαν στην περιοχή κι έτσι ξεκίνησαν οι μετακινήσεις των Ελλήνων κατοίκων της περιοχής, οι οποίες διαχωρίστηκαν κυρίως σε δύο φάσεις:

Η πρώτη φάση των μετακινήσεων σημειώθηκε ανάμεσα στο 1820 με 1822. Στην χρονική αυτή περίοδο ο Αλή Πασάς ήταν σε ανοιχτή σύγκρουση με την κεντρική Οθωμανική εξουσία. Η δεύτερη φάση φάση των μετακινήσεων τοποθετείται στο 1822 με 1830.Τα αίτια των μετακινήσεων αυτών μπορούν να θεωρηθούν και ως συνέπειες της επανάστασης του 1821.

Από αυτές τις δύο μετακινήσεις δημιουργείται ένα χωριό στο όρος Μπέλες (Κερκίνη) με το όνομα "Ράμνα". Η "Ράμνα" ήταν το μοναδικό χωριό στην Ανατολική Μακεδονία με αποκλειστικά Βλάχους κατοίκους που κατοικούσαν εκεί μόνιμα χειμώνα καλοκαίρι. Το όνομα Ράμνα στα σλαβικά σημαίνει πεδιάδα, περιγράφοντας έτσι και την διαμόρφωση του εδάφους όπου και βρίσκεται το χωριό. 

Την άνοιξη του 1890 η Ράμνα είναι ένα χωριό με 65 σπίτια ενώ παλαιότερα τα σπίτια ήταν 150. Η μείωση του πληθυσμού είχε να κάνει με το ότι οι πολλοί κάτοικοι του χωριού είχαν εγκατασταθεί στην Τζουμαγία (Ηράκλεια) και στο Ντεμίρ Χισάρ (Σιδηρόκαστρο).Στο χωριό υπήρχαν οικογένειες οι οποίες κατάγονταν από την Νέβεσκα (Νυμφαίο), την Σαμαρίνα και την Αβδέλα. Επίσης υπήρχαν οικογένειες που η καταγωγή τους ήταν από τη Μοσχόπολη και τη Νικολίτσα του Γράμμου. Εκείνη την χρονιά ο πληθυσμός της Ράμνας αποτελούνταν από 325 άτομα.

Στις αρχές του 20ου αιώνα πολλοί από τους κατοίκους μετακινήθηκαν στην Καβάλα όπου εργάζονταν στα καπνομάγαζα.

Κάθε χρόνο στην γιορτή του Αποστόλου Παύλου γινόταν πανηγύρι το οποίο διαρκούσε τρεις μέρες. Λειτουργούσε ελληνικό σχολείο και παρά τις προσπάθειες και τις απειλές των Βουλγάρων για δημιουργία βουλγαρικού σχολείου οι κάτοικοι δεν υπέκυψαν. Παράλληλα στο χωριό αναπτύχθηκαν ομάδες αντίστασης με μακεδονομάχους και καπετανάτα. Σημαντική ήταν η βοήθεια των κατοίκων στον απελευθερωτικό πόλεμο του 1913. Ο ελληνικός στρατός με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και οδηγό τον Παρθένη Νικόλαο έναν κτηνοτρόφο από την Ράμνα ελευθέρωσε την περιοχή. Χαρακτηριστική ήταν η γενναιότητα του Παρθένη που τραυματίσθηκε στην μάχη της Βέτρινας και εκτός από αυτή την βοήθεια τροφοδοτούσε τον ελληνικό στρατό για ενάμιση μήνα με ζώα από το κοπάδι του.

5 Απριλίου 1944: Το Ολοκαύτωμα της Κλεισούρας Καστοριάς

Στην Κλεισούρα του νομού Καστοριάς εκτελούνται από τους Ναζί 280 Έλληνες.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ (Από την αφήγηση της Ε. Καλφόγλου, εθελόντριας Ε.Ε.Σ. Φλώρινας, 8-4-1944):

«Στις 4 Απριλίου 1944 το βράδυ, ομάδα ενόπλων ανταρτών, άλλοι είπαν ότι ήταν γύρω στους 150 και άλλοι γύρω στους 300, με αρχηγό τον Υψηλάντη, διανυκτέρευσαν μέσα και γύρω από το χωριό. Την επομένη το πρωί, 5 Απριλίου 1944, οι αντάρτες που βρίσκονταν στα γύρω υψώματα της Κλεισούρας επιτίθενται στη φάλαγγα των Γερμανών, που περνούσε από τον αμαξιτό δρόμο και σκοτώνουν δύο Γερμανούς, καταστρέφοντας 2 μοτοσικλέτες και ένα αυτοκίνητο. Μετά οι αντάρτες διασκορπίστηκαν στο βουνό, όπου και κρύφτηκαν.

Οι κάτοικοι της Κλεισούρας, όταν έμαθαν τα γεγονότα, τρομοκρατούνται και οι άντρες, φοβούμενοι γνωστές αντεκδικήσεις, φεύγουν προς διάφορες κατευθύνσεις (κοντινά χωριά κ.λ.π). Το απόγευμα της ίδιας μέρας, καταφθάνουν γερμανικά αυτοκίνητα. Οι πρώτοι Γερμανοί περιέρχονται το χωριό και συγκεντρώνουν πολλά γυναικόπαιδα στους δρόμους και την πλατεία χωρίς κακές δήθεν διαθέσεις. Όμως δεύτερη ομάδα ταυτοχρόνως ορμά και με τα πολυβόλα και όπλα βάλλει κατά των συγκεντρωμένων, περιέρχεται δε τα σπίτια, ανοίγει διά της βίας του όπλου, ορμά μέσα, σκοτώνει, ξεκοιλιάζει, βάζει φωτιά. Ο κόσμος κρύβεται, σκορπίζει… για να ξαναπέσει σε λίγο στα χέρια τους.

Μαζί με τους Γερμανούς ήταν και Βούλγαροι και συγκεκριμένα ο Κάλτσεφ.

Κυριακή των Βαϊων 1826: Η έξοδος του Μεσολογγίου και τα παιδιά της Σαμαρίνας

Το θρυλικό τραγούδι - ύμνος στην αυτοθυσία για τη λευτεριά

Οι στίχοι του θρυλικού τραγουδιού ''Παιδιά της Σαμαρίνας" είναι τα τελευταία λόγια του λαβωμένου Μίχου Φλώρου, Αρχηγού των 120 Σαμαρινιωτών που πολέμησαν στο Μεσολόγγι το 1826 ως τμήμα της Φρουρας των Μακεδόνων. Από τους 120, μόνο 33 έζησαν κατά την Έξοδο και την τελική μάχη και αυτοί κράτησαν και έφεραν στην Μακεδονία τις τελευταίες λέξεις του Αρχηγού τους που έφτασαν μέχρι εμάς μελοποιημένοι.  Διαβάζουμε από την αναφορά του Πολιτιστικού συλλόγου των Σαμαριναίων:

Η Σαμαρίνα και γενικότερα η Βλαχουριά, δεν ήταν δυνατόν να λείψει από το προσκλητήριο της επανάστασης του 1821, συμμετέχοντας μ ένα πάνθεο ηρώων, που πολέμησαν στο πλάι των άλλων Ελλήνων μέχρι τη Ρούμελη και το Μωρηά. Ο Βουλής Γιώτσας, ο Μίχας Γκριζιώτης και άλλα παλικάρια της Σαμαρίνας, πολέμησαν με τον Παπαφλέσσα στην άνιση μάχη του Μανιακίου, το 1825. Μάλιστα ο Βουλής Γιώτσας ήταν από τους ελάχιστους επιζώντες της φονικής μάχης και γύρισε τραυματίας στη Σαμαρίνα, όπου πέθανε μετά από λίγο καιρό. Οι Σαμαριναίοι τον κήδεψαν με τιμές εθνικού ήρωα. Σύμφωνα με τον συμπατριώτη μας «θρυλοσυλλέκτη» κ. Αχιλλέα Γκριζιώτη, αρχηγός αυτών των αγωνιστών ήταν ο Κόλας (Νίκος) Γκριζιώτης, ο μετέπειτα στρατηγός της επανάστασης. 

Στα 1826 οι Σαμαριναίοι μετέχουν στην αθάνατη φρουρά των Μακεδόνων, που πολέμησαν στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Η ομάδα των Σαμαριναίων αποτελούνταν από 120 μαχητές, με αρχηγό τον Μίχο Φλώρο και πολέμησαν στην «Ντάπια» του Στρατηγού Μάκρη. Μερικά από τα ονόματα των μαχητών, που διέσωσε η παράδοση ήταν του Μάκρη, Μανάκα, Αβραμούλη, Συράκου, Μ. Μπούσια, Γκιολδάρη, Τζίμου ή καπετάν -Τζήμα.

Από αυτούς, κατά την έξοδο της φρουράς διεσώθησαν μόνο 33, ενώ οι υπόλοιποι Φλώρος, Μακρής, Αβραμούλης κλπ. έπεσαν ηρωικά στο Μεσολόγγι. Η λαϊκή μούσα της Σαμαρίνας ύμνησε τον ηρωικό θάνατο των παλικαριών της με το τραγούδι «Ν εσείς παιδιά κλεφτόπουλα, παιδιά της Σαμαρίνας». Μέχρι το 1828 οι Σαμαριναίοι συνεχίζουν τον αγώνα τους εναντίον των Τούρκων. Με την Ίδρυση του Ελληνικού κράτους, αναστέλλουν προς στιγμήν τη δράση τους και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία, για να ξεσηκωθούν. 

Το '21 μέσα από το λόγο και το χορό

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

31/3/2015

Ένδεκα (11) τοπικοί Πολιτιστικοί Σύλλογοι του Βόλου και της ευρύτερης περιοχής συναντώνται και διοργανώνουν από κοινού εκδήλωση με θέμα «Το ’21 μέσα από το λόγο και το χορό», την Κυριακή 26 Απριλίου 2015 και ώρα 18.30, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συνεδριακού Κέντρου της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος, στα Μελισσάτικα,

Η εκδήλωση είναι πολιτιστικού-ιστορικού ενδιαφέροντος και στόχο έχει να αναδείξει τη ζύμωση και τη συμμετοχή σύμπαντος του Ελληνισμού στην Επανάσταση και την Παλιγγενεσία του Ελληνικού Έθνους με τους γνωστούς αλλά πολύ περισσότερο τους άγνωστους ήρωες και πρωτοστάτες, πριν και κατά τον ξεσηκωμό για την αποτίναξη της επί 400 χρόνια σκλαβιάς και καταδυνάστευσης ενός υπερήφανου και ελεύθερου λαού. Σκοπός είναι να αναδειχθεί η μεγαλοσύνη του Έλληνα, ο οποίος οποιοδήποτε γεγονός χαράς ή λύπης το ψάλλει, το τραγουδά και το μελοποιεί για να το κληροδοτήσει ζωντανό και γλαφυρό στις επόμενες γενιές. Για να μη χαθεί!

Στην περίπου 200 λ. παράσταση ο θεατής θα απολαύσει 180 χορευτές με τις παραδοσιακές φορεσιές κάθε περιοχής της Ελλάδας και εκτός των σημερινών της συνόρων, την βυζαντινή χορωδία του Συλλόγου Ιεροψαλτών Βόλου «Ιωάννης ο Κουκουζέλης» και ολιγομελείς χορωδίες Πολιτιστικών Συλλόγων.

Ο λόγος θα τιμήσει τα πρόσωπα (γνωστά ή λιγότερο γνωστά) κάθε περιοχής, ενώ τα επιλεγμένα τραγούδια, που συνοδεύονται και με χορούς, αναφέρονται σε ήρωες ή γεγονότα που σχετίζονται με τις μάχες και τον αγώνα του εξεγερμένου Ελληνισμού, όπου κι αν αυτός υπήρχε, αφού ο απελευθερωτικός αγώνας του 1821 υπήρξε καθολικό γεγονός που συντάραξε πολιτικά και στρατιωτικά όλα τα Βαλκάνια .

Το μαγευτικό Πισοδέρι Φλώρινας

Χτισμένο στην πλαγιά μιας χαράδρας, της δυτικής πλευράς του Βαρνούντα από την οποία πηγάζει ο Αλιάκμονας ποταμός, το Πισοδέρι περιβάλλεται από απέραντα και παραδεισιακά δάση οξιάς, που είναι σχεδόν παρθένα και κρατούν αρκούδες, λαγούς, αλεπούδες, ζαρκάδια, κουνάβια και αγριογούρουνα. Το χιονισμένο τοπίο, το μικρό χωριουδάκι, οι φιλικοί κάτοικοι θα σας μαγέψουν…

Το Πισοδέρι υπάγεται στο Νομό Φλώρινας και βρίσκεται σε 1.450 μ. υψόμετρο με 25 μόνιμους κατοίκους το χειμώνα που διπλασιάζονται κατά την καλοκαιρινή περίοδο. Κύρια ασχολία τους είναι η δασοπονία, η ξυλεία και ο τουρισμός το χειμώνα χάρις του Χιονοδρομικού Κέντρου στη Βίγλα που αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις του χιονιού.

Οι πηγές έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και σε αυτή τη περιοχή των Πρεσπών. Οι γνωστότερες αυτών είναι οι πηγές του Αλιάκμονα με την τοπική ονομασία «Μάνα του Νερού», οι πηγές Παύλος Μελάς και Προφήτης Ηλίας (Ντιλίνα) στον Εθνικό Δρόμο Φλώρινας - Πισοδερίου.

Άξιο σημείωσης αποτελεί η οροσειρά Βαρνούντας με το δάσος οξιάς που περιβάλλει το χωριό. Η διάσχιση της θεωρείται μια από τις ομορφότερες διαδρομές στην Ελλάδα, είτε με ορειβατικό ποδήλατο, είτε με 4Χ4, είτε με πεζοπορία. 

Εκκλησίες 

Στο χωριό υπάρχουν 4 εκκλησίες που αποτελούν σταθμό στη μακραίωνη ιστορία του και έχουν συνδεθεί στενά με όλα τα γεγονότα που συνέβησαν ανά τους αιώνες.

Ξωκλήσι προφήτη Ηλία: Κτίστηκε το 1912 μετά από απόφαση του συλλόγου Πισοδεριτων «SΑΙΝ LOUIS». Κτίστηκε ψηλά στον αυχένα της Βίγλας για να αγναντεύουν οι προσκυνητές τον κάμπο της Φλώρινας. Είναι ένας τρίκλητος ξυλόστεγος ναός που φαντάζει κάτασπρος ανάμεσα στις πράσινες οξιές και τα χόρτα που το ζώνουν. Στις 20 Ιουλίου γιορτάζεται με πολύ ευλάβεια και προσέρχονται για προσκύνημα όχι μόνο οι κάτοικοι του Πισοδερίου αλλά κι αυτοί που μένουν στη Φλώρινα.

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η εκδήλωση της Αδελφότητας Γαρδικιωτών Αθήνας - Πειραιά

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Προς

Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων

Αδελφότητα Γαρδικιωτών Αθήνας - Πειραιά

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων και την Αδελφότητα Γαρδικιωτών Αθήνας – Πειραιά για την ιδιαίτερη τιμή που μας έκαναν και συνδιοργάνωσαν την παρουσίαση της μελέτης μας με θέμα "Η ΕΥΡΕΙΑ ΑΠΗΧΗΣΗ ΤΗΣ Φ.Α.Τ.Α, ΓΑΡΔΙΚΙΩΤΕΣ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ". Η εκδήλωση στέφθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία, όπως ήταν φανερό στα μάτια των συγκινημένων ηλικιωμένων Γαρδικιωτών. 

Θερμές ευχαριστίες στον πρώην πρόεδρο της Αδελφότητας Γαρδικιωτών κ. Σ. Κάκια για την προσωπική του φροντίδα στην οργάνωση της όμορφης εκδήλωσης. Επίσης, να ευχαριστήσουμε για την παρουσία τους τον Δήμαρχο Πειραιά κ. Ι. Μόραλη, τον Δ/ντη του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας κ. Ε. Καραμανέ, την τέως Δ/ντρια του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας και Πρόεδρο της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας των Θεσσαλών της Αθήνας κα Αικ. Πολυμέρου – Καμηλάκη, τον ερευνητή κ. Π. Ποτηρόπουλο, τον δημοσιογράφο κ. Η. Προβόπουλο, την αντιπρόεδρο του Συνδέσμου Τζουρτζιωτών Αθήνας κα Μ. Λαιάκη, τον πρόεδρο του Συλλόγου Πολυθέας Αθηνών κ. Α. Αθανασίου, την πρόεδρο του συλλόγου Παναγίας Αθηνών κα Α. Αλεξίου καθώς και το χορευτικό του συλλόγου Παναγίας Αθηνών για την εμφάνισή του με τη συνοδεία ορχήστρας δημοτικής μουσικής.

Οι Οθωμανοί της Βεντίστας (Αμαράντου) Καλαμπάκας και το Χρονικόν του Κουβαρά

Ευαγγελία Γουγουλάκη - Ζιώζια

Οι Οθωμανοί της Βεντίστας (Αμαράντου) Καλαμπάκας και το Χρονικόν του Κουβαρά 

Ανάτυπο από τα ''Τρικαλινά'', τ. 16ος (1996)

Φιλολογικός Ιστορικός Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ) Τρικάλων

Τρίκαλα 1996

~ Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:

Εδώ

Η αρχαία καταγωγή της νεοελληνικής φουστανέλας - Κώστας Ρωμαίος

''Η αρχαία καταγωγή της νεοελληνικής φουστανέλας''

Κώστας Ρωμαίος, Λαογραφικά θέματα, Αθήνα 1977

~ Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:

Εδώ

Ο Ισμαήλ Κεμάλ Βλόρα και οι πρωτοβουλίες για την ελληνοαλβανική συνεννόηση

Μνημείο του Ισμαήλ Κεμάλ Βλόρα στα Τίρανα
Πηγή φωτο: εδώ

Στις 28 του Νοέμβρη του 1912 ο Ισμαήλ Κεμάλ μπέη Βλόρα, πολιτικό στέλεχος της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κηρύσσει στην Αυλώνα την ανεξαρτησία της Αλβανίας. Μία ανεξαρτησία που δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας εξέγερσης ή εθνικής παλιγγενεσίας των Αλβανών αλλά απόρροια διπλωματικών κινήσεων των μεγάλων δυνάμεων. Ήταν η χρονική στιγμή κατά την οποία η συμμαχία των ορθόδοξων λαών της βαλκανικής του Α’ Βαλκανικού Πολέμου κατατροπώνει τον οθωμανικό στρατό και τον περιορίζουν σε μία στενή λωρίδα της σημερινής Αλβανίας μεταξύ Βερατίου και Αυλώνας.

Στην Ευρώπη υπάρχει έντονη κινητικότητα για το μέλλον της περιοχής, δεν αποτυπώνεται όμως το ίδιο στο λαό της Αλβανίας που είναι σα να ζει σε έναν άλλο κόσμο και όλα αυτά φαίνεται να μην τα καταλαβαίνει, ενώ άλλα είναι αυτά που περιμένει. Στα απομνημονεύματα του ο Ισμαήλ Κεμάλ, μας εξιστορεί έναν πολύ ενδιαφέρον διάλογο που είχε με αυστριακό διπλωμάτη. Όταν ο δεύτερος τον ρωτάει αν έχει έτοιμη τη σημαία, ο Ισμαήλ του απάντησε πως η σημαία είναι έτοιμη αλλά δεν έχει κοντάρι… και ο Αυστριακός που παρότρυνε το εγχείρημα εκφράζοντας φυσικά την αυτοκρατορία του, του είπε πως το κοντάρι του θα είναι η κάνη του όπλου της Αυστροουγγαρίας…

Οι μουσουλμάνοι Αλβανοί που ήσαν προνομιούχοι με τους Οθωμανούς, βλέπουν αρνητικά τις εξελίξεις ενώ οι χριστιανοί περιμένουν το ποθούμενο που σίγουρα δεν είναι μία νέα διοίκηση στην οποία ηγείται ένα υψηλό στέλεχος των Οθωμανών. Για τους ορθοδόξους, το ποθούμενο είναι να φτάσει και σε αυτούς το κύμα της επανάστασης του 1821 που ξεκίνησε στην Πελοπόννησο. Γιατί η 25η Μαρτίου ήταν η αρχή μιας επανάστασης η οποία δεν είχε ολοκληρωθεί. Μάλιστα θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτή η επανάσταση δεν ολοκληρώθηκε ακόμα. Όχι μόνο με την εθνικιστική έννοια της ενσωμάτωσης στον εθνικό κορμό αλύτρωτων εδαφών αλλά υπό την έννοια ότι η ελευθερία και η εθνική ανεξαρτησία δεν είναι δεδομένες αλλά κτώνται με συνεχείς αγώνες.

Πόλος έλξης το Λαογραφικό Μουσείο του Συλλόγου Βλάχων Ν. Σερρών ''Γεωργάκης Ολύμπιος''

Το Λαογραφικό Μουσείο του Συλλόγου Βλάχων Ν. Σερρών “Γεωργάκης Ολύμπιος” εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 2008 και έκτοτε αποτελεί πόλο έλξης για τους κατοίκους των Σερρών και αιτία εκδρομής προς την πόλη μας από συλλόγους και κατοίκους όμορων νομών. Πρόκειται για το τριώροφο κτίριο παραδοσιακής μορφής στη συμβολή των οδών Γρ. Ρακιτζή και Γ. Καραϊσκάκη (παραπλεύρως του 5ου Γυμνασίου). Το μοναδικό για τα τοπικά δεδομένα μουσείο δίνει τη δυνατότητα στον επισκέπτη να γνωρίσει την καθημερινή ζωή των Βλάχων της Αν. Μακεδονίας μέσα από την έκθεση των αντικειμένων που παρουσιάζουν την ζωή από την γέννηση, την εφηβεία μέχρι και τον γάμο.

Προσθήκη λεζάντας

Από την αρχή της φετινής περιόδου οι επισκέψεις νηπιαγωγείων, δημοτικών σχολείων, συλλόγων, αλλά και μεμονωμένων επισκεπτών έχουν αυξηθεί κατά κόρον. Σύμφωνα με το βιβλίο επισκεπτών, το Μουσείο του Συλλόγου Βλάχων έχουν επισκεφτεί σύλλογοι όπως το Λύκειο Ελληνίδων Αθηνών, ο Λαογραφικός Σύλλογος Βλάχων Νάουσας, η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα Τζούρτζιας της Αθαμανίας, ο Σύλλογος από το Χαλίκι Ασπροποτάμου Τρικάλων, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Δρυμού Θεσσαλονίκης, ο Σύλλογος Περιηγητών Θεσσαλονίκης, αλλά και μέλη του Συλλόγου Μικροχωρίου Δράμας, του Καλλιτεχνικού Εργαστηρίου της Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου, της Φ.Ε. Ξάνθης, κάτοικοι της Σαμαρίνας, καθώς και επισκέπτες από την Ελβετία και την Ισπανία.

Γενικότερα, η υποδοχή των επισκεπτών του Μουσείου γίνεται από τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου στον πρώτο όροφο του κτιρίου στον βλάχικο οντά, δηλαδή στο σαλόνι ενός αρχοντικού με ξύλινα μιντέρια, υφαντά, σοφράδες και τζάκι. Στον οντά ο επισκέπτης μπορεί να παρακολουθήσει ντοκιμαντέρ σχετικό με την καθημερινή ζωή των Βλάχων.